Τι είναι αυτό που ενώνει σήμερα τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης; Στον ουρανό της πάντως τα σύννεφα έχουν ήδη πυκνώσει. Χρόνο με τον χρόνο δε, τούτο το σημείωμα (που επιχειρεί να συλλάβει την ανθρωπογεωγραφία της στιγμής, το πολιτικό και κοινωνικό αποτύπωμα της ΕΕ στο παρόν της), μοιάζει να επιστρέφει στον εαυτό του σαν επίμονο μοτίβο. Τα ρήγματα βαθαίνουν κάτω από διαφορετικές ονομασίες και πλέον μοιάζει αναπότρεπτη η εμπλοκή για τις χώρες της ΕΕ σε μια παγκόσμια γεωπολιτική συνθήκη που θέλει τα αυτονόητα ζητούμενα και τα παράλογα κανονικά. Κεντρικό κομμάτι του προβληματισμού και φέτος η άνοδος της Ακροδεξιάς ως εκλογικής και δημοσκοπικής δύναμης, η υποχώρηση των πολιτικών πρόνοιας, η «κανονικοποίηση» του πολέμου. Με λίγα λόγια, διανύουμε μια από εκείνες τις περιόδους κατά τις οποίες θα αναρωτιόμασταν αν πρέπει να αρχίσουμε να ανησυχούμε.
Ομως όχι. Κάποιες κατηγορίες πολιτών έχουν κάθε λόγο να βλέπουν τα ουράνια χρώματα πίσω από τα νέφη και να ξεχωρίζουν τα όμορφα μονοπάτια μέσα στα πυκνά δάση. Και είναι εκείνες που έχουν να κάνουν με την εκπαίδευση και τη διαχείριση των νέων. Γιατί δύσκολες περίοδοι υπήρξαν πολλές. Πίσω από αυτές όμως, πάντα υπήρχε ένας ισχυρός καταλύτης. Η νέα γενιά των χωρών μας. Εκείνοι που άλλοτε στρέφονται σε μια άγρια κραυγή και άλλοτε στέκονται παράμερα, παρατηρούν και ζωγραφίζουν στην άκρη του πίνακα μικρές χρωματιστές πινελιές, που όμως τελικά καταλαμβάνουν σύντομα το σύνολό του.
Σήμερα λοιπόν, σε μια εποχή γεωπολιτικής αστάθειας, κλιματικής αγωνίας, κοινωνικών ανισοτήτων, μεταναστευτικών προκλήσεων, τεχνολογικών ανατροπών και κρίσης εμπιστοσύνης στους θεσμούς, είναι αναπόφευκτο να επανερχόμαστε πίσω και να προβληματιζόμαστε για αυτά που ως χθες θεωρούσαμε αυτονόητα: την ειρήνη, την ελευθερία, την κοινωνική δικαιοσύνη και τον σεβασμό.
Για όλα αυτά, «Το Βήμα», σε συνέχεια μιας επιτυχημένης συνεργασίας τριών ετών με το γραφείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα, ρωτά σήμερα τους νέους. Δώδεκα σχολεία από τη Δανία, τη Γερμανία, την Ολλανδία, το Λουξεμβούργο και την Ισπανία και οκτώ από την Ελλάδα, συμμετέχουν σε μια μικρή αλλά ουσιαστική πράξη ευρωπαϊκού διαλόγου. Καλούνται να επαναχαράξουν το ευρωπαϊκό όραμα και ξέρουν ότι το επαναχαράσσω δεν σημαίνει διαγράφω. Σημαίνει απλά θυμάμαι.
«Το Βήμα» τούς υποδέχεται δημοσιογραφικά (σε συνέχεια του μεγάλου θεσμού των δημοσιογραφικών εφημερίδων του) και τους θυμίζει ότι Ευρώπη δεν σημαίνει μόνο οικονομικοί δείκτες και θεσμικές διακηρύξεις. Σημαίνει δικαιοσύνη, δημοκρατία, συνοχή, αλληλεγγύη, ασφάλεια. Και βέβαια εμπιστοσύνη. Και αυτό πολλοί νέοι σήμερα το έχουν χάσει. Ωστόσο, όπως αποδεικνύουν οι επόμενες σελίδες της εφημερίδας μας, μπορούν να το αναζητήσουν ξανά. Και πολλοί από αυτούς, όπως φαίνεται από το περιεχόμενο αλλά και τη συγκρότηση των κειμένων τους, είναι ήδη ολοκληρωμένοι και ευσυνείδητοι πολίτες.
Το νέο όραμα για την Ευρώπη επανέρχεται έτσι εκεί από όπου ξεκίνησε: Διαφορετικές ιστορίες, γλώσσες και παραδόσεις. Ολες μαζί. Και εδώ, η μαθητική δημοσιογραφία έχει έναν ξεχωριστό ρόλο. Μέσα από τις λέξεις λοιπόν θα ψάξουμε μέσα στις σχολικές αίθουσες το νέο όραμα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Οι προτάσεις είναι πολλές και ενδιαφέρουσες. Και αυτή η νέα γενιά τις αξίζει.
