Το κλισέ είναι γνωστό. Οι δημοσκοπήσεις αποτελούν «φωτογραφίες της στιγμής». Αν τις βάλεις δίπλα-δίπλα, αθροίσεις δηλαδή πολλές «φωτογραφίες της στιγμής», καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι το πολιτικό σκηνικό παραμένει αμετάβλητο. Υπάρχει μια κυρίαρχη πολιτική δύναμη, η ΝΔ, και απέναντι της έχει πολλά κόμματα που σε αυτή τη φάση δεν απειλούν την εκλογική της κυριαρχία. Αυτή είναι η πιο απλή ανάγνωση.
Υπάρχει και άλλη ανάγνωση. Αυτή αφορά τους στόχους των κομμάτων και των ηγετών τους. Πόσο κοντά η πόσο μακριά βρίσκονται από αυτούς; Πόσο κοντά είναι η ΝΔ στο στόχο της αυτοδυναμίας, το ΠαΣοΚ στη «νίκη έστω και με μια ψήφο διαφορά», ο Τσίπρας στην «ανασύνθεση της δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης», που υπό την ηγεσία του, θα επανέλθει στην διακυβέρνηση της χώρας;
Το πρόβλημα του Κυριάκου Μητσοτάκη
Αν πάρουμε ως δεδομένη την επαναλαμβανόμενη πρωθυπουργική διαβεβαίωση ότι οι εκλογές θα γίνουν με το ισχύον εκλογικό σύστημα, και δεν υπάρξει κάποιος αιφνιδιασμός, που θα αλλάξει τα δεδομένα μεταξύ της πρώτης και δεύτερης εκλογικής αναμέτρησης, γιατί είναι βέβαιο ότι η επόμενη εκλογική αναμέτρηση θα γίνει σε δύο δόσεις, τότε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα σοβαρό πρόβλημα.
Ο στόχος της αυτοδυναμίας μοιάζει να ξεμακραίνει. Πώς θα γίνει το 21,4% που λαμβάνει η ΝΔ στην πρόθεση ψήφου αυτοδύναμο ποσοστό; Ακόμα και να πάρουμε της μετρητοίς την εκτίμηση ψήφου, που έχει ως ένα βαθμό κάποια επισφάλεια, πως το 29% θα γίνει 36 ή και 37%; Πως θα συγκεντρωθεί ο μαγικός αριθμός των 151 εδρών όταν στην καλύτερη περίπτωση με τη σημερινή κατανομή φτάνει τις 122; (Metron Analysis για το Mega). Θα πειστεί ο κόσμος από το δίλημμα της πολιτικής σταθερότητας;
Στην πολιτική δεν υπάρχουν μάγοι Χουντίνι για να βγάλουν λαγό από το καπέλο και να φέρουν τα πάνω-κάτω. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει, να ανέβει ένα ολόκληρο βουνό. Αυτό μαρτυρούν όλα τα στοιχεία που δεν αφορούν μόνο τα έργα και τις ημέρες της διακυβέρνησης του, αλλά και τα στοιχεία που τον αφορούν προσωπικά. Δεν είναι μόνο ότι η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου πιστεύει ότι η χώρα βαδίζει προς τη λάθος κατεύθυνση. Είναι ότι το 52% των πολιτών δηλώνει ότι η οικονομική του κατάσταση είναι χειρότερη από το 2019.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι το κυβερνητικό αφήγημα της καλής πορείας της οικονομίας, μπάζει. Ναι, έχουν γίνει αυξήσεις μισθών ακόμα και η πρόσφατη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών έφερε κάτι παραπάνω στη τσέπες μας, αλλά όλα αυτά, δυστυχώς αποδεικνύονται μηδέν εις το πηλίκο. Μπορεί ο Πιερακάκης να έγινε πρόεδρος του Eurogroup, που μας είχε αλλάξει τα φώτα, αλλά τι να το κάνεις; Η ακρίβεια, η αδυναμία της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει ο αυξημένο κόστος ζωής τα εξανεμίζει όλα. Στο τέλος αυτό που μένει είναι η αδυναμία των νοικοκυριών να βγάλουν τον μήνα.
