Η Μάρη Θεοδοσοπούλου, η κριτικός λογοτεχνίας που πέθανε στις 9 Αυγούστου, συνδέθηκε πολύ στενά με την ιστορία του ενθέτου «Βιβλία» του «Βήματος». Αρχισε να γράφει στις 12 Ιουλίου 1998. Από τότε έγραφε ανελλιπώς κάθε Κυριακή έως τις 17 Φεβρουαρίου 2008. Δέκα χρόνια στο «Βήμα», 507 κείμενα, που καθώς τα διατρέχω τώρα, για τις ανάγκες αυτού του σημειώματος, μένω άφωνος για την κριτική ποιότητά τους. Η Μάρη έγραφε συστηματικά για την ελληνική λογοτεχνία. Η προσέγγισή της ήταν κυρίως ιστορική, με την έννοια ότι ενέτασσε κάθε βιβλίο σε ένα γενικότερο πλαίσιο.
Η ματιά της ήταν συγκριτική και η αγάπη της για την αρχειοταξία δεδομένη. Κάπου-κάπου έγραφε και για ξένη λογοτεχνία, όπως για παράδειγμα για την Τζόαν Ρις. Διαβάζω το κείμενό της και απολαμβάνω την τολμηρή γραφή που δεν συγκρίνεται με κανένα γραφειοκρατικό γράψιμο των ειδικών των «σπουδών φύλου». Εκτιμούσα πολύ αυτές τις παρεκκλίσεις της, όπως όταν παρουσίασε έναν κατάλογο της Εθνικής Πινακοθήκης για τον Γιώργο Ιακωβίδη ή έναν κατάλογο φωτογραφιών της Αττικής για να μιλήσει για τις αλλαγές του τοπίου. Αγαπούσε τον Παπαδιαμάντη αλλά δεν είχε κανέναν δογματισμό με συγγραφείς και κείμενα. Ξεκίνησε στο «Βήμα» παρουσιάζοντας ένα βιβλίο της Νίκης Αναστασέα. Το τελευταίο κείμενό της ήταν για τον Ξενόπουλο. Και μία καίρια φράση της από την ανασκόπηση του 2006: «Εντός του 2006 το ελληνικό μυθιστόρημα παχαίνει, ενώ λογοτεχνικώς δείχνει να φυραίνει».
Τα «Βιβλία» κυκλοφόρησαν τον Μάρτιο του 1997. Αναζητούσα έναν κριτικό ελληνικής λογοτεχνίας. Ο Λεωνίδας Ζενάκος μου σύστησε να ψάξω σε εφημερίδες της Αριστεράς, που πάντοτε τροφοδοτούσαν τον λεγόμενο αστικό Τύπο. Η Μάρη έγραφε στην «Εποχή». Για δέκα ολόκληρα χρόνια ο βιοπορισμός της ήταν «Το Βήμα». Εφυγε κάπως βίαια, όταν στις αρχές του 2008 η τότε διεύθυνση κατήργησε το ένθετο. Οταν στο τέλος του 2010 η επόμενη διεύθυνση επανέφερε το ένθετο, της ζήτησα να επιστρέψει. Το σκέφτηκε αλλά τελικά μου είπε ότι δεν ήθελε να αφήσει τη «Βιβλιοθήκη» της «Ελευθεροτυπίας», όπου ο Γιώργος Χρονάς, υπεύθυνος τότε, της είχε φερθεί τόσο καλά.
Μοναχική, μακριά από συναλλαγές, τα κείμενά της πάντοτε σε χειρόγραφο, για εμένα η Μάρη ήταν ένας άνθρωπος με ιδιαίτερο χιούμορ. Σε αυτά τα δέκα χρόνια ελάχιστα είχαμε συναντηθεί. Κυριολεκτικά αλληλογραφούσαμε. Κάθε Αγίου Νικολάου μου έστελνε ένα κονιάκ Delamain.
