Κανείς τον Σεπτέμβριο του 2013, όταν δολοφονήθηκε ο Παύλος Φύσσας, δεν θα μπορούσε να προβλέψει ότι η τελεσίδικη απόφαση για την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής θα χρειαζόταν κοντά στα δεκατρία χρόνια για να εκδοθεί.
Κι όμως, η απόφαση του Εφετείου για το πολιτικό μόρφωμα της ΧΑ, που με ναζιστικές πρακτικές διέπραξε εγκλήματα, με αποκορύφωμα τη δολοφονία Φύσσα, χρειάστηκε για να εκδοθεί κοντά στα δεκατρία χρόνια, γεγονός που καταγράφεται στις πλέον αντιθεσμικές σελίδες τόσο του πολιτικού μας συστήματος όσο και της Δικαιοσύνης. Το γεγονός ότι μια τόσο σοβαρή υπόθεση – μοναδική σε ευρωπαϊκά δεδομένα στις μέρες μας, όπου μία εγκληματική οργάνωση με πολιτικό μανδύα εισήλθε στη Βουλή, συγκέντρωσε την επιδοκιμασία χιλιάδων πολιτών και διέπραξε ποινικά εγκλήματα – σύρθηκε στα δικαστήρια επί χρόνια δεν προσφέρεται παρά μόνο για προβληματισμούς για τη λειτουργία των θεσμών και την αποδοτικότητά τους.
Τις ανακρίσεις, που κράτησαν καιρό αμέσως μετά το 2013, όταν και αποφασίστηκε από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, με εισαγγελέα τότε την Ευτέρπη Κουτζαμάνη, η ποινική διερεύνηση της δράσης της Χρυσής Αυγής, που ήταν τότε πολιτικό κόμμα με παρουσία στη Βουλή και αποδοχή από μερίδα του κοινωνικού σώματος, τις διαδέχθηκε η δίκη του πρώτου βαθμού που κράτησε περί τα πέντε χρόνια, με παλινωδίες για την εξεύρεση της κατάλληλης αίθουσας, κάτι που βάρυνε την τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, που δεν είχε λάβει τα απαραίτητα μέτρα για τη γρήγορη και ομαλή διεξαγωγή της πολιτικής αυτής δίκης.
Στη συνέχεια, και ενώ εκδόθηκε το φθινόπωρο του 2020 η απόφαση καταδίκης του πολιτικού πυρήνα της Χρυσής Αυγής σε πολυετείς καθείρξεις, και με ισόβια για τον φυσικό αυτουργό της δολοφονίας Φύσσα, Γιώργο Ρουπακιά, η δίκη στο εφετείο, που άρχισε δύο περίπου χρόνια μετά, διήρκεσε και αυτή μεγάλο χρονικό διάστημα, περί τα τρία και πλέον χρόνια.
Η αδυναμία της Δικαιοσύνης να δικάσει γρήγορα μια τέτοια υπόθεση δεν περιποιεί, χωρίς αμφιβολία, τιμή στο δικαστικό μας σύστημα, αντιθέτως. Αλλά συγκεκριμένοι δικαστικοί που είχαν για παράδειγμα τη διεύθυνση της δικαστικής διαδικασίας, ειδικά στο Εφετείο, φέρουν ευθύνες για τη μεγάλη καθυστέρηση στην ολοκλήρωση αυτής της δίκης.
Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι κατά την εκδίκαση σε πρώτο βαθμό η πρόεδρος, εμβληματική παρουσία της δίκης, η Μαρία Λεπενιώτου, προσπάθησε με σθένος να ξεπεραστούν τα εμπόδια και να προχωρήσει η δίκη για να φθάσει τελικά στο αποτέλεσμα καταδίκης των πολιτικών στελεχών της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης, καθώς και άλλων που μετείχαν ως συνοδοιπόροι της στην εγκληματική της δράση.
Σε κάθε περίπτωση, η απόφαση του Εφετείου, που αναμένεται την προσεχή εβδομάδα, κλείνει έναν κύκλο εκκαθάρισης ενός επικίνδυνου πολιτικού καρκινώματος που αναπτύχθηκε στα δύσκολα χρόνια της οικονομικής κρίσης, τραυματίζοντας το δημοκρατικό μας πολίτευμα, με τη δράση ενός ναζιστικού τύπου κόμματος, όπως εύστοχα χαρακτήρισε τη Χρυσή Αυγή η απόφαση του πρώτου βαθμού, αλλά και οι εισαγγελείς που έλαβαν μέρος στις δικαστικές διαδικασίες που οδήγησαν στην ποινική τιμωρία των μετεχόντων στο κουβάρι της εγκληματικής δράσης της συγκεκριμένης οργάνωσης.
Το συμπέρασμα από όλη αυτή την ιστορία είναι ότι στη δημοκρατία τίποτα δεν είναι δεδομένο. Υπό προϋποθέσεις, οι συγκυριακές δυνατότητες που μπορούν να δοθούν σε αντιδημοκρατικές δράσεις δεν είναι δύσκολο να κλονίσουν θεσμούς, πεποιθήσεις και να φθάσουν ως το έγκλημα. Γι’ αυτό η απόφαση για την εγκληματική δράση της ΧΑ έχει τόση σημασία…
