Όταν χάνω το κουράγιο μου ξέρεις τι κάνω; Βάζω να παίζει το βίντεο από τη στιγμή της απόφασης. Όταν ακούγεται αυτή η ιαχή από το πλήθος των συγκεντρωμένων ξέρω βαθιά μέσα μου ότι τελικά δεν έχουμε χάσει τα πάντα. Υπάρχει ελπίδα και αξίζει να αγωνιζόμαστε». Η Δώρα Χρυσικού καθισμένη σε ένα τσιμεντένιο παγκάκι στα Λιπάσματα στη Δραπετσώνα ανοίγει την ψυχή της στο ΒΗΜΑ.
Τα βουρκωμένα μάτια της στρέφονται σε εκείνον. Το γκράφιτι με τη μορφή του Παύλου Φύσσα στέκει εκεί αγέρωχο, όπως αγέρωχα στάθηκε εκείνο το μοιραίο βράδυ και έκανα ασπίδα το κορμί του για να σωθούν οι άνθρωποί του.
«Την προσοχή σας παρακαλώ». Μια ανδρική φωνή ακούγεται από τα μεγάφωνα. «Επόμενη ανακοίνωση του τριμελούς Εφετείου». Τα συνθήματα παύουν.
Οι χιλιάδες κόσμου είναι γαντζωμένες σε εκείνη την ανδρική φωνή. Το πλήθος πάλλεται. 7 Οκτωβρίου 2020. Η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση.
Η Δώρα Χρυσικού τον κοιτάζει ξανά και επιστρέφει γρήγορα τα μάτια της στη μεταξύ μας συνθήκη, επιτρέποντάς μου να γίνω στιγμή του σπουδαίου κόσμου της.
Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τον γιο σου, Μάγδα. Οι φωνές ενώνονται και ξεπηδά από μέσα τους μια δέσμευση και μια υπόσχεση. Η παράσταση «18/9» είναι η προσωπική οφειλή της Δώρας Χρυσικού και η τήρηση αυτής της υπόσχεσης.
Μιλήσαμε για τον Παύλο, για τον αγώνα της οικογένειάς του, για τον μονόλογο που θα παρουσιάσει στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, για το τετράδιο της Μάγδας που έγινε η αφορμή, για τον φόβο, την ελευθερία, τον σεβασμό αλλά και την τηλεόραση.
Η Δώρα Χρυσικού για τέταρτη χρονιά μπαίνει στα σπίτια των τηλεθεατών με την πολύ αγαπημένη σειρά του MEGA «H Γη της Ελιάς».
«Η Αρετή είναι πολύ δικό μου κομμάτι», δηλώνει, προσθέτοντας πως «λαμβάνω πάρα πολλή αγάπη από τον κόσμο και αυτό είναι μεγάλη τύχη».
Τα Λιπάσματα στη Δραπετσώνα είναι μέσα σου ταυτισμένα με τον Παύλο;
Προφανώς αυτός ο χώρος, τουλάχιστον για μένα, είναι συνδεδεμένος απόλυτα με την απουσία του Παύλου. Είναι λες κι όλοι οι τοίχοι, όλα τα κτίρια φωνάζουν το όνομά του. Υπάρχει μια ενέργεια στον χώρο που σε ακουμπάει μόνο όταν τοποθετείς τον εαυτό σου από αυτή την πλευρά της ιστορίας.
Γιατί αν τον τοποθετείς από την απέναντι είναι βέβαιο ότι δεν σε πιάνει τίποτα και για τίποτα. Όπως δεν σε πιάνει ούτε όταν πνίγεται ένα προσφυγάκι στη θάλασσα, ούτε όταν βιάζεται μια γυναίκα, ούτε όταν δολοφονείται ένας ΛΟΑΤΚΙ συνάνθρωπός μας μέρα μεσημέρι. Και η λίστα είναι ατελείωτη.
Πρέπει να έχεις συγκεκριμένα αντανακλαστικά ανθρώπου για να μπορεί να σε πιάσει κάτι για έναν άνθρωπο που έχει δολοφονηθεί από χέρι φασίστα.
