Πρόκειται για μια κρίση επαναλαμβανόμενη, σχεδόν μιμητική. Από την εποχή των μνημονίων, που αναβίωσε ένας ετεροχρονισμένος εμφύλιος, μέχρι σήμερα με τον αλλοπρόσαλλο αντισυστημισμό, που όλο και θα βρει έναν κομματικό ξενιστή για να επιβιώσει μέχρι την επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Μια μιμητική κρίση που επαναλαμβάνει και νομιμοποιεί την ύπαρξή της μέσα από φαινόμενα σαν της Χρυσής Αυγής, των Σπαρτιατών, της Νίκης, ενδεχομένως του κόμματος Καρυστιανού. Με κοινό χαρακτηριστικό ότι αποτελούν κόμματα μιας χρήσης, που ένα κομμάτι της κοινωνίας τα χρησιμοποιεί σαν ρόπαλα κατά του κατεστημένου, των ελίτ, της διαπλοκής και της διαφθοράς.
Οσο πιο δυνατά εκφωνούνται οι ίδιες παλιές καταδίκες παρόμοιων λαϊκών δικαστηρίων για φυλακίσεις πολιτικών και δημεύσεις περιουσιών τόσο αυξάνεται το δημοσκοπικό, ίσως και το εκλογικό αποτύπωμα των φορέων τους. Πριν, το copyright το είχαν ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ, που είχαν βάλει στο μάτι τους αρμούς της εξουσίας. Η αγαρμποσύνη τους επέτρεψε στην εξουσία που ήθελαν να ελέγξουν να ζήσει και να βασιλέψει. Τώρα το έργο της κάθαρσης και της απονομής πραγματικής δικαιοσύνης έχουν αναλάβει η Ζωή Κωνσταντοπούλου και η Μαρία Καρυστιανού. Πολλοί προέβλεψαν ότι οι κυρίες θα σφαχτούν, αλλά οι δημοσκοπήσεις, σε αυτή την πρόωρη φάση, δείχνουν ότι μπορούν να έχουν μια συμβιωτική σχέση με αμοιβαία οφέλη, να ανεβαίνουν παράλληλα και οι δύο.
Είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς πού τέμνονται οι δεξαμενές του αντισυστημισμού και της αποχής. Ωστόσο, σίγουρα, όσοι απείχαν τα τελευταία χρόνια από την εκλογική διαδικασία και αποφασίσουν να ψηφίσουν δεν θα πάνε στις κάλπες ούτε για τη ΝΔ ούτε για το ΠαΣοΚ ούτε για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ισως ούτε για τον Τσίπρα, ο οποίος χωρίς το παλιό καταγγελτικό του μπρίο προσφέρει μια ελληνικής προσαρμογής nouvelle cuisine, μικρές μερίδες σερβιρισμένες σε πιάτα μεγάλων φιλοδοξιών, χωρίς αρτιζανάλ σάλτσες που πέφτουν βαριές στο rebranding, αλλά και χωρίς φρέσκα υλικά. Αυτά τα υπόσχονται άλλα κόμματα, υφιστάμενα ή εκκολαπτόμενα, όπως αυτό της Καρυστιανού, που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να τιγκάρουν τις σουπιέρες με ό,τι είδους σάλτσα τραβάει η όρεξη του καθενός, ιδίως όταν διαφημίζεται ως ανθυγιεινή για το σύστημα.
Η πολιτική κουζίνα δεν εξαντλείται σε εκλεπτυσμένους μοριακούς αυτοσχεδιασμούς για νέα κόμματα και μετεκλογικές συνεργασίες, όπως ενδεχομένως φανταζόταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ο πάγκος της κουζίνας των επόμενων εκλογών θα θυμίζει σφαγείο, καμία σημασία δεν θα έχει η γεύση, αρκεί το πιάτο να προκαλεί δυσπεψία σε αυτούς που εχθρεύεται το σχεδόν 20% της πέραν της ΝΔ Δεξιάς και το σχεδόν 22% της αποχής, των αναποφάσιστων και γενικά της «γκρίζας ζώνης».
Επί δυόμισι χρόνια η κυβέρνηση μοιράζει λεφτά και υποσχέσεις, και δεν κατάφερε να φέρει κοντά της ούτε έναν ψηφοφόρο από το 1 εκατομμύριο που έχασε στις εκλογές του 2023. Οσο φθείρεται τόσο το μήνυμα της θα μοιάζει με τον ψηφιακό θόρυβο που νέκρωσε το FIR, η ένταση απλώς θα απωθεί μεγάλα κομμάτια του εκλογικού σώματος, τα ίδια που θα έλκονται από τη βία των απέναντι.
Η εποχή των συναινέσεων, παρά τις εκκλήσεις, θα αργήσει ακόμη. Ολα τα κόμματα έχουν προεξοφλήσει ότι οι επόμενες εκλογές θα έχουν δύο γύρους, στον πρώτο θα δώσουν σκληρή μάχη για να καταγράψουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερες δυνάμεις ώστε να μπουν με αξιώσεις στον δεύτερο γύρο, από τον οποίο ελπίζεται ότι θα σχηματιστεί κυβέρνηση.
Η ελληνική προεδρία της ΕΕ που ξεκινάει τον Ιούνιο του 2027 θεωρητικά θα λειτουργήσει ως ανάχωμα για τερατογενέσεις ή έτσι πιστεύουν οι συστημικοί πολιτικοί, αν και η εποχή ευνοεί τα τέρατα ή τις «λάθος κυβερνήσεις», κατά τον τρόπο σκέψης του Πρωθυπουργού, ο οποίος επιθυμεί τόσο πολύ το ρεκόρ της τρίτης θητείας ώστε δεν αποκλείεται να ηγηθεί μιας από αυτές, απομίμηση της ανακυκλούμενης κρίσης. Η ελληνική κοινωνία και πολιτική δεν έχει καταφέρει ακόμη να παράξει τίποτα καινούργιο.
