Από χίλια κύματα έχουν περάσει οι γερμανοαμερικανικές σχέσεις μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κι αναλόγως της ηλικίας και των ακουσμάτων από το πατρικό σπίτι πολλοί είναι εκείνοι που νιώθουν μια άνευ όρων ευγνωμοσύνη προς τους Αμερικανούς που παρά το μεγάλο φόρο αίματος για να τους απελευθερώσουν από το ναζιστικό καθεστώς, τούς πρόσφεραν οικονομική βοήθεια μέσω του σχεδίου Μάρσαλ και στρατιωτική προστασία κατά τη διάρκεια του Ψυχρού πολέμου.
Το 1963 ο τότε πρόεδρος Τζο Κένεντι γοήτευσε εκατοντάδες χιλιάδες, όταν σε μικρή απόσταση από το Τείχος του Βερολίνου, ανακήρυξε το Δυτικό Βερολίνο σε νησίδα ελευθερίας και φώναξε το ιστορικό: Ich bin ein Berliner!
Βέβαια όλα αυτά δεν είχαν κίνητρα αλτρουιστικά. Ούτε ξαφνικά οι Αμερικανοί ερωτεύτηκαν τους Γερμανούς. Ήθελαν τη χώρα πιστό σύμμαχο κι εταίρο στο Ψυχρό Πόλεμο και αργότερα την γερμανική επικράτεια για την εγκατάσταση πυραύλων Πέρσινγκ στραμμένους προς τη Μόσχα.
Γιόσκα Φίσερ: «Συγγνώμη, αλλά δεν με πείσατε»
Ο πόλεμος των ΗΠΑ στο Βιετνάμ λειτούργησε τότε ως χτύπημα αφύπνισης. Το Amerika Haus στην περιοχή του Σαρλότενμπλουργκ έγινε στόχος οργής για τον εγκληματικό πόλεμο κατά των κομμουνιστών του Βόρειου Βιετνάμ.
Λέγεται ότι τα αντιαμερικανικά αισθήματα των Γερμανών έχουν τότε την απαρχή τους χωρίς να εξελιχθούν ωστόσο σε εθνικιστικά. Εξάλλου τα ακούσματα της τζαζ και η τρομπέτα του Λούις Άρμστρονγκ είχαν μαγέψει πολλούς και ο βασιλιάς της κάντρι Τζόνι Κας και του ροκ εν ρολ Έλβις Πρίσλει είχαν υπηρετήσει στο σταθμευμένο στη Γερμανία αμερικανικό στρατό.
Λέγεται πάντως ότι το σύνθημα Ami goes home που φώναζαν κατά χιλιάδες Γερμανοί διαδηλωτές εναντίον της Διπλής Απόφασης του 1979 (εγκατάσταση αμερικανικών πυρηνικών πυραύλων μέσου βεληνεκούς Pershing II και πυραύλων cruise) «λανσαρίστηκε» από την τότε Ανατολική Γερμανία.
Η επόμενη φορά που η Γερμανία σήκωσε ανάστημα έναντι των Αμερικανών κατά ενός πολέμου εκφράστηκε το 2003 από έναν πολιτικό των Πρασίνων. «Συγγνώμη, αλλά δεν με πείσατε» αντέκρουσε δημόσια ο τότε Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ τον τότε Αμερικανό ομόλογό του, το γεράκι Ντόναλντ Ράμσφελντ, στη Διάσκεψη Ασφάλειας του Μονάχου αρνούμενος την ενεργή συμμετοχή της χώρας του στην επικείμενη αμερικανική εισβολή στο Ιράκ.
Βέβαια τότε ο πόλεμος έγινε για τα ιρακινά πετρέλαια, όπως και τώρα για τα ιρανικά. Ο μαρτυρικός ιρανικός λαός από ένα στυγερό και καταπιεστικό καθεστώς των μουλάδων και το ιρανικό πυρηνικό οπλοστάσιο είναι προπέτασμα καπνού για τους Αμερικανούς. Γιατί το 2018 η κυβέρνηση Τραμπ Ι αποχώρησε μονομερώς από τη συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν (JCPOA).
