Η Ηλιάνα Κομίνη είναι συμμαθήτριά μας, αλλά είναι και «χρυσή» στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καράτε. Το όνομά της έχει ήδη προστεθεί στη μεγάλη λίστα των αθλητών και αθλητριών από την Ηγουμενίτσα που κάνουν τους κατοίκους της πόλης μας περήφανους με τις διακρίσεις τους. Ποιες είναι οι προκλήσεις, όμως, που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι έφηβοι αθλητές και αθλήτριες; Η Ηλιάνα απάντησε στις ερωτήσεις μας.
Από ποια ηλικία ασχολείσαι με το καράτε και τι σε ενέπνευσε να ξεκινήσεις;
«Ξεκίνησα το καράτε στην ηλικία των έξι ετών. Η μαμά μου πρώτα με έγραψε μπαλέτο. Αργότερα με τον μπαμπά μου είδαμε στην τηλεόραση την ταινία “Karate Kid” όταν ήμουνα μικρή. Και έτσι ζήτησα από τον μπαμπά μου να με γράψει καράτε. Σταμάτησα το μπαλέτο και ξεκίνησα καράτε».
Ποιες θυσίες χρειάστηκε να κάνεις για να φθάσεις σε αυτό το επίπεδο;
«Πάρα πολλές. Αρχικά δεν έβγαινα έξω, δεν έβγαινα με τους φίλους μου αργά το βράδυ γιατί την επόμενη μέρα είχα προπόνηση. Ποτέ δεν έπινα αλκοόλ και δεν κάπνιζα ποτέ. Πρωτοχρονιές, Χριστούγεννα είχα προπόνηση ως αργά. Οικογενειακά τραπέζια που τα έχω χάσει, εκδρομές σχολικές που δεν πήγαινα για να μη χάσω προπόνηση».
Πώς ένιωσες τη στιγμή που κέρδισες τη διάκριση στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καράτε;
«Θα ήθελα να το είχα συνειδητοποιήσει πιο πολύ. Γιατί ακόμα και τώρα δεν το έχω συνειδητοποιήσει ότι έχω κατακτήσει χρυσό σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και είμαι στην κορυφή της Ευρώπης. Είχα πολύ άγχος για τον τελικό. Ωστόσο, σκέφτομαι ότι θα ήθελα να το χαρώ πιο πολύ. Γιατί πάντα λες ότι ήθελες ένα ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, να παίξεις σε έναν τελικό ή οτιδήποτε. Αλλά όταν έρχεται η ώρα και είσαι στον τελικό, δεν το ευχαριστιέσαι τελικά τόσο πολύ όσο θα το ήθελες».
Πώς καταφέρνεις να συνδυάζεις τις σχολικές υποχρεώσεις με τις απαιτητικές προπονήσεις;
«Εγώ είχα αφοσιωθεί στο καράτε εντελώς. Δεν είχα ποτέ πρόβλημα με το διάβασμα και να το συνδυάσω με το καράτε γιατί πάντα ήμουν αφοσιωμένη στο καράτε. Δηλαδή, άμα χρειαζόταν να αφήσω κάποιο από τα δύο και να διαλέξω τι θα κάνω και με ποιο θα ασχοληθώ μέσα στη μέρα μου, θα ήταν το καράτε».
Ποιος ήταν ο ρόλος του προπονητή και της οικογένειάς σου στην επιτυχία σου;
«Τεράστιος. Οι προπονητές μου με στήριξαν και οι δύο πάρα πολύ. Συγκεκριμένα η προπονήτριά μου Μαρία, που με αυτή κάνω τις περισσότερες ώρες προπόνηση, είναι εκείνη που πάντα – ενώ μπορεί να… πέθαινα στην προπόνηση – μου έλεγε “άλλη μία φορά, ξανά, πάμε, δεν είναι αρκετό, άλλη μία”. Ο προπονητής μου Δημήτρης είναι σημαντικός όχι τόσο στο προπονητικό κομμάτι όσο στο ψυχολογικό, γιατί πάντα όταν είχα κάποιο πρόβλημα ή δεν ένιωθα καλά όταν έπαιζα αγώνες, θα ήταν αυτός που θα έψαχνα να μιλήσω, που ήξερα ότι θα με καταλάβει καλύτερα όσον αφορά την ψυχολογία μου. Η οικογένειά μου με στήριξε πολύ και οικονομικά και ψυχολογικά. Ξέρω ότι είτε είχα είτε δεν είχα μετάλλιο θα μπορούσα να γυρίσω πίσω και να είναι χαρούμενοι και περήφανοι για εμένα».
Ποιον αγώνα θεωρείς πιο καθοριστικό στη μέχρι τώρα πορεία σου;
«Ο κάθε αγώνας, μικρός ή μεγάλος, σε καθορίζει σαν αθλητή. Απλά εμένα προσωπικά πιστεύω ότι ένας αγώνας που έχασα στον πρώτο γύρο και δεν προχώρησα, σε παγκόσμιο πρωτάθλημα, στο Youth League της Βενετίας συγκεκριμένα, με στενοχώρησε πάρα πολύ, ήμουν στα όρια να σταματήσω το καράτε γιατί δεν άντεχα άλλο και τελικά δεν το σταμάτησα γιατί πίστεψα ότι θα τα καταφέρω».
Τι σημαίνει για εσένα το καράτε πέρα από ένα άθλημα;
«Ποτέ δεν ήταν για εμένα ένα άθλημα. Βασικά νομίζω ότι ήταν πιο πολύ σαν φίλος το καράτε. Ηξερα ότι μπορεί να ήμουν στενοχωρημένη και να μην ήθελα να μιλήσω, οπότε θα πήγαινα να κάνω καράτε. Είναι πιο πολύ σαν ένας φίλος σου που δεν μιλάει, απλά ξέρεις ότι όταν είσαι μαζί του μπορεί να σε ακούει χωρίς να του μιλάς ούτε εσύ. Πάντα ένιωθα ότι με καταλαβαίνει αυτός ο χώρος. Στο τατάμι, στην προπόνηση, σε όλα αυτά πάντα μου έφτιαχνε η διάθεση και δεν σκεφτόμουν άλλα προβλήματα που μπορεί να είχα έξω από τον αθλητισμό».
Ποιοι είναι οι επόμενοι στόχοι σου; Σκέφτεσαι συμμετοχή σε παγκόσμιο πρωτάθλημα ή ακόμα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες;
«Σε παγκόσμιο πρωτάθλημα θα έχω τη συμμετοχή μου τώρα τον Οκτώβριο. Σε Ολυμπιακούς Αγώνες είναι λίγο δύσκολο γιατί το καράτε βγήκε από τους Ολυμπιακούς Αγώνες και δεν ξέρω αν θα ξαναμπεί σύντομα ή αν θα ξαναμπεί γενικά».
Τι συμβουλή θα έδινες σε άλλα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με το καράτε;
«Να μη φοβούνται, να κάνουν όνειρα, μεγάλα όνειρα, γιατί όσο φοβάσαι να κάνεις όνειρα τόσο δεν προχωράς. Και επίσης, επειδή θα έρθουν άσχημες μέρες με το καράτε, να μην τα παρατήσουν εκείνες τις στιγμές».