Αλλά και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, από asset αυτής της κυβέρνησης, φαίνεται να γίνεται μέρος του προβλήματος της. Το 70% αξιολογεί αρνητικά την κυβέρνηση του και το 68% τον ίδιο. Ο «κανένας» τον έχει αφήσει πίσω στην καταλληλότα για την πρωθυπουργία 7 ολόκληρες μονάδες. Εδώ και καιρό έχει πάψει να είναι ο δημοφιλέστερος πολιτικός αρχηγός. Διατηρεί την κυριαρχία του στο κέντρο, που όμως στην πλειοψηφία του (55 έναντι 44%) δείχνει να προτιμά την πολιτική αλλαγή από την κυβερνητική σταθερότητα την οποία ο ίδιος προτάσσει.
Τα περιθώρια στενεύουν. Δεν θέλω να πιστέψω γιατί δεν είναι πειστικό ότι η χώρα θα αναλάβει την προεδρία της ΕΕ, τον Ιούλιο του 2027 ψάχνοντας να βρει κυβέρνηση. Αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο κύκλος των εκλογικών αναμετρήσεων θα ανοίξει πολύ νωρίτερα, ίσως και μέσα στο 2026.
Το «μετέωρο βήμα» του Ανδρουλάκη
Ισχύς του Κ. Μητσοτάκη είναι η αδυναμία των αντιπάλων του. Το ΠαΣοΚ του Νίκου Ανδρουλάκη δεν λέει να σηκώσει κεφάλι. Αξιολογείται αρνητικά από τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών, η αντιπολίτευση που κάνει δεν αρέσει, δεν μπορεί να εισπράξει από τη φθορά της κυβέρνησης και το κυριότερο Οι δημοσκοπικές επιδόσεις του αρχηγού του, δεν πείθουν ότι μπορεί να νικήσει τη ΝΔ με μια ψήφο διαφορά. Αντιθέτως δείχνουν ότι ο κ. Ανδρουλάκης, είναι πολύ πιθανό, αν συνεχιστεί η κατάσταση ως έχει, μετά τις εκλογές να βρεθεί αντιμέτωπος με μια αμφισβήτηση, μη αντιμετωπίσιμη.
Η εικόνα του ΠαΣοΚ δεν είναι εικόνα ενός κόμματος που θέλει και μπορεί να κυβερνήσει. Το πρόβλημα του πέραν των επιδόσεων του αρχηγού του είναι ότι εδώ και καιρό αμφισβητείται εμμέσως πλην σαφώς από τους δελφίνους του κόμματος του που, ακολουθώντας προσωπικές στρατηγικές, βλέπουν το δέντρο και χάνουν το δάσος. Νομίζουν ότι θα βγουν αλώβητοι από ένα κακό αποτέλεσμα στις εκλογές. Δεν διανοούνται ότι αν καράβι βουλιάξει, σε ανοιχτή θάλασσα, δύσκολα θα διασωθούν και οι ίδιοι.
Το συνέδριο του ΠαΣοΚ, σε ένα μήνα από τώρα, είναι η τελευταία ευκαιρία για όλους τους. Είτε θα σημάνει συντεταγμένη πορεία προς τις εκλογές, για να σωθεί ότι σώζεται, είτε θα επιβεβαιώσει αυτό που λέγεται στις κηδείες, « καλός άνθρωπος ήταν ο συγχωρεμένος, να ζούμε να τον θυμόμαστε».
