Τον αποκάλεσαν – και όχι άδικα – τον όμιλο του θανάτου. Η κληρωτίδα έβγαλε Γαλλία, Γερμανία και Πορτογαλία στο ίδιο γκρουπ. Με λίγα λόγια; Τις τρεις ομάδες που πήραν τις τρεις τελευταίες μεγάλες κούπες. Πρωταθλήτρια κόσμου η Γερμανία το 2014. Πρωταθλήτρια Ευρώπης η Πορτογαλία το 2016. Πρωταθλήτρια κόσμου η Γαλλία το 2018. Αναγκασμένες να κονταροχτυπηθούν από το ξεκίνημα του Euro 2020, να παίξουν παιχνίδια πολύ υψηλής έντασης, να αγωνιστούν στα… κόκκινα για να επιβιώσουν και να προχωρήσουν. Και μέσα σε όλα, βρήκαν μια Ουγγαρία που κατάφερε κι αυτή να πουλήσει πολύ ακριβά το τομάρι της. Καταφέρνοντας να πάρει ισοπαλία από Γαλλία και Γερμανία και να διεκδικήσει την πρόκριση… θαύμα στο Μόναχο μέχρι τα τελευταία λεπτά. Το μήνυμα ότι δεν είναι άτρωτοι Δεν το έκανε, αλλά τους έβαλε δύσκολα. Δεν το έκανε, αλλά τους έβγαλε την ψυχή. Δεν το έκανε, αλλά τους έστειλε να παίξουν στους «16» έχοντας λάβει το μήνυμα και οι τρεις πως δεν είναι άτρωτοι. Πως στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα υπάρχουν χώρες ικανές να αφήσουν έξω τους πρωταθλητές κόσμου και Ευρώπης, όπως κι έγινε. Πως αυτό το Euro που παρακολουθούμε είναι – αν όχι το καλύτερο – ένα από τα καλύτερα όλων των εποχών και οι εκπλήξεις μπορούν να είναι μεγάλες. Και ήταν. Ιδιαίτερα ο… κρότος που έκανε ο αποκλεισμός της Γαλλίας ήταν τεράστιος. Εχασε το σκορ ασφαλείας Η ομάδα του Ντεσάν, θαρρείς κουρασμένη απ’ όλα όσα έκανε κατά τη διάρκεια των αγώνων του ομίλου, δεν κατάφερε απέναντι στην Ελβετία να διατηρήσει ένα σκορ ασφαλείας που διαμορφωνόταν υπέρ της μέχρι το 80′. Εκείνο το 3-1 από τα γκολ των Μπενζεμά και Πογκμπά που είχαν φέρει την ανατροπή του 0-1 έμοιαζε να τους στέλνει στα προημιτελικά του Euro και στο συναπάντημα με την Ισπανία. Ενα γκολ από τον Σεφέροβιτς και ένα από τη χρυσή αλλαγή, τον Γκαβράνοβιτς, έστειλαν το ματς στην παράταση και εν συνεχεία στα πέναλτι, με την Ελβετία να καταφέρνει το απόλυτο ποδοσφαιρικό θαύμα. Και να στέλνει σπίτι τους τους παγκόσμιους πρωταθλητές από πολύ νωρίς. Σε μια ιστορία που είχε και έντονο παρασκήνιο, αφού μετά τον αποκλεισμό βγήκε στη φόρα το… ξεκατίνιασμα στις εξέδρες μεταξύ της μητέρας του Ραμπιό και των συγγενών των υπολοίπων γάλλων παικτών και κυρίως του Εμπαπέ και του Πογκμπά. Επαιζαν… εκτός έδρας Τα πράγματα δεν κύλησαν καλύτερα για τους προηγούμενους πρωταθλητές κόσμου. Τους Γερμανούς, που πανηγύρισαν το Μουντιάλ το 2014 στη Βραζιλία. Σπίτι τους από νωρίς και εκείνοι, αν και έχουν το μικρό… ελαφρυντικό ότι κλήθηκαν να διεκδικήσουν την πρόκριση στα προημιτελικά αγωνιζόμενοι εκτός έδρας. Η Αγγλία είχε την τύχη να παίξει το σπουδαίο μεταξύ τους παιχνίδι σε ένα… καυτό Γουέμπλεϊ. Που της έδινε ορμή από την αρχή. Που της έδινε αυτοπεποίθηση και ψυχολογία. Στο σπίτι της, μπροστά στο κοινό της και με τη δίψα για διάκριση να είναι πιο μεγάλη από ποτέ, η Αγγλία χάρισε ένα πικρό τέλος στον Γιόακιμ Λεβ, που είχε ανακοινώσει πως αυτή θα είναι η τελευταία του διοργάνωση. Απογοητευτικοί και στον όμιλο Οι Γερμανοί ήταν από τις πολύ μεγάλες απογοητεύσεις της φετινής διοργάνωσης. Δεν έπαιξαν ποτέ το ποδόσφαιρο που μας είχαν συνηθίσει και που γνωρίζαμε. Πέτυχαν μόλις μία νίκη, το 4-2 απέναντι στην Πορτογαλία, είχαν δύο ήττες από Γαλλία και Αγγλία, δεινοπάθησαν και πήραν στο… παρά πέντε ισοπαλία πρόκρισης απέναντι στην Ουγγαρία και μάλιστα μέσα στο Μόναχο. Θα μπορούσαν να είχαν φύγει από τη διοργάνωση ακόμα και από τη φάση των ομίλων. Δεν κατάλαβαν πώς έχασαν Και οι Πορτογάλοι; Είπαν «αντίο» στη φάση των «16» αν και το φετινό τους ρόστερ μάλλον ήταν καλύτερο και σαφώς πιο ποιοτικό από εκείνο του 2016 όταν και ανέβηκαν στην κορυφή της Ευρώπης. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο έγινε θέμα σε όλα τα media του κόσμου με τα ρεκόρ που έσπασε, αλλά έδειχνε σαν να πρέπει να τα βάλει με όλους, παρά την ποιότητα που υπήρχε γύρω του. Σαν να μην είχε κάποιον να στηριχτεί, να… ακουμπήσει. Το παιχνίδι των «16» με το Βέλγιο πέρασε χωρίς η Πορτογαλία να καταλάβει πως αποκλείστηκε. Οι Βέλγοι σημείωσαν ένα γκολ στο πρώτο ημίχρονο, οι Πορτογάλοι είχαν μια ψευτο-υπεροχή στο δεύτερο μέρος, αλλά μέχρι εκεί. Δεν έπαιξαν σαν πρωταθλητές Ευρώπης. Δεν πίεσαν σαν πρωταθλητές Ευρώπης. Δεν δικαιολόγησαν τον ρόλο τους σε καμία στιγμή. Οχι του αγώνα, αλλά ολόκληρου του τουρνουά. Εφυγαν κι αυτοί με το κεφάλι σκυμμένο. Και ο όμιλος του θανάτου εξελίχθηκε σε… όμιλο του αποκλεισμού. Της απογοήτευσης…