Να είσαι άνθρωπος. Αυτό. Γιατί υπάρχουν φωνές που λένε ότι η δολοφονία Φύσσα «ανήκει» στον τάδε ή στον δείνα χώρο.
Ο Παύλος δεν ανήκε σε κανέναν πολιτικό χώρο. Ανήκε στη φυλή των ελεύθερων ανθρώπων που ήθελαν να περπατάνε ελεύθεροι και όχι φοβισμένοι στη γειτονιά τους. Ανήκε στη μουσική, στην οικογένειά του, στους φίλους του. Ανήκει σε κάθε δημοκράτη άνθρωπο που σέβεται τη δημοκρατία και που θεωρεί ότι είναι το ατελές, αλλά το καλύτερο πολίτευμα που έχουμε εφεύρει.
Ανήκε και ανήκει στην ελευθερία. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Παύλος έχει συνδέσει ανθρώπους από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους.
Οι άνθρωποι που βρέθηκαν στο Εφετείο τη μέρα της μεγάλης απόφασης, οι 50.000 άνθρωποι, προφανώς δεν ανήκαν όλοι στην Αριστερά. Ήταν άνθρωποι που καταλάβαιναν ότι η Χρυσή Αυγή είναι ένα μόρφωμα, μία εγκληματική οργάνωση της οποίας η θέση ήταν και είναι στη φυλακή.
Photo Credits: Σίσσυ Μόρφη
Χρειάστηκαν 5,5 χρόνια τιτάνιου αγώνα.
Ακριβώς. Τιτάνιου αγώνα. Έχω βρεθεί σε πάρα πολλές δικασίμους κι όσα αναγκάστηκε αυτή η οικογένεια να υποστεί σε επίπεδο συμπεριφορών και προκλήσεων είναι δυσθεώρητα. Και με ανοχή από την πλευρά του δικαστηρίου. Ήταν τόσο ακραία όσα ακούγονταν, που ακόμα κι εμείς που δεν ήταν δικός μας άνθρωπος με την εξ αιματος έννοια, βγαίναμε εκτός εαυτού. Ένας διαρκής επανατραυματισμός.
«Δεν ήξερα τι μπορεί να κάνει στον άνθρωπο ο φόβος. Πώς μπορεί να του στερήσει όλη του την ύπαρξη, όλη του τη ζωή».
Πότε μίλησες για πρώτη φορά στη Μάγδα Φύσσα;
Πρώτη φορά βρήκα το θάρρος να μιλήσω στην κυρία Μάγδα σε μια δικάσιμο στην αίθουσα του Κορυδαλλού. Καθόταν με τον άντρα της, τον κύριο Τάκη και τους πλησίασα δειλά, με πολύ μεγάλη συστολή, τεράστιο δέος και συγκίνηση. Της συστήθηκα και σιγά σιγά γνωριστήκαμε με την οικογένεια και μου έκαναν την τιμή να έρθω λίγο πιο κοντά τους.
Έγινε ο Παύλος ο πιο δικός σου ξένος.
Δικός μου και πολλών άλλων ανθρώπων. Είναι νίκη του Παύλου να ξέρει όλος ο δημοκρατικός κόσμος για ποιον Παύλο πρόκειται στο άκουσμα του ονόματός του. Η πορεία για τα 11 χρόνια από τη δολοφονία του, κατέληξε στο μπλόκο της Κοκκινιάς. Ανάμεσα σε όσους βρεθήκαμε εκεί ήταν κι ένα μικρό παιδί, ούτε τεσσάρων ετών, το οποίο χάθηκε στην αγκαλιά της κυρίας Μάγδας. Αυτή είναι η σύνδεση με την ιστορία, η σύνδεση των γενεών.
Η ιστορία δεν είναι μόνο τα γεγονότα.
Η ιστορία είναι και πώς μετουσιώνεται και πώς λέγεται, αλλά και από ποια πλευρά λέγεται. Ο Παύλος εκείνο το βράδυ προστάτευσε τους φίλους του και στα τέσσερα λεπτά που έμεινε ζωντανός κατέδειξε τον δολοφόνο του.
