Θα ευχόταν αυτή η πρωτιά να μην είχε μπει στο βιογραφικό της. Με απόλυτη ειλικρίνεια επαναλαμβάνει τη φράση. Θα ήθελε η ανάγκη για μουσική που να περιλαμβάνει όλους τους ανθρώπους και να είναι προσβάσιμη, να μην ήταν ανάγκη αλλά μια βιωμένη πραγματικότητα την οποία θα πήγαινε να εμπλουτίσει. Για τη Μαριέττα Φαφούτη η μουσική δεν είναι μόνο για όσους ακούν, έτσι όπως πάρα πολλοί πιστεύουν.
Η μουσική έχει νοηματική, έχει κίνηση, έχει έκφραση, ρυθμό. Και έχει όλα αυτά έτσι για να μπορεί ο καθένας και η καθεμία να ζήσει τη δική του εμπειρία και να την απολαύσει. Άλλωστε «η μουσική είναι μια έννοια ισοτιμίας για όλους», όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει η Μαριέττα Φαφούτη επικαλούμενη τον Χρήστο Γεωργοκωστόπουλο, «συνοδοιπόρο» στη διερμηνεία και απόδοση του δίσκος «Μπλα! Μπλα! Μπλα!» των THOOPER Kids στην ελληνική νοηματική.
Όλος ο δίσκος είναι πλέον προσβάσιμος για κωφούς και βαρήκοους στο κανάλι των THOOPER Kids στο YouTube και σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες. Η Μαριέττα και η Κλαίρη Φαφούτη θέλησαν να χτίσουν ένα σύμπαν για παιδιά, μέσα στο οποίο θα νιώθουν ασφάλεια και παράλληλα ένα σύμπαν γεμάτο γέλια, τραγούδι και χορό.
Η Μαριέττα Φαφούτη δηλώνει ευτυχισμένη. Το να γράφει παιδικά τραγούδια είναι ο δρόμος που για χρόνια αναζητούσε υποσυνείδητα. «Βρήκα το νόημα της ζωής μου». Έτσι απλά. Έτσι αληθινά.
Πώς προέκυψε η ιδέα με τα παιδικά τραγούδια;
Είναι τρομερό αυτό που συμβαίνει και θα σου εξηγήσω το γιατί. Σε όλη μου τη ζωή είχα την τύχη να κάνω κάτι που λατρεύω: να φτιάχνω μουσική για εικόνα και για διαφήμιση που το αγαπώ πάρα πολύ.
Είχε τύχει να κάνω μουσική και για παιδικά πρότζεκτ, όπως για τη 2η σεζόν του Παραμυθά. Περίπου πριν από δύο χρόνια συνέβησαν μια σειρά από γεγονότα τα οποία όλα κατέληγαν στο: «γιατί δεν κάνεις παιδικά τραγούδια;». Το αποφασίζω.
Photo Credits: Κλαίρη Φαφούτη
Ήταν και μια, ας πούμε ασφαλής επιλογή, από την άποψη ότι μου είναι πάρα πολύ εύκολο να γράφω απλές μελωδίες. Μου βγαίνει ενστικτωδώς να γράψω μια απλή μελωδία, η οποία θα είναι κατανοητή από ένα παιδάκι μέχρι κάποιον μεγαλύτερο.
Επίσης, θεωρώ ότι το παιδικό τραγούδι έχει ακόμα χώρο για πολλούς ανθρώπους. Έτσι, με αυτές τις σκέψεις στο μυαλό μπήκα στη διαδικασία να γράψω τραγούδια για παιδιά.
Κύλησαν όλα έτσι όπως τα είχες σκεφτεί;
Συνέβη κάτι που δεν το έχω ξαναπάθει στη ζωή μου. Ενώ ξεκίνησα να το δουλεύω ως ένα πάρα πολύ ευχάριστο πρότζεκτ, όσο περνούσαν οι ημέρες άρχισα να μπαίνω τόσο μέσα σε όλο αυτό και να το σκέφτομαι διαρκώς.
«Το να γράφω τραγούδια για παιδιά με κάνει απόλυτα ευτυχισμένη».
Ήρθα σε επαφή με το παιδί μέσα μου και με όλα όσα θα ήθελα να πω σε αυτό, αλλά και με όλα όσα θα ήθελα να ζουν τα παιδάκια εκεί έξω.
