Στο γνώριμο από συνέδρια περιβάλλον του ΣΕΦ, μέσα στις συμπληγάδες των χαμηλών δημοσκοπικών πτήσεων και της κινούμενης άμμου που αποτελεί το τοπίο της Κεντροαριστεράς, το Κίνημα Δημοκρατίας του Στέφανου Κασσελάκη ξεκίνησε σήμερα το έκτακτο συνέδριό του, σε μια διαδικασία που για πολλούς φάνταζε ως οι «τίτλοι τέλους» μιας προσπάθειας η οποία γεννήθηκε στον απόηχο της σφοδρής εσωκομματικής κρίσης του ΣΥΡΙΖΑ.
Η ανάδειξη του ίδιου στην ηγεσία της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης πυροδότησε μια αλυσίδα μη αναστρέψιμων εξελίξεων, καθώς ο ίδιος είδε να διολισθαίνει η κατά πολλούς απροσδόκητη απήχηση που γνώρισε με την πρώτη του εμφάνιση στα πολιτικά πράγματα της χώρας, την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ οδηγήθηκε σε μια επώδυνη δημοσκοπική επιστροφή στα πρώιμα ποσοστά του παρελθόντος.
Το παζλ της εσωστρέφειας και η αναζήτηση ταυτότητας
Υπό αυτό το πρίσμα, η προσυνεδριακή αίσθηση περί οριστικής διάλυσης κάθε άλλο παρά στερούταν βάσης, καθώς το σκηνικό μιας παράταξης υπό πολιορκία είχε ενταθεί ήδη από τα εικοσιτετράωρα που προηγήθηκαν της μεγάλης πρεμιέρας, με την πρόσφατη ανεξαρτητοποίηση των βουλευτών Αλέξανδρου Αυλωνίτη και Κυριακής Μάλαμα, αλλά και την απομάκρυνση του Θανάση Οικονόμου, να τροφοδοτούν το κλίμα της γενικευμένης αποσυσπείρωσης. Αυτή η εσωστρέφεια δεν ήταν πρωτόγνωρη, καθώς είχε αρχίσει να χτίζεται εδώ και μήνες, με τις παλαιότερες αλλά ηχηρές παραιτήσεις στελεχών όπως ο Νίκος Καρανίκας και ο Ευάγγελος Αντώναρος, αλλά και τις μαζικές αποχωρήσεις μελών από την περιφέρεια ήδη από το περασμένο καλοκαίρι, να δίνουν το στίγμα μιας διαρκούς κρίσης. Τότε ήταν που οι αποχωρήσαντες άρχισαν να κάνουν λόγο για εσωκομματική φράξια και για ένα κόμμα που «έχει μετατραπεί σε έναν μηχανισμό συγκεντρωτισμού», αφήνοντας βαριές αιχμές κατά της ηγεσίας που έμελλε να κορυφωθούν προ της έναρξης των εργασιών στο Φάληρο.
Ο ίδιος ο Στέφανος Κασσελάκης, πάντως, εμφανίστηκε προετοιμασμένος για τη συνέχεια της «αιμορραγίας», διαμηνύοντας πως η παλιά κομματική κουλτούρα πρέπει να «ξεριζωθεί» και προαναγγέλλοντας, σε συνέντευξη που παραχώρησε λίγο πριν ανοίξουν οι πύλες του ΣΕΦ, πως οι αποχωρήσεις θα συνεχιστούν τις επόμενες εβδομάδες, καθώς το κόμμα αναζητά μια νέα, αμιγή ταυτότητα. Μια ταυτότητα που θα υπακούει «σε ένα αντισυστημικό, αλλά ρεαλιστικό κόμμα, το οποίο εκφράζει το προοδευτικό κέντρο», κατά τον ίδιο.
Η «ζεστή» κερκίδα και η θεωρία των «βαριδίων»
Αυτή την ταυτότητα αναζητούσαν επίμονα και οι σύνεδροι στις κερκίδες του ΣΕΦ, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που έμοιαζε να συγκρούεται μετωπικά με το κλίμα στασιμότητας των τελευταίων μηνών. Για τη βάση των υποστηρικτών του, οι απώλειες στελεχών δεν ερμηνεύονται ως αποδυνάμωση, αλλά ως αναγκαία κάθαρση και απαραίτητη προϋπόθεση, προκειμένου το κόμμα να αφήσει πίσω τις αγκυλώσεις του και να βρει τον δικό του, καθαρό βηματισμό. «Επιτέλους έφυγαν τα βαρίδια», διεμήνυε χαρακτηριστικά ένας σύνεδρος στους διαδρόμους, συμπληρώνοντας πως «όσοι ήρθαν εδώ για καρέκλες, καλά έκαναν και πήγαν σπίτι τους· εμείς θέλουμε ένα κόμμα που να ανήκει στα μέλη, όχι στους παραγονταίους».
