Ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε την Μπάγερ Λεβερκούζεν επειδή ήταν πιο θεαματικός, πιο δημιουργικός ή πιο πλούσιος σε ιδέες. Κέρδισε γιατί ήταν πιο κυνικός. Κράτησε το προβάδισμα και τελικά τη νίκη γιατί στο δεύτερο ημίχρονο ήταν… ασυνήθιστος. Γιατί διάβασε το παιχνίδι σαν παρτίδα σκακιού και όχι σαν διαγωνισμό εντυπώσεων.
Σε μια βραδιά όπου το ποδόσφαιρο της λάμψης και της ταχύτητας υποκλίθηκε στο ποδόσφαιρο της ουσίας, οι «ερυθρόλευκοι» αντιλήφθηκαν ότι οι νίκες στην Ευρώπη χτίζονται πρώτα με μυαλό και μετά με φαντασία. Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, ένας προπονητής που δεν γοητεύεται από τις μόδες, έδειξε ότι μπορεί να είναι και μάστορας της διαχείρισης. Έχοντας νωπή ακόμη τη μνήμη της ισοφάρισης από την Αϊντχόφεν, αποτέλεσμα ενός υπερβολικά φουλ επιθετικού και αδιάκοπα πιεστικού ποδοσφαίρου, αποφάσισε αυτή τη φορά να αλλάξει αφήγημα. Να αφήσει κατά μέρος τη διαρκή πίεση και να επιλέξει τον έλεγχο. Να μην επιτρέψει στους παίκτες της αντιπάλου να τρέξουν και να πιάσουν εκτός ισορροπίας τους αμυνόμενους του πρωταθλητή Ελλάδας.
Η αφέλεια πληρώνεται
Στο δεύτερο ημίχρονο, η εντολή ήταν σαφής: σύμπτυξη γραμμών, μικρές αποστάσεις, περιφρούρηση του αποτελέσματος σαν πολύτιμου κειμηλίου. Η Λεβερκούζεν είχε την πρωτοβουλία των κινήσεων, όπως αρμόζει σε μια ομάδα που αγαπά να κρατά την μπάλα, να επιβάλλει ρυθμό και να ξεχύνεται στην επίθεση. Όμως η κατοχή χωρίς χώρους μοιάζει με δρόμο χωρίς έξοδο. Οι Γερμανοί κυκλοφορούσαν, πίεζαν, έψαχναν ρήγματα, αλλά έβρισκαν μπροστά τους έναν συμπαγή Ολυμπιακό, πειθαρχημένο και υπομονετικό.
Οι ευκαιρίες που δημιούργησαν στο δεύτερο ημίχρονο ήταν ελάχιστες και ωχριούσαν μπροστά σε εκείνες του πρώτου, όταν η άμυνά τους είχε ήδη πληγωθεί δύο φορές. Οι Γερμανοί μπορεί να θαυμάστηκαν για την εξαιρετική κυκλοφορία της μπάλας, την ταχύτητα στη σκέψη και τις σωστές επιλογές στην ανάπτυξη του παιχνιδιού αλλά μέχρι εκεί. Πλήρωσαν τις αμυντικές αβελτηρίες τους και ένα είδος αφέλειας που τους χαρακτηρίζει. ;Oταν δε κατάφερναν να βρεθούν σε θέση βολής, ο Τζολάκης σε ένα υπέροχο ευρωπαϊκό βράδυ, τους έφραζε τον δρόμο.
Βαθμοί αντί επαίνων
Ο Ολυμπιακός δεν προσπάθησε να κρύψει τις αδυναμίες του πίσω από ένα ψευδεπίγραφο επιθετικό θάρρος. Τις αποδέχθηκε και τις προστάτευσε. Έπαιξε με το χρονόμετρο, με τον χώρο, με τα νεύρα του αντιπάλου. Έπαιξε με κυνισμό, τη λέξη που συχνά παρεξηγείται, αλλά στην πραγματικότητα περιγράφει την ωριμότητα μιας ομάδας που ξέρει πότε να δαγκώσει και πότε να υποχωρήσει.
Με ανάλογη εμφάνιση και ποδόσφαιρο σκοπιμότητας, εφόσον χρειαστεί, οι «ερυθρόλευκοι» μπορούν να πάνε την Τετάρτη στο Άμστερνταμ και να κοιτάξουν τον Άγιαξ στα μάτια. Να μην παρασυρθούν από το όνομα και την έδρα, αλλά να επιβάλουν ξανά τη δική τους λογική.
Γιατί στην Ευρώπη, όπως απέδειξαν απέναντι στη Λεβερκούζεν, δεν προκρίνεται πάντα ο πιο φανταχτερός. Προκρίνεται εκείνος που ξέρει ακριβώς τι θέλει. Στα προηγούμενα παιχνίδια του στο Champions League ο Ολυμπιακός μάζεψε επαίνους. Τώρα μαζεύει βαθμούς…
