Επικήδειο για την Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ εκφώνησε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος τόνισε ότι γεύτηκε μια διαδρομή από τις γειτονιές του Βύρωνα που την έφερε στο κέντρο του κόσμου.
«Εκατό χρόνια ζωής γεμάτα από έρευνα, γνώσεις, στοχασμό. Από προσφορά στον πολιτισμό και στα κοινά. Μέσα σε δρόμους αναφορικούς και δύσβατους τους οποίους ποτέ μα ποτέ δε φοβήθηκε. “Όλα όσα πέτυχα και όσα ονειρεύτηκα τα κατάφερα γιατί δεν ήξερα ότι ήταν αδύνατα” έλεγε η Ελένη. Γεύτηκε έτσι μια διαδρομή από τις γειτονιές του Βύρωνα που την έφερε στο κέντρο του κόσμου. Έχοντας την αναγνώριση σύσσωμης της ακαδημαϊκής κοινότητας, αλλά και την αγάπη και τον σεβασμό των απλών ανθρώπων και στις δύο πατρίδες της. Μικρή ήθελε να γίνει μηχανικός με ειδικότητα στις γέφυρες. Σπούδασε όμως φιλοσοφική και από εκεί στο Παρίσι» ανέφερε αρχικά ο κ. Μητσοτάκης και συνέχισε απαριθμώντας τα κατορθώματά της.
«Ανέδειξε το Βυζάντιο ως αναπόσπαστο κομμάτι της Εθνικής μας ταυτότητας»
Έπειτα τόνισε: «Σκέφτομαι ότι η γυναίκα την οποία αποχαιρετούμε τώρα κατάφερε τελικά να γίνει αυτό που αρχικά ήθελε. Μια γέφυρα. Μια γέφυρα ανάμεσα στα Προσφυγικά της Αθήνας και τις πρωτεύουσες του κόσμου. Ένας επιστημονικός κρίκος. Άλλη μια γέφυρα που αποκατέστησε την ιστορική συνέχεια του έθνος μας μέσα από την ανάδειξη του Βυζαντίου ως αναπόσπαστο κομμάτι της εθνικής ταυτότητας. Όπως επίσης και επίσης ένα μόνιμος σύνδεσμος της ερευνητικής δουλειάς με τη δημόσια δράση. Κι αυτό μακριά από ιδεολογικές αγκυλώσεις και συμπλέγματα, ώστε με οδηγούς την εμπειρία και το αποτέλεσμα, η προοδευτική της αναζήτηση να βρει δικαίωση στη φιλελεύθερη σχέση.
Κι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι η προσφορά της δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ούτε αποσπασματικά, ούτε και επιλεκτικά. Ακριβώς γιατί η παρουσία της συγκροτεί ένα σύνολο, το οποίο διατρέχουν σε κάθε στιγμή του τρία στοιχεία: Η αγάπη για την ιστορία και την πατρίδα, η έγνοια για τον συνάνθρωπο (μια ελληνική λέξη που επέμενε η ίδια πως δεν μεταφράζεται σε καμία άλλη γλώσσα) και τέλος η τολμηρή άποψη και η γενναιότητα αυτή να διατυπώνεται ανεξάρτητα με τις εφήμερες ενστάσεις που ίσως να συναντήσει. Με αυτόν τον τρόπο η πορεία αυτής της ξεχωριστής προσωπικότητας κατέστη συνοδοιπόρος της ελληνικής εξέλιξης τα τελευταία εκατό χρόνια σηματοδοτώντας, παρά τις δυσκολίες και τα πισωγυρίσματα, την πρόοδό της».
«Με ενθάρρυνε να διεκδικήσω την ηγεσία της ΝΔ»
«Οι γλαφυρές της διηγήσεις δίπλα στα λιτά της αποθέματα τραβούσαν τους ανθρώπους. Η αφήγησή της υπήρξε μοναδική. Γιατί ως ιστορικός έβλεπε την επιστήμη της, την Ιστορία ως κτήμα όλων, ενώ ως πολίτης επεδίωκε να μεταφέρει τη σκυτάλη εμπειριών».
Ολοκληρώνοντας, ο Πρωθυπουργός ανέφερε: «Με ένα μάθημα, θα ήθελα να πω το προσωπικό αντίο στην προσωπική Ελληνίδα. Ήταν σκέψεις γραμμένες στο χέρι στο πολυτονικό, το 2015, όταν με ενθάρρυνε να διεκδικήσω την ηγεσία της ΝΔ». Παραθέτοντας ένα σημείωμά της πρόσθεσε: «Δεν είναι ανάγκη, μετά από το “ο καλύτερος” να λες “ναι, μεν, αλλά”, όπως λ.χ. θα έπρεπε να έχει μάτια γαλανά, και όχι καστανά.
Οταν φτωχεύσουνε οι πλούσιοι, δεν θα πλουτίσουν οι φτωχοί. Μα όταν κυβερνούν ανίκανοι, ένοχοι είναι οι ικανοί», έγραφε το σημείωμα. Καλό σου ταξίδι, αγαπημένη μου Ελένη».