Του χρωστάμε πάρα πολλά γιατί ο Παύλος με τον θάνατό του ήταν η αρχή του τέλους της Χρυσής Αυγής. Μιας Χρυσής Αυγής ατιμώρητης επί σειρά ετών. Της δολοφονίας του Παύλου, είχαν προηγηθεί η επίθεση στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, η δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, η δολοφονική επίθεση στους Αιγύπτιους αλιεργάτες.
Δολοφονείται όμως με αυτό τον τρόπο, σε δημόσια θέα, ένας Έλληνας λευκός πολίτης.
Η ελληνική κοινωνία ξυπνάει από τον λήθαργο, η οποία μέχρι τότε έκανε ότι δεν έβλεπε, έκλεινε τα παντζούρια και έλεγε συμβαίνει μακριά μου. Δολοφονείται ο Παύλος και γίνεται αυτό το τραγικό γεγονός μοχλός πίεσης για την πολιτική ηγεσία να ξεκινήσει τη δίωξη. Ο κόσμος γύρισε τούμπα και αυτό το έκανε η δολοφονία του Παύλου και φυσικά ο αγώνας και το πείσμα της οικογένειας για δικαίωση.
Photo Credits: Σίσσυ Μόρφη
Αφορμή για την παράσταση «18/9» είναι ένα τετράδιο που σου έδωσε η Μάγδα Φύσσα μια μέρα στο Εφετείο;
Μια μέρα στο Εφετείο, μία από εκείνες τις ατελείωτες μέρες, η κυρία Μάγδα μού έδωσε ένα τετραδιάκι με τη μορφή του Παύλου στο εξώφυλλο, που έγραφε: 6 χρόνια, σιγά μην φοβηθώ.
Έχουμε μια πολύ αγαπημένη κοινή φίλη, τη σπουδαία δικηγόρο Μαρία Παρέντη, την οποία γνώρισα μέσα από τα κινήματα -έχω γνωρίσει ίσως τους σπουδαιότερους ανθρώπους της ζωής μου μέσα στον χώρο της αλληλεγγύης, της προσφοράς και του αγώνα. Είχε μόλις γεννήσει την κόρη της και δεν μπορούσε να έρθει.
Η κυρία Μάγδα μού έδωσε ένα τετράδιο και για τη Μαρία. «Για να γράψει την ιστορία του Παύλου και μια μέρα να την πει στην κόρη της», μου είπε. Κατάλαβα ότι η αγωνία όλη είναι να μην ξεχαστούν οι άνθρωποί μας. Για να μην ξεχνάμε εμείς και για να μαθαίνουν οι επόμενοι.
Ξεκίνησε μέσα σου να δουλεύεται η ιδέα μιας παράστασης;
Υποσυνείδητα. Μπήκε ως πληροφορία στο μαύρο κουτί του μυαλού μου και άρχισε σιγά σιγά να δουλεύεται. Αποφάσισα ότι αφού μέσα από την τέχνη διαχειρίζομαι το τραύμα, το πένθος και την απώλεια, θα ήθελα να κάνω μια παράσταση. Πέρασαν επτά χρόνια μέχρι να την πραγματοποιήσουμε. Ακόμα και σήμερα δεν το πιστεύω ότι τα καταφέραμε.
Γιατί το λες;
Φάγαμε πολλές απορρίψεις. Βρήκαμε πολλές κλειστές πόρτες. Η Μαρία Λούκα (συγγραφέας του κειμένου της παράστασης) κι εγώ που ξεκινήσαμε το εγχείρημα, το πιστεύαμε πάρα πολύ και ήμασταν αποφασισμένες ότι θέλουμε να το κάνουμε.
