Η αποκομματικοποίηση του κράτους και η μετωπική σύγκρουση με τον πελατειασμό αποτέλεσαν την πολιτική «σημαία» με την οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης διεκδίκησε και κέρδισε την εξουσία. Το αφήγημα μιας «κυβέρνησης των αρίστων», που θα ξερίζωνε τις χρόνιες παθογένειες της δημόσιας διοίκησης και θα υψωνόταν ως ανάχωμα απέναντι στις αγκυλώσεις του βαθέος κράτους, υπήρξε η κεντρική υπόσχεση προς ένα εκλογικό σώμα που διψούσε για θεσμική κανονικότητα.
Στην πράξη, η απόσταση ανάμεσα στην υπόσχεση και το αποτέλεσμα υπήρξε κάθε άλλο παρά αμελητέα. Ο πήχης των προσδοκιών, που η ίδια η κυβέρνηση τοποθέτησε ψηλά, υποχώρησε υπό το βάρος σκανδάλων που διαβρώνουν τη δημόσια ζωή και κλονίζουν την εμπιστοσύνη των πολιτών. Αντί για τον ουσιαστικό εκσυγχρονισμό του κράτους, παρακολουθούμε μια παλινδρόμηση σε μεθόδους που φανερώνουν μια Ελλάδα η οποία παλεύει ακόμη να αποκοπεί από τις χειρότερες παθογένειες της μεταπολιτευτικής της ιστορίας.
Σε αυτό το κλίμα, η μάχη για το βαθύ κράτος αναζητά νέες μορφές εκτόνωσης και τις βρίσκει, αυτή τη φορά, μέσα στη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης. Παρατηρείται έτσι μια άσκοπη «συνταγματοποίηση» ζητημάτων που η φύση τους δεν εντοπίζεται εκεί. Επιχειρείται μια σαφής μετατόπιση ευθυνών: παθογένειες που εξακολουθούν να επιβιώνουν παρουσιάζονται ως δήθεν «τέκνα» του Συντάγματος, λες και ο καταστατικός χάρτης της χώρας είναι αυτός που θα δώσει οριστικές λύσεις στην υποχώρηση του ρουσφετιού.
Το Σύνταγμα δεν είναι φάρμακο «διά πάσαν νόσον» και σίγουρα όχι για τη νόσο που η ίδια η κυβέρνηση καλλιέργησε. Η προσπάθεια να μετατραπούν οι οργανικές αδυναμίες της σημερινής διακυβέρνησης σε συνταγματικά ζητήματα δεν αποτελεί μεταρρύθμιση, αλλά έναν θεσμικό αντιπερισπασμό που αφήνει την ουσία του προβλήματος ανέγγιχτη. Και τούτο είναι ιδιαίτερα βαρύ για έναν Πρωθυπουργό που είχε υποσχεθεί να δρομολογήσει αυτές τις αλλαγές από το πρώτο κιόλας διάστημα της θητείας του και ο οποίος τώρα τις παραπέμπει μετά τις επόμενες εκλογές.