Οι «δυσκολίες» του Τσίπρα
Ο Αλέξης Τσίπρας, λογικά, όπως χαρακτηριστικά λέγεται, «θα πρέπει να βρίσκεται σε απόγνωση». Το rebranding που επιχείρησε και η επικοινωνιακή καταιγίδα που ακολούθησε την έκδοση και στη συνέχεια την παρουσίαση της «Ιθάκης» δεν έφερε αποτελέσματα. Ίσως επειδή ήταν υπερβολική. Οι συνεργάτες του κ. Τσίπρα εμφάνιζαν πλήθος κόσμου που τάχα δεν είχε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ να παίρνει την «Ιθάκη» παραμάσχαλα για να πάει να βρει το φως του στην παρουσίαση της, στην Αθήνα, και τη Θεσσαλονίκη. Και η παρουσία στελεχών από τα αζήτητα του ΠαΣοΚ ερμηνεύθηκε ως δείγμα αποδοχής, από το κέντρο, της προσπάθειας του να επανέλθει στην εξουσία.
Τι δείχνει η δημοσκόπηση της Metron Analysis; Μόλις ένα 5% (όσο παίρνει και ο Νίκος Ανδρουλάκης) επιλέγουν να απαντήσουν αυθόρμητα ότι ο κ. Τσίπρας είναι ο καταλληλότερος για Πρωθυπουργός. Και αν για τον Νίκο Ανδρουλάκη το ποσοστό αυτό είναι απογοητευτικό, για τον κ. Τσίπρα που διετέλεσε πρωθυπουργός, και μάλιστα θεωρεί ότι ο κόσμος τον νοσταλγεί, είναι σκέτη τραγωδία. Μένει να δούμε αν η τραγωδία αυτή, συνεχιστεί η κάτι αλλάξει όταν ανακοινώσει το κόμμα του.
Αλλά δεν είναι μόνο απογοητευτικό στοιχείο. Το 80% των πολιτών θεωρεί απίθανο η όχι και τόσο πιθανό να ψηφίσει ένα κόμμα Τσίπρα που βλέπει ότι οι επιδόσεις του στο χώρο του κέντρου δεν έχουν πείσει ότι έχει αλλάξει. Το 83% όσων αυτοπροσδιορίζονται ως κεντρώοι λένε όχι στο υπό δημιουργία κόμμα του και μόνο το 17% δηλώνει ότι μπορεί να τον ψηφίσει. Η εικόνα και στους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους είναι επίσης «δύσκολη». Το 60% δηλώνει ότι απίθανο να ψηφίσει τον κ. Τσίπρα και το 40% ότι μπορεί να τον ψηφίσει.
Καθώς ο χρόνος τρέχει, τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν ότι είναι περισσότερο στη σφαίρα της επιθυμίας το πλασάρισμα του ως αντίπαλου δέος του Κ. Μητσοτάκη. Θα παλέψει με τον Νίκο Ανδρουλάκη για τη δεύτερη θέση και αν.
Η Καρυστιανού και οι άλλοι
Για την κυρία Καρυστιανού τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως τα ήθελε. Η δημοφιλία της, το ισχυρό της όπλο έχει πάρει την κατιούσα. Μέσα σε ένα μήνα οι θετικές γνώμες για το πρόσωπο της έπεσαν από το 50 στο 38% και οι αρνητικές γνώμες εκτοξεύτηκαν από το 42 στο 54%. Εξακολουθεί βέβαια να έχει μεγαλύτερη αποδοχή από το κόμμα Τσίπρα. Αν όμως συνεχίσει να βγαίνει μόνη της, χωρίς να παρουσιάζει κάποια πρόσωπα δίπλα της και να το μήνυμα της εξακολουθεί να δημιουργεί προβληματισμό στο εκλογικό ακροατήριο που άλλα περίμενε και άλλα βλέπει (και κυρίως ακούει) τότε το πλαίσιο στο οποίο κινείται θα γίνει ασφυκτικότερο.
Ειδικά αν Ζωή Κωνσταντοπούλου και Κυριάκος Βελόπουλος δείξουν την ίδια σταθερότητα στα εκλογικά τους ποσοστά (11,2% και 10,9%) στερώντας της ένα κρίσιμο ακροατήριο από το οποίο θα μπορούσε να αντλήσει ψήφους.