Ξεκινήσαμε δύο κοπέλες μόνες και είμαι ευγνώμων γιατί στην πορεία προστέθηκαν συνοδοιπόροι και αρωγοί σε αυτή την προσπάθεια και την αγκάλιασαν. Παρά τις δυσκολίες, τα καταφέραμε. Να πω ότι το κείμενο συνυπογράφει ο Κοραής Δαμάτης, ο οποίος έχει αναλάβει και τη σκηνοθεσία.
«Ο Παύλος ανήκε στη φυλή των ελεύθερων ανθρώπων που ήθελαν να περπατάνε ελεύθεροι και όχι φοβισμένοι στη γειτονιά τους».
Τι πραγματεύεται η παράσταση;
Πρόκειται για έναν γυναικείο μονόλογο. Θέλουμε να τιμήσουμε αυτά τα δύο κορίτσια, τις δύο φοιτήτριες που ήταν αυτόπτες μάρτυρες της δολοφονίας. Τη Δήμητρα Ζώρζου και την Παρασκευή Καραγιαννίδου που δεν φοβήθηκαν να δώσουν το όνομά τους και να καταθέσουν.
Θέλαμε να φτιάξουμε έναν μέσο άνθρωπο, ο οποίος γίνεται υποκείμενο ιστορίας και ο οποίος παλεύει με τις αγκυλώσεις του, με τον τρόπο που έχει μάθει να ζει, με αυτά που θέλει να διαφυλάξει, όπως όλοι μας.
Θέλουμε να ζήσουμε μια ευτυχισμένη ζωή. Κανείς νομίζω δεν θέλει να ταλαιπωρείται. Όμως, για τους ανθρώπους με τους οποίους ζω και συνδέομαι, η δική τους καλή ζωή πρέπει να έχει και μια προέκταση στο κοινωνικό σύνολο. Δεν μπορώ εγώ να ζω καλά όταν τριγύρω το σύμπαν καταρρέει.
Photo Credits: Σίσσυ Μόρφη
Μια ηρωίδα με ισχυρό αξιακό σύστημα.
Με ισχυρό αξιακό σύστημα ώστε να καταλάβει το σωστό από το λάθος, το άδικο από το δίκαιο. Μια ηρωίδα που ζει μέσα σε ένα δίπολο. Από τη μία υπάρχει ο τρόπος που έχει γαλουχηθεί στην ελληνική κοινωνία και της λέει «κοίτα τη δουλειά σου, μην πας να μπλέξεις» και από την άλλη υπάρχει αυτό που νιώθει ότι πρέπει να κάνει, το χρέος της.
Από την ημέρα που πήρα το τετραδιάκι στα χέρια μου μέχρι σήμερα, εγώ πέρασα καρκίνο κι ο φόβος έγινε δέρμα μου. Άρχισα να αναρωτιέμαι «τι είναι ο φόβος;» Οι γονείς μου με μεγάλωσαν να μην φοβάμαι. Ήμουν ένα πολύ αυτόνομο, αυτεξούσιο, δυνατό κι ευαίσθητο παιδί.
Δεν ήξερες τι είναι φόβος. Δεν είχες ορισμό.
Ακριβώς. Δεν ήξερα τι μπορεί να κάνει στον άνθρωπο, πώς μπορεί να του στερήσει όλη του την ύπαρξη, όλη του τη ζωή. Πώς μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς του υποκειμένου με αυτό που ζει και με αυτό που γεύεται. Και ήρθε στη ζωή μου καρκίνος και ο φόβος του θανάτου. Μου είπε «τώρα Δώρα θα κάνουμε παρέα». «Όχι, δεν θα κάνουμε παρέα», αποκρίθηκα.
Έτσι, αντιμετώπισα την ασθένεια. Προσπαθώντας να πατάξω τον φόβο, να μην τον ενδυθώ, προσπαθώντας κάθε μέρα να δίνω μια κατάφαση στη ζωή και να πιστεύω ότι θα ζήσω. Η θεματική του φόβου με ενδιέφερε πάρα πολύ, επειδή τον έζησα στο πετσί μου και ήταν μια καθημερινή μάχη στα σημεία -κι ακόμα είναι. Ήθελα να τον «εξερευνήσω» λίγο περισσότερο.