Κατέληξα να λέω ότι δεν θέλω απλά να γράψω δέκα τραγούδια, να φτιάξω έναν δίσκο, αλλά θέλω να χτίσω έναν κόσμο για παιδιά, μέσα στον οποίο θα νιώθουν ασφάλεια. Έναν κόσμο στον οποίο θα ξέρουν ότι δεν είναι μόνα τους.
Και παράλληλα έναν κόσμο γεμάτο χιούμορ, που θα γελάνε άπειρα και θα διασκεδάζουν με την καρδιά τους.
Ως παιδί είχες νιώσει μοναξιά;
Όχι, δεν είχα νιώσει μοναξιά. Έχω ζήσει συγκλονιστικά παιδικά χρόνια. Οι αδερφές μου κι εγώ μεγαλώσαμε σε μία οικογένεια με άπειρη αγάπη.
Πάντα υπήρχε επιβράβευση, πάντα υπήρχε τρυφερότητα, πάντα μάς περίμενε μια μεγάλη αγκαλιά. Οι γονείς μας μάς έμαθαν ότι δεν πρέπει να φερόμαστε άσχημα στους άλλους και όταν χρειάζεται να μπαίνουμε στα παπούτσια τους.
Καταλάβαμε πολύ γρήγορα ότι κάθε άνθρωπος κουβαλάει την ιστορία του, την οποία εμείς δεν ξέρουμε. Μεγαλώσαμε με τρομερή ενσυναίσθηση, αγάπη και τρυφερότητα.
Photo Credits: Κοσμάς Κουμιανός
Όταν ξεκίνησα να γράφω τα παιδικά τραγούδια, ήξερα ότι ο μπαμπάς μου διένυε τους τελευταίους μήνες της ζωής του. Επειδή ως άνθρωπος ήταν η αγάπη και η τρυφερότητα προσωποποιημένη, νομίζω ότι υποσυνείδητα, ήθελα να προσφέρω στα παιδιά κάτι που μου είχε προσφέρει εκείνος απλόχερα.
«Η μουσική μας θέλουμε να είναι προσβάσιμη, να περιλαμβάνει όλους τους ανθρώπους».
Όταν μετά από λίγο ο μπαμπάς μου έφυγε, μία από τις σκέψεις που έκανα ήταν πόσο δύσκολο μου ήταν -στην ηλικία που ήμουν- να διαχειριστώ τον θάνατό του.
Αν ήταν λοιπόν για εμένα δύσκολο που έχω κάνει ψυχοθεραπεία, έχω δουλέψει με τον εαυτό μου και ήξερα ότι ο μπαμπάς μου είχε ζήσει μία πάρα πολύ όμορφη ζωή, πώς μπορεί να βιώσει μια αντίστοιχη απώλεια ένα παιδάκι και πώς μπορεί να διαχειριστεί τα σκληρά συναισθήματα που βιώνει;
Και κάπως έτσι γεννήθηκε το σύμπαν των THOOPER Kids; Μέσα από την αγάπη, την τρυφερότητα, αλλά και τη διαχείριση της απώλειας;
Θελήσαμε μαζί με την αδερφή μου την Κλαίρη, γιατί το THOOPER Kids είναι δημιουργία και των δυο μας, να φτιάξουμε έναν κόσμο στο οποίο τα παιδιά θα νιώθουν ασφάλεια και ταυτόχρονα θα περνούν υπέροχα με γέλιο, χορό και τραγούδι.
Έτσι, δημιουργήθηκαν τα THOOPER Kids, από τον έναν δίσκο πήγαμε σε αυτό το σύμπαν με τα διπλά ζωάκια.
Το όνομα πώς το σκεφτήκατε;
Και μέσα από τα διπλά ζωάκια και μέσα από το όνομα θέλουμε να επικοινωνήσουμε το μήνυμά μας για την τελειότητα που εδώ και χρόνια προβάλλεται ως πρότυπο.
Ζούμε σε έναν κόσμο όπου για να πάρεις την αποδοχή πρέπει να είσαι τέλειος. Θέλαμε να αγκαλιάσουμε την αξία του να μην είσαι τέλειος. Αν ακούσεις ένα παιδί να λέει τη λέξη θούπερ, τι θα σου βγάλει; Μια γλύκα, μια αυθεντικότητα, ένα χαμόγελο, την αλήθεια του.