Παρά την παγωνιά που εκπέμπουν οι δημοσκοπικοί αριθμοί καθώς οι τελευταίες μετρήσεις δείχνουν ότι το κόμμα κινείται μεταξύ 2,1% και 2,5% στην εκτίμηση ψήφου, αλλά και τις καθυστερήσεις στην έναρξη διεξαγωγής της πρώτης ημέρας του συνεδρίου που έκαναν έναν ηλικιωμένο σύνεδρο να σχολιάσει πως «είμαι μαθημένος, και επί Τσίπρα τα ίδια συνέβαιναν», οι περισσότεροι στο ΣΕΦ επέμεναν να μην χάνουν τη διάθεσή τους.
Στα πηγαδάκια των υποστηρικτών η χαμηλή πτήση στις μετρήσεις αντιμετωπιζόταν μάλλον με πείσμα παρά με ηττοπάθεια. «Ο Στέφανος είναι ο μόνος που δεν χρωστάει σε κανέναν και τον πολεμάνε γιατί τους χαλάει τη σούπα» έλεγε χαρακτηριστικά ένας σύνεδρος, ενώ ένας άλλος απαντούσε στην κριτική για τα χαμηλά ποσοστά τονίζοντας πως δεν τους νοιάζουν οι δημοσκοπήσεις του 2% αφού και τον ΣΥΡΙΖΑ στο 3% τον είχαν κάποτε. «Εδώ χτίζουμε κάτι από την αρχή, με καθαρά χέρια» συμπλήρωνε, δίνοντας το στίγμα της επόμενης μέρας.
Το «αγκάθι» των συμμαχιών και η περίπτωση Καρυστιανού
Παρόλα αυτά, ο ενθουσιασμός της κερκίδας δεν κατάφερε να σκεπάσει πλήρως τον προβληματισμό στα «πηγαδάκια» των πιο έμπειρων στελεχών. Η ανησυχία για τη στρατηγική απομόνωση μετά το κύμα φυγής ήταν έκδηλη, ενώ η συζήτηση για πιθανές συνεργασίες με πρόσωπα εκτός του παραδοσιακού πολιτικού φάσματος «φούντωνε» στους διαδρόμους.
Το όνομα της Μαρίας Καρυστιανού, προς την οποία ο Στέφανος Κασσελάκης δεν έχει κρύψει τη συμπάθειά του, ξεχώρισε σε αρκετές από τις συζητήσεις που στήθηκαν μεταξύ των συνέδρων, χωρίς όμως να λείπουν οι απαραίτητοι αστερίσκοι. «Είχε κερδίσει την εκτίμησή μου για τον αγώνα της, αλλά κάποιες πρόσφατες δηλώσεις της δεν τις περίμενα», σχολίαζε χαρακτηριστικά σύνεδρος, αφήνοντας να εννοηθεί η δυσαρέσκειά του για την τοποθέτηση της κ. Καρυστιανού ότι οι αμβλώσεις αποτελούν «θέμα δημόσιας διαβούλευσης»· μια θέση από την οποία ο ίδιος ο Στέφανος Κασσελάκης φρόντισε να πάρει σαφείς αποστάσεις, ξεκαθαρίζοντας πως για το Κίνημα Δημοκρατίας το δικαίωμα της γυναίκας στην αυτοδιάθεση παραμένει αδιαπραγμάτευτο.
Ωστόσο, πέρα από τα πρόσωπα, η ανησυχία των συνέδρων ακουμπούσε κυρίως την επόμενη μέρα του ίδιου του κομματικού μηχανισμού. «Καλές οι ψηφιακές κάλπες, αλλά αν μείνουμε πέντε άτομα στο τέλος, τι δημοκρατία θα κάνουμε;» αναρωτιόταν στέλεχος της επαρχίας, ενώ άλλοι δεν έκρυβαν την κούρασή τους: «Ο κόσμος έξω καίγεται και εμείς συζητάμε ακόμα για το ποιος έστειλε επιστολή αποχώρησης. Αν δεν βγει πολιτική γραμμή σήμερα, το χάσαμε το τρένο».