Ο φόβος είναι ο βασικός άξονας του μονολόγου;
Τι κάνει ο φόβος στους ανθρώπους; Τι κάνει σε αυτή την ηρωίδα; Πώς την αποτρέπει από το να πει την αλήθεια; Πώς την ακινητοποιεί; Πώς την παγώνει; Η ηρωίδα της παράστασης είναι μια κοπέλα που παλεύει με τον φόβο και με το νευρικό της σύστημα και που τελικά τον νικάει. Όπως νίκησα κι εγώ τον δικό μου. Και η Δώρα νίκησε τον φόβο και η Δάφνη τον νικάει και πάει να καταθέσει.
Ο σεβασμός βρίσκεται πολύ ψηλά στο αξιακό σου σύστημα σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής σου. Μία από αυτές και η τηλεόραση για την οποία έχεις πει ότι όσοι βρίσκεστε εντός της οφείλετε να την αντιμετωπίζετε ως κάτι σημαντικό.
Οφείλουμε να τη σεβόμαστε και οφείλουμε να την αντιμετωπίζουμε ως κάτι σημαντικό, εφόσον έχουμε επιλέξει να είμαστε στην τηλεόραση. Πιστεύω πως οτιδήποτε κάνουμε οφείλουμε να βάζουμε το 100% του εαυτού μας, της εργατικότητάς μας, του σεβασμού προς τους συνεργάτες μας και του σεβασμού προς το τηλεοπτικό κοινό.
Δεν μπορώ να καταλάβω πώς ένας άνθρωπος μπορεί να «φτύνει» ένα κομμάτι της δουλειάς του και το υπόλοιπο να το ταχταρίζει.
Πώς μπορεί να θεωρεί ότι όταν σε βλέπει ένα εκατομμύριο κόσμος είναι ανάξιο λόγου ή λιγότερο σημαντικό; Θεωρώ τεράστια ευθύνη το ότι με τη «Γη της ελιάς» στο MEGA μπαίνω στο σπίτι του κόσμου καθημερινά επί τρία χρόνια, στον τέταρτο πια.
«Η Γη της Ελιάς» έχει γίνει πια καθημερινή παρέα για τους τηλεθεατές.
Είμαστε η συντροφιά τους κι εγώ αυτό το τιμώ και το σέβομαι εξαιρετικά πολύ. Θεωρώ χρέος μου να δίνω στους τηλεθεατές το καλύτερο που μπορώ, μέσα στις δυνατότητές μου. Γι΄αυτό και όταν νόσησα από καρκίνο θέλησα να το επικοινωνήσω από σεβασμό προς το τηλεοπτικό κοινό.
Photo Credits: Σίσσυ Μόρφη
Έκανες κάτι πολύ σημαντικό με την απόφασή σου αυτή. Το ένιωσες;
Λαμβάνω πάρα πολλή αγάπη από τον κόσμο και αυτό είναι μεγάλη τύχη. Εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι έπραξα σωστά. Έχει έρθει πολύς κόσμος σε επικοινωνία μαζί μου και έτσι με έναν τρόπο νιώθω ότι όλη αυτή η ιστορία δεν ήταν ένας προσωπικός Γολγοθάς.
Γιατί; Γιατί πρέπει τα πράγματα που σου συμβαίνουν να μπορείς να τα δεις μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο. Προφανώς και ο καρκίνος είναι μια μοναχική διαδικασία, αλλά δεν παύει να είναι και μια συνθήκη που επιδέχεται μοιράσματος.
Σχετίζεται και με τον τρόπο που ο κάθε άνθρωπος επιλέγει να «χρησιμοποιεί» τον δημόσιο λόγο του.
Ακριβώς. Χρησιμοποιείς το δημόσιο βήμα σου για να πεις με ποιον κοιμάσαι και να βγάλεις τα άπλυτά σου στη φόρα; Ή για να πεις κάτι σημαντικό που μπορεί ο άλλος να ακουμπήσει; Εγώ αυτό το προνόμιο του δημόσιου λόγου θέλω να το χρησιμοποιώ με τρόπους κατευναστικούς. Επ’ ουδενί δεν θέλω να περιφέρω μια περσόνα τροφοδοτώντας τη με πράγματα ανούσια. Δεν το έκανα και δεν θα το κάνω ποτέ.