Αυτό είναι το δικό μας μήνυμα: θέλουμε να αγκαλιάσουμε το να μην είναι κανείς τέλειος. Κάναμε μια συνέντευξη με την Ελένη Γιαννοπούλου και περιγράφοντάς της όλο αυτό είχε πει τη φράση «αναρχία στην τελειότητα».
Ουσιαστικά δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος για να είσαι υπέροχος. Είναι τόσο απλό.
Μέσα σε αυτό το σύμπαν συναντάμε τη Λιονταροπάρδαλη, τον Γάτραχο, το Μικρό Ζεβρούνι, τον Φλαμινγκουίνο και τον Παπιαγάλο. Ποιος είναι ο ρόλος τους;
Τα διπλά ζωάκια μας, εκτός ότι μας φαίνονταν πάρα πολύ αστεία, αποτελούν τη βάση για να επικοινωνήσουμε στα παιδιά ότι δεν είμαστε ένα πράγμα.
Είναι πολλές οι φορές που μας βάζουν μία ταμπέλα από τη στιγμή που γεννιόμαστε και είναι τόσο περιοριστικό. Τα διπλά ζωάκια εκφράζουν αυτή τη σύγκρουση.
Για παράδειγμα ο Τόνυ ο Γάτραχος είναι μισός γάτα, μισός βάτραχος. Ο βάτραχος λατρεύει το νερό, η γάτα το σιχαίνεται. Υπάρχουν τέτοιες συγκρούσεις μέσα μας. Πολλές φορές συγκρούεται το παιδί που έχουμε μέσα μας με τον ενήλικα.
Και βέβαια θέλαμε πάρα πολύ να επικοινωνήσουμε το πόσο υπέροχο μπορεί να είναι να είσαι διαφορετικός και πόσο οφείλουμε να αγκαλιάσουμε αυτή τη διαφορετικότητα. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτή η διαφορετικότητα είναι που χτίζει την αληθινή μας ταυτότητα.
Η αγάπη και η ανταπόκριση των παιδιών σε συγκινεί;
Πάρα πολύ. Έχουμε ένα τραγούδι που λέγεται «Είσαι Εσύ» Το Τραγούδι Της Φιλίας, το οποίο τραγούδησαν η Νάρια Αθανασοπούλου και η Μυρτώ Φαραζή και έχει φτάσει σήμερα που μιλάμε το 1,5 εκατομμύριο προβολές στο YouTube. Μου έκανε εντύπωση η τόσο μεγάλη ανταπόκριση, δεν την περίμενα με τίποτα.
Ακούμε παντού παιδάκια να το τραγουδάνε, είναι τόσο συγκινητικό. Το χριστουγεννιάτικο που βγάλαμε το «Αυτή Η Χρονιά» αγαπήθηκε επίσης πάρα πολύ.
Το ωραίο είναι ότι μας λένε γονείς ότι βάζουν τα τραγούδια στο αυτοκίνητο για τα παιδιά και συνεχίζουν να τα ακούνε αφού τα έχουν αφήσει σε κάποια δραστηριότητα.
Η απόφαση να είναι πια όλα τα τραγούδια του δίσκου «ΜΠΛΑ! ΜΠΛΑ! ΜΠΛΑ!» προσβάσιμα για κωφούς και βαρήκοους, πώς γεννήθηκε;
Αρχικά, θέλουμε να υπάρχει συμπερίληψη και προσβασιμότητα σε οτιδήποτε κάνουμε. Η μουσική μας θέλουμε να είναι προσβάσιμη, να περιλαμβάνει όλους τους ανθρώπους.
Για το συγκεκριμένο εγχείρημα, όλα ξεκίνησαν από τον Σπύρο Κουζέλη, με τον οποίο συναντηθήκαμε μέσα από μία κοινωνική συνθήκη και εκτός του ότι αγαπηθήκαμε στη στιγμή, μας είπε ότι αγαπάει τη μουσική μας και θέλει να μας βοηθήσει ώστε τα τραγούδια μας να είναι προσβάσιμα σε κωφούς και βαρήκοους.
Όπως αντιλαμβάνεσαι πετάξαμε από χαρά. Ήταν ένα όνειρο που είχαμε από την πρώτη πρώτη στιγμή. Μετά ήρθε και η αγαπημένη μας Κωνσταντίνα Παπαγεωργίου και ο φανταστικός Χρήστος Γεωργοκωστόπουλος και έδωσαν στα τραγούδια μας το πιο σπουδαίο νόημα στον κόσμο.
