Το 2025, συγγραφικά, μπήκε στη ζωή μου πατώντας στις πατούσες. Χωρίς τον κρότο των μεγάλων μεταβολών, ένιωθα τη λεπτή, επίμονη παρουσία ενός χρόνου που σε παρακολουθεί καθώς εσύ νομίζεις ότι τον διασχίζεις.
Το αισθανόμουν τα πρωινά, όταν οι λέξεις έφταναν με ευκολία μεν αλλά διαλύονταν γρήγορα, σαν να είχαν μάθει να υποδύονται το βάθος, να ανακαλούν τη σημασία χωρίς το ειδικό βάρος. Εκεί συνειδητοποίησα ότι το πρώτο μεγάλο ζήτημα αφορούσε την υπερβολική ευχέρεια της σύγχρονης γραφής.
Μια ευχέρεια σχεδόν αναιδή. Επρεπε να ξαναϊεροποιήσω. Γύρω, όλοι έγραφαν. Ολοι παρήγαν. Τα έργα εμφανίζονταν άψογα, λειασμένα, στερημένα από τη γόνιμη τραχύτητα που προδίδει πάλη, αιμάτινο αντίτιμο.
Σε εκείνη τη φάση γεννήθηκε μια αμφιβολία σχεδόν σωματική, μια υπόγεια δυσφορία. Η τέχνη χωρίς ίχνη κόπου, χωρίς μικρές ατέλειες, χωρίς σημάδια αμφιταλάντευσης, πώς αποκτά την αναγκαιότητά της; Επέλεξα λοιπόν να γράφω αργά, επίμονα, σχεδόν ερωτικά, σαν να προκαλούσα τις λέξεις να αντιδράσουν, να αντισταθούν στην ευκολία της εκφοράς τους.
Το δεύτερο ζήτημα αφορούσε τη διάχυση της προσοχής. Είχε πάρει πλέον τη μορφή υπαρξιακής συνθήκης. Το 2025 παρακολουθούσα παραστάσεις που συνέχιζαν να κινούνται μέσα μου χαοτικά, διάβαζα βιβλία που άνοιγαν πέντε νέες σκέψεις πριν ολοκληρωθεί η πρώτη σελίδα.
Η τέχνη ζητούσε απλώς να περάσει, να διαβεί εφήμερα από τον νου. Κι εγώ, κουρασμένος από τη διαρκή ροή, άρχισα την αντίσταση. Επρεπε να παραμένω σε μια φράση, σε μια εικόνα, σε μια ταπεινή λεπτομέρεια. Η συγκέντρωση εμφανίστηκε ως πράξη σχεδόν ανάρμοστη, που με απομάκρυνε από την τρελή δίνη της εποχής.
Το τρίτο ζήτημα ήταν η επέλαση των γεγονότων. Πόλεμοι που επέστρεφαν με άλλα ονόματα, ένας κόσμος που μετατόπιζε τους ρυθμούς του βίου, χωρίς αντίστοιχη μετατόπιση της συνείδησης. Η νέα τάξη οδηγούσε σε έναν ταχύ αφανισμό του οικείου. Το φάρμακο εδώ ήταν να συλλογίζομαι μικρά συμβάντα.
Μια διαδρομή που άλλαξε χωρίς λόγο, ένα μήνυμα «είμαι καλά» χωρίς συνέχεια, ένα σπίτι που έπαψε να υπάρχει. Η μεγάλη Ιστορία δρα διαβρωτικά, με τρόπο σχεδόν ανεπαίσθητο, μέσα από λεπτομέρειες που προσπερνιούνται μέσα από τη σύγχρονη ναυτία.
Στο τέλος του 2025 βρήκα τη λέξη-μάντρα: κίνδυνος. Μια καθαρή, σχεδόν σκληρή επίγνωση ότι ο πολιτισμός αντλεί τη δύναμή του από την επιμονή εκείνων που βλέπουν, ακούν και γράφουν σαν να διακυβεύεται κάτι προσωπικό, κάτι αδιαπραγμάτευτο.
Μόνο τότε ο χρόνος, όσο αμείλικτος κι αν είναι, αφήνει πίσω του κάτι περισσότερο από ίχνη ή απορρίμματα μνήμης. Αφήνει μορφή, διάρκεια, ένα αποτύπωμα ανθεκτικό στην εφήμερη λήθη. Θέλει εμπλοκή, θέλει έκθεση, θέλει βαθιά ανάγκη. Καλή μας χρονιά!