Δεν θα σου πω πού έφαγα το καλοκαίρι και πού έκανα διακοπές, είναι κενό νοήματος. Αν μπορώ όμως να βοηθήσω μία γυναίκα λέγοντάς της από πού αγόρασα την περούκα που φορούσα όσο έκανα θεραπείες ή ποια δικαιολογητικά χρειάστηκα για να πάρω το επίδομα αναπηρίας, θα το κάνω και το θεωρώ χρέος μου. Πώς θα ήμουν ένας άνθρωπος που παλεύω για αλληλεγγύη και για ορατότητα αν οι πράξεις μου ήταν «κλειστές» και φοβικές;
«Η Γη της Ελιάς με πήγε στα τάρταρα και με ξαναέβγαλε στο φως».
Μία ανθρώπινη συνδιαλλαγή μακριά από τις ταμπέλες;
Μακριά. Με τον ίδιο τρόπο που μπορεί να είμαι ένας, ενδεχομένως, αγαπητός άνθρωπος που μπαίνω στα σπίτια του κόσμου, με τον ίδιο τρόπο θέλω να είμαι ένας άνθρωπος που έχει το θάρρος της γνώμης του, δεν φοβάται, έχει πολιτική άποψη, μπορεί να επεμβαίνει στο κοινωνικό γίγνεσθαι, να στηλιτεύει τα κακώς κείμενα.
Θέλω να είμαι όλα αυτά. Είμαι όλα αυτά. Δεν είναι μια τηλεοπτική περσόνα. Και νομίζω πως ο κόσμος με αγαπάει γιατί έχω μια λεβεντιά και μια ειλικρίνεια στον τρόπο που προσεγγίζω τους ανθρώπους και τις καταστάσεις.
Νομίζω πως κρύβεται πολλή δουλειά πίσω από αυτή τη διαπίστωση. Κάνω λάθος;
Δεν αυτοβαυκαλίζομαι. Προφανώς αυτά είναι πράγματα για τα οποία έχω παλέψει. Ζωή δουλεμένη. Κατακτήσεις του εαυτού μου, ταυτοτικά κομμάτια μου.
Η τέταρτη χρονιά για τη «Γη της Ελιάς» αποδεικνύει πως η αγάπη και η στήριξη είναι μεγάλες.
Πόσο τυχεροί είμαστε που έχουμε πάει τέταρτη χρονιά με την αγάπη, τη συνδρομή και την αφοσίωση του κόσμου.
Φανατικό κοινό από την πρώτη κιόλας σεζόν. Να πούμε και για τον μεγάλο ανταγωνισμό, για τα πολύ ωραία θεάματα που έχουμε αυτά τα χρόνια απέναντι. Παρ’ όλα αυτά «Η Γη της Eλιάς» κράτησε το κοινό της και του οφείλουμε πολλά. Για αυτό και συνεχίζουμε να κάνουμε τη δουλειά μας με αγάπη και σεβασμό. Προσπαθούμε να διατηρήσουμε τους ήρωες με τον τρόπο που τους έχει αγαπήσει ο κόσμος.
Η Αρετή είναι μία ιδιαίτερη περίπτωση, δεν μπορείς να το αρνηθείς.
Πολύ ιδιαίτερη περίπτωση η Αρετή, γιατί ενσαρκώνω μία αρνητική ηρωίδα που ο κόσμος αγαπάει πάρα πολύ.
Αν μιλούσαμε την πρώτη σεζόν δεν νομίζω να λέγαμε τα ίδιο για την Αρετή.
