Είναι πράγματι ενδιαφέρον ότι οι προσδοκίες από τη συζήτηση για τον προϋπολογισμό του 2025 έχουν συγκεντρωθεί στις αναμενόμενες ανακοινώσεις του Πρωθυπουργού για την μείωση των προμηθειών στις τραπεζικές συναλλαγές. Αν το δει κάποιος συμβολικά, είναι μία εικόνα της συγκυρίας, δεκαπέντε χρόνια έπειτα από το ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης, στο επίκεντρο της οποίας άλλωστε βρέθηκαν οι ίδιες οι τράπεζες.
Πλην όμως, πίσω από αυτήν την εικόνα δεσπόζει ένα μεγαλύτερο πρόβλημα· κακά τα ψέματα, δεν θα αλλάξει η ζωή κανενός αν μία τραπεζική προμήθεια της τάξης των τριών ευρώ μειωθεί στο ενάμισυ.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι αυτό των ακινήτων, που επιδρά καθοριστικά στη ζωή των πολιτών, στο κόστος της στέγασης και στις αλυσιδωτές του επιπτώσεις.
Στα χαρτοφυλάκια των τραπεζών ή των θυγατρικών τους εταιρειών διαχείρισης, βρίσκονται σήμερα περί τα 8.000 ακίνητα, τα οποία για πολλούς και διάφορους λόγους παραμένουν εκτός αγοράς. Ο Πρωθυπουργός αναμένεται να ανακοινώσει κάποια μέτρα, που θα οδηγήσουν σε μία αναγκαστική «απελευθέρωση» αυτών των ακινήτων, με την προσδοκία μίας αποσυμφόρησης της αγοράς και υποχώρησης του κόστους της στέγης.
Την ίδια στιγμή όμως, άλλα 30.000 ακίνητα βρίσκονται στην κατοχή του ελληνικού δημοσίου, τα οποία επίσης παραμένουν εκτός αγοράς.
Και στις δύο περιπτώσεις, το μεγάλο πρόβλημα είναι η ελληνική κακοδαιμονία της γραφειοκρατίας και των πάσης φύσεων εμπλοκών, που εμποδίζουν την αξιοποίηση αυτών των χιλιάδων ακινήτων.
Και αυτό δεν αντιμετωπίζεται με ανακοινώσεις και διαταγές. Απαιτείται τόλμη και φαντασία, ώστε να ξεπεραστούν εμπόδια, να αρθούν αρτηριοσκληρωτικές διατάξεις και να ομαλοποιηθεί η αγορά. Θα ήταν πολύ πιο χρήσιμο από τα προβληματικά μπόνους συντελεστών δόμησης, τα οποία κρίθηκαν αντισυνταγματικά από το ΣτΕ.
