Σε μια περίοδο που οι διπλωματικές σχέσεις και οι διεθνείς συμφωνίες έχουν πλήρως ανατραπεί από τις απαράδεκτες μονομερείς αποφάσεις του προέδρου των ΗΠΑ, η επίσκεψη του βασιλιά Καρόλου στην Ουάσιγκτον είχε ως προφανή στόχο να αποκαταστήσει, στο μέτρο του δυνατού και λαμβανομένων υπόψη όλων των προφανών δυσχερειών, τη διαταραχθείσα περιώνυμη «ειδική σχέση» μεταξύ των δύο χωρών, γνωρίζοντας όμως ότι το εγχείρημα αυτό δεν θα είναι καθόλου εύκολο.
Γι’ αυτό άλλωστε αποφάσισε να αντιμετωπίσει όλη αυτή τη δύσκολη κατάσταση με το γνωστό βρετανικό χιούμορ και τα υπονοούμενά του, που μπορεί να προκαλούν πολλά χειροκροτήματα και χαμόγελα κατανόησης, χωρίς όμως η ανταπόκριση αυτή να σημαίνει ότι θα οδηγήσει αυτομάτως και σε αλλαγή πολιτικής. Και μάλιστα από ένα άτομο που έχει πολλαπλώς αποδείξει ότι δεν ακούει κανέναν (ούτε καν τους στενούς συνεργάτες του) και κάνει του κεφαλιού του, με τα γνωστά θλιβερά και επικίνδυνα για την παγκόσμια ειρήνη αποτελέσματα.
Ετσι μένει τώρα να φανεί αν όσα υποστήριξε καταχειροκροτούμενος στο Κογκρέσο ο βρετανός μονάρχης θα πείσουν τελικά τον αλλοπρόσαλλο Τραμπ να αλλάξει πορεία όταν συνεχίζει να κατηγορεί ανοιχτά τον βρετανό πρωθυπουργό και τους συμμάχους του στην Ευρώπη ότι δεν κάνουν αρκετά για να συνδράμουν την αμερικανοϊσραηλινή εκστρατεία κατά του Ιράν, υπονομεύοντας παράλληλα και το ΝΑΤΟ.
Χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι την εκστρατεία εναντίον του Ιράν την αποφάσισε μόνος του χωρίς να συμβουλευθεί, όχι μόνο το ΝΑΤΟ και τους ευρωπαίους συμμάχους του, αλλά ακόμη και το Αμερικανικό Κογκρέσο, όπως απαιτεί και το Αμερικανικό Σύνταγμα. Μια απόφαση όμως η οποία δεν στηρίζεται εδώ και καιρό ούτε από την αμερικανική κοινή γνώμη, καθώς τα ποσοστά των τελευταίων δημοσκοπήσεων για τη δημοφιλία του προέδρου έχουν κατρακυλήσει σε πρωτοφανή χαμηλά επίπεδα. Εκτός αν αλλάξουν τώρα, μετά την απόφασή του να καταργήσει τους δασμούς στο σκωτσέζικο ουίσκι!
Ας μην ξεχνάμε όμως ότι ο Τραμπ τον ερχόμενο Νοέμβριο έχει να αντιμετωπίσει τις περιώνυμες ενδιάμεσες εκλογές για την ανανέωση της Βουλής και του ενός τρίτου της Γερουσίας, όπου σήμερα το Κόμμα των Ρεπουμπλικανών διαθέτει την απόλυτη πλειοψηφία, με αποτέλεσμα ο αμερικανός πρόεδρος να μην έχει κανέναν έλεγχο από τη νομοθετική εξουσία, καθώς έχει και την πλειοψηφία των δικαστών, που ο ίδιος έχει διορίσει, στο Ανώτατο Δικαστήριο.
Οι τωρινές δημοσκοπήσεις όμως δείχνουν ότι κινδυνεύει να χάσει την πλειοψηφία και στα δύο νομοθετικά σώματα. Και γι’ αυτό επιχειρεί τώρα να αλλάξει τη χάραξη των εκλογικών περιφερειών σε ορισμένες κρίσιμες Πολιτείες ώστε να ευνοηθούν και πάλι οι Ρεπουμπλικανοί. Και όλα αυτά στην έως σήμερα θεωρούμενη ως μεγαλύτερη δημοκρατική χώρα του πλανήτη και ως ηγέτης του Ελεύθερου Κόσμου!
Μια δηλαδή ακόμη τεράστια ανατροπή στη Δύση, όπου πέρα από τους γνωστούς τριγμούς στο ΝΑΤΟ, από το οποίο ο Τραμπ απειλεί τώρα με αποχώρηση, συνεχίζονται και τα επίσης γνωστά προβλήματα συνεργασίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Με την ελπίδα όμως ότι ορισμένα από αυτά θα μπορέσουν τελικά να ξεπερασθούν με τη νέα φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση στην Ουγγαρία, αλλά χωρίς να λύνεται το κύριο πρόβλημα δυσλειτουργίας, την περίοδο αυτή, του περίφημου γαλλογερμανικού άξονα, που όλα αυτά τα χρόνια υπήρξε η ατμομηχανή της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