Ακριβώς. Έγινε πολύ σταδιακά η μεταστροφή του κοινού και πρόκειται για μια κατάκτηση της σεναριογραφικής ομάδας αλλά και δική μου με τον τρόπο που δουλέψαμε ώστε η Αρετή να γίνει αυτό που πια μου λένε «πόσο σε αγαπάμε γλωσσοκοπάνα μας. Πόσο μας διασκεδάζουν οι κατάρες». Τα ύστερα του κόσμου (γέλια).
Αχ αυτές οι κατάρες.
Οι κατάρες στην αρχή τους είχαν τρομάξει και τώρα τις θέλουν. Χαίρομαι πάρα πολύ, γιατί κι εγώ μέσα σε αυτά τα χρόνια την έχω συμπονέσει, την έχω καταλάβει, την έχω μαλώσει και πια την έχω αγαπήσει. Η Αρετή είναι πολύ δικό μου κομμάτι.
Photo Credits: Σίσσυ Μόρφη
Μπόρεσες και να την εξελίξεις μέσα σε αυτά τα τέσσερα χρόνια.
Ναι βέβαια. Ό,τι και να κάνω στο μέλλον τηλεοπτικά νομίζω ότι θα είναι ο πιο χαρακτηριστικός μου ρόλος, αυτός που θα με ακολουθεί. Πραγματικά το πιστεύω και ευχαριστώ πάρα πολύ τον Ανδρέα Γεωργίου, τη Βάνα Δημητρίου και τον Κούλλη Νικολάου που μου τον εμπιστεύτηκαν γιατί δεν ήμουν και μια πάρα πολύ προφανής επιλογή.
Σε πειράζει όταν στον δρόμο σε φωνάζουν Αρετή;
Καθόλου. Ίσα ίσα μου αρέσει πάρα πολύ. Σε ταυτίζει ο κόσμος με έναν ρόλο, αλίμονο αν με ενοχλούσε. Η Αρετή είναι brand name.
«Η Γη της Ελιάς» ήταν και χρονικά καθοριστική για τη ζωή σου.
«Η Γη της Eλιάς» δεν είναι πια δουλειά. Είναι τέσσερα χρόνια από τη ζωή μου. Έχουμε δημιουργήσει μια οικογενειακή κατάσταση με τους ανθρώπους που δουλεύουμε μαζί για να βγει αυτό το αποτέλεσμα. «Η Γη της Ελιάς» με πήγε στα τάρταρα και με ξαναέβγαλε στο φως. Έχω συνδέσει τη σειρά με αυτή τη φάση της ζωής μου, οπότε δεν πρόκειται ποτέ να ξεχαστεί.
Τι ωραίο και πόσο απρόσμενο να λειτουργήσει μια δουλειά με τέτοιο τρόπο;
Έχω αγαπήσει πολύ και τους ανθρώπους που δουλεύουμε μαζί. Είναι άνθρωποι που έβαλαν πλάτη, μου συμπαραστάθηκαν, δεν με πούλησαν, μου φέρθηκαν με απίστευτη ευαισθησία, αγάπη και εκτίμηση. Οι συνεργάτες μου με τίμησαν και τους είμαι ευγνώμων.
Κλείνουμε τη συζήτησή μας λέγοντας πως η πολυτιμότερη αξία είναι ο άνθρωπος.
Έτσι ακριβώς είναι. Πρέπει να μπορείς να αφήνεις ένα θετικό αποτύπωμα στον οποιονδήποτε άνθρωπο που συναντάς στη ζωή σου. Να μπορεί να πει «αυτός είναι ένας καλός άνθρωπος». Από επιλογή.
Νιώθεις καλός άνθρωπος;
Είμαι ένας καλός άνθρωπος μετά από πολλά χρόνια δουλειάς και ψαξίματος. Και δεν νομίζω ότι θα βρεθεί εύκολα κάποιος να πει το αντίθετο.
INFO: «18/9», Πρεμιέρα 10 Οκτωβρίου 2024, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος).
«Η Γη της Ελιάς», Κυριακή με Παρασκευή στο MEGA.
*Αγοράστε εισιτήρια για όλες τις κορυφαίες εκδηλώσεις στο inTickets.gr.