Εδώ να σημειώσω ότι ο Σπύρος και η Κωνσταντίνα ήταν από τους πρώτους, αν όχι οι πρώτοι, που άρχισαν να ανεβάζουν τραγούδια στη νοηματική 16 χρόνια πριν.
Επίσης είχε πει ο Χρήστος Γεωργοκωστόπουλος μια φράση που μας είχε φανεί υπέροχη. Είχε πει: «η μουσική είναι μία έννοια ισοτιμίας για όλους». Η μουσική δεν είναι μόνο ήχος. Είναι ρυθμός, κίνηση, είναι συναίσθημα, είναι έκφραση. Και στόχος μας είναι η μουσική μας να φτάσει σε όσους περισσότερους ανθρώπους γίνεται.
Είναι όντως ο πρώτος δίσκος με παιδικά τραγούδια που έχει αποδοθεί στην ελληνική νοηματική γλώσσα;
Έχουμε ψάξει πάρα πολύ και δεν έχουμε βρει τίποτα σχετικό. Μας φάνηκε παράξενο γιατί στο δικό μας μυαλό ήταν αυτονόητο ότι θα υπάρχει. Η διαδικασία δεν ήταν εύκολη, όμως καλύπτουμε μια ανάγκη και είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό.
Δεν μου αρέσει που είμαστε οι πρώτοι που έχουμε νοηματική διερμηνεία σε όλα τα τραγούδια του δίσκου. Δεν τη χαίρομαι την πρωτιά αυτή, καλύτερα να μην την είχαμε.
Όλα έγιναν υπό την καθοδήγηση και την επιμέλεια του Χρήστου Γεωργοκωστόπουλου, Υποψήφιου Διδάκτορα Γλωσσολογίας Νοηματικών Γλωσσών, ο οποίος είναι κωφός και έχει λάβει δίγλωσση εκπαίδευση.
Οι διερμηνείς των τραγουδιών είναι ο Σπύρος Κουζέλης και η Κωνσταντίνα Παπαγεωργίου. Στα γυρίσματα είχαμε τη χαρά να γνωρίσουμε και τον Γιώργο Στάθη, επίσης Διερμηνέα Ελληνικής Νοηματικής και μας έκανε την τιμή να έχει κάποιες απίθανες γκεστ εμφανίσεις.
«Αυτό είναι το δικό μας μήνυμα: θέλουμε να αγκαλιάσουμε το να μην είναι κανείς τέλειος».
Αυτοί είναι οι άνθρωποι οι οποίοι έκαναν το όνειρο μας πραγματικότητα. Χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσε να γίνει τίποτα.
Μάθατε από αυτούς.
Κάναμε πολλά λάθη στην αρχή. Μάθαμε πολλά και συνεχίζουμε να μαθαίνουμε. Δεν έχουμε εκπαιδευτεί σωστά στο πώς να αντιμετωπίζουμε την αναπηρία.
Υπάρχει τρομερό έλλειμμα, όμως θέλω να πιστεύω ότι σιγά σιγά θα αρχίσουν να αλλάζουν τα πράγματα. Εύχομαι να αλλάξουν. Δεν γίνεται να μην υπάρχει ισάξια προσβασιμότητα σε όλους τους ανθρώπους, σε όλα τα επίπεδα.
Δεν γίνεται να είμαστε στο 2026 και να παρκάρουν ακόμα άνθρωποι σε ράμπες αναπήρων και να μην τους απασχολεί.
Το παιδικό τραγούδι είναι τελικά ο δρόμος σου;
Χωρίς ίχνος υπερβολής, η Κλαίρη κι εγώ βρήκαμε το νόημα της ζωής μας. Το να γράφω τραγούδια για παιδιά με κάνει απόλυτα ευτυχισμένη.
Δουλεύουμε δεκαπέντε ώρες την ημέρα και δεν νιώθουμε κούραση. Φτάνει η ώρα που πρέπει να κοιμηθούμε και στεναχωριόμαστε που σταματάμε.
Κατά καιρούς λάμβανα σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα για τις δουλειές μου, όμως αυτό που νιώθω με τα βιντεάκια που έρχονται με παιδάκια να τραγουδάνε τα τραγούδια μας δεν το έχω ξαναζήσει.
Κλαίμε από χαρά και συγκίνηση. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Μοναδικό συναίσθημα.
Κεντρική Φωτογραφία: Κοσμάς Κουμιανός