Προφητικός ο Γιόσκα Φίσερ
Ο Γιόσκα Φίσερ, από τους πρώτους που επιδίωξαν διαπραγματεύσεις με το Ιράν για το πυρηνικό του πρόγραμμα, σε συνέντευξη το 2018 στο Spiegel, ήταν προφητικός: «Ανησυχώ πολύ για τις καταστροφικές συνέπειες της απόφασής του. Θα είναι πολύ πιο δραματικές από ό,τι έχουν παρουσιάσει μέχρι στιγμής οι περισσότεροι σχολιαστές. Η συμφωνία αφορούσε την αποτροπή μιας δεύτερης καταστροφής μετά τον πόλεμο του Ιράκ: έναν μεγάλης κλίμακας χερσαίο πόλεμο στο Ιράν».
Ο Ντόναλντ Τραμπ ξεκίνησε αυτόν τον πόλεμο που θα τελείωνε μέσα σε μερικές ημέρες, όπως ο ίδιος ισχυρίστηκε, και διαρκεί στο μεταξύ πάνω από 2 μήνες χωρίς στρατηγική εξόδου.
Αυτό ακριβώς είπε ο καγκελάριος Μερτς επισκεπτόμενος πριν λίγες ημέρες σχολείο στο Βερολίνο. Όπως και την πανθομολογούμενη αλήθεια ότι οι ΗΠΑ έχουν ταπεινωθεί από το Ιράν. Για να φτάσει ο Γερμανός καγκελάριος σε αυτό το σημείο, πέρασε από διάφορα στάδια.
Ξεκίνησε τη θητεία του θέλοντας να στήσει έναν λειτουργικό δίαυλο επικοινωνίας με τον Αμερικανό πρόεδρο. Σιώπησε στις κολακείες Μαρκ Ρούτε και κατάπιε την γλώσσα του όταν ευρισκόμενος στην ηλεκτρική καρέκλα του Οβάλ Όφις ο Τραμπ επιτέθηκε κατά της Ισπανίας.
Αλλά κι όταν ξεκίνησε ο αμερικανοισραηλινός πόλεμος στο Ιράν χωρίς προσυνεννόηση με τους εταίρους και κάλυψη του διεθνούς δικαίου ο Μερτς προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Τώρα οι ενεργειακές επιπτώσεις του πολέμου και τα ασυνήθιστα χαμηλά ποσοστά δημοτικότητας δεν του αφήνουν άλλα περιθώρια.
Ανεξαρτησία από ΗΠΑ
Γερμανοί πολιτικοί αναλυτές δεν θεωρούν επίσης τυχαίο το μομέντουμ για το ξέσπασμα οργής Τραμπ μετά από τηλεφώνημα με τον πρόεδρο Πούτιν. Όλα αυτά δείχνουν ότι η πολιτική του Appeasement όχι μόνο δεν λειτουργεί, αλλά αντίθετα εκλαμβάνεται ως αδυναμία. Κι απέναντι στους αδύναμους ο Τραμπ είναι χλευαστικός, απέναντι στους ισχυρούς υποτακτικός. Φαίνεται και από τα όσα λέει και ξελέει στις διαπραγματεύσεις δι αντιπροσώπων για το ουκρανικό με τον Ρώσο ομόλογό του. Το πείραμα ενός διατλαντικού modus vivendi απέτυχε. Η Ευρώπη θα πρέπει να το πάρει απόφαση και να περιορίσει στο ελάχιστο κάθε είδους εξαρτήσεις. Στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα μόνο μια φυγή προς τα εμπρός θα μπορούσε να αποτελέσει τη λύση, αν κι επώδυνη.
Η αποχώρηση 5.000 Αμερικανών στρατιωτών από τη γερμανική επικράτεια δεν φέρνει βέβαια την καταστροφή, αλλά είναι ένα ακόμη προμήνυμα. Αμέσως μετά τη νίκη του στις βουλευτικές εκλογές πριν ένα χρόνο ο Μερτς δήλωσε σε τηλεοπτικό πάνελ ότι απόλυτη προτεραιότητά του είναι να ενισχύσει την Ευρώπη, ώστε να αποκτήσει σταδιακά ανεξαρτησία από τις ΗΠΑ. Έχει έρθει ώρα να το υλοποιήσει. Η πρώτη σε δύναμη χώρα του κόσμου υπό τον Τραμπ μεταβάλλεται σε απόμακρη, απρόβλεπτη, προσβλητική, αλαζονική, εχθρική, τελικά επικίνδυνη για τους εταίρους της. Μήπως ήρθε η ώρα για ένα μεγαλόπρεπο Trump go home;