Η πολιτική γραμμή που τελικά βγήκε
Όταν ο Στέφανος Κασσελάκης ανέβηκε στο βήμα, επέλεξε να επιστρέψει εκεί από όπου ξεκίνησαν όλα. Το γνώριμο «Με λένε Στέφανο» από το βίντεο με το οποίο συστήθηκε στην πολιτική ζωή της χώρας ακούστηκε ξανά, αυτή τη φορά όμως συνοδευόμενο από μια προσθήκη: «Έχω ακόμη κάτι να σας πω».
Με αυτή τη φράση, ο πρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατίας θέλησε να κλείσει οριστικά τη συζήτηση περί πολιτικού τέλους, διαμηνύοντας πως «δεν τελειώσαμε» και πως το συνέδριο δεν είναι μια άσκηση αντοχής, αλλά μια δήλωση ετοιμότητας για τη μεγάλη σύγκρουση με το σύστημα εξουσίας, το οποίο χαρακτήρισε «εξίσου δεξιόστροφο και αριστερόστροφο».
Στην ομιλία του για την Ελλάδα του 2026, ο κ. Κασσελάκης περιέγραψε μια κοινωνία σε αδιέξοδο, όπου η κανονικότητα έγινε ανισότητα και το κράτος εμφανίζεται μόνο ως εισπράκτορας. Απέναντι σε αυτό, παρουσίασε ένα κοστολογημένο «Συμβόλαιο Επάρκειας» με έξι συγκεκριμένους πυλώνες, στοχεύοντας απευθείας στην καθημερινότητα του πολίτη:
- Κοινωνικό Online Supermarket: Ψηφιακή πλατφόρμα για προμήθεια αγαθών χωρίς μεσάζοντες.
- Υγεία & Ενέργεια: Βασική οδοντιατρική κάλυψη για όλους και 100 δωρεάν κιλοβατώρες το μήνα ανά άτομο ως δημόσια πολιτική.
- Στέγαση: Τριετές «πάγωμα» ενοικίων με εγγύηση σταθερότητας.
- Μετακινήσεις & Παιδεία: Πράσινο κοινωνικό εισιτήριο στην Αττική με 1 ευρώ τη μέρα και πλήρως δωρεάν παιδεία από τον βρεφονηπιακό σταθμό έως τα 23 έτη.
Το χρηματοδοτικό σκέλος των μέτρων αυτών, σύμφωνα με τον ίδιο, θα καλυφθεί από τη φορολόγηση των υπερκερδών των τραπεζών και των servicers, μια θέση που χαρακτήρισε ως «κόκκινη γραμμή» την οποία κανένας άλλος πολιτικός αρχηγός δεν τολμά να αγγίξει.
Κλείνοντας την ομιλία του, ο Στέφανος Κασσελάκης έθεσε το πλαίσιο των μελλοντικών συνεργασιών, ξεκαθαρίζοντας πως οποιαδήποτε σύγκλιση προϋποθέτει απόλυτη ταύτιση στο Κράτος Δικαίου, στα δικαιώματα της γυναίκας στην αυτοδιάθεση και στο πακέτο επάρκειας. Για να υπηρετηθεί μάλιστα αυτό το σχέδιο χωρίς τις «έριδες του παρελθόντος», πρότεινε μια ριζική οργανωτική αλλαγή: τη μεταφορά της εξουσίας και της ευθύνης της προεκλογικής εκστρατείας απευθείας στις δημοτικές οργανώσεις, δίνοντας τον πρώτο λόγο στη βάση του κινήματος.
«Κόκκινη κάρτα» σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ
Το πλέον ηχηρό μήνυμα, ωστόσο, ο Στέφανος Κασσελάκης το κράτησε για το τέλος, οριοθετώντας με απόλυτο τρόπο το πεδίο των μετεκλογικών συμμαχιών. Απέκλεισε κατηγορηματικά οποιαδήποτε συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία, χαρακτηρίζοντας το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος» ως έναν ωμό εκβιασμό στον οποίο η απάντηση είναι ένα ξεκάθαρο «όχι».
Παράλληλα, ο Στέφανος Κασσελάκης έθεσε έναν ακόμη καθαρό «κόφτη», ζητώντας από το συνέδριο να αποκλείσει κάθε ενδεχόμενο κυβερνητικής σύμπραξης με το ΠΑΣΟΚ. Ξεκαθάρισε πως το Κίνημα Δημοκρατίας δεν γεννήθηκε για να υπηρετήσει μια νέα ανακύκλωση προσώπων και δοκιμασμένων πολιτικών συνταγών που απέτυχαν, κλείνοντας έτσι οριστικά την πόρτα στα σενάρια περί ανασύνθεσης της Κεντροαριστεράς με παλιά υλικά.
