Ολα αυτά τα χρόνια που πετώ έχω παραδώσει 40 εκατομμύρια επιβάτες με ασφάλεια, αλλά τελικά θα με κρίνουν για 208 δευτερόλεπτα» ακούμε τον Τομ Χανκς να μονολογεί με παράπονο στην τελευταία ταινία του Κλιντ Ιστγουντ «Sully». «Μεταμορφωμένος» σε άντρα αρκετά μεγαλύτερο από την πραγματική ηλικία του, ο ηθοποιός υποδύεται εδώ τον Τσέσλι «Σάλι» Σαλενμπέργκερ, τον πιλότο της US Airways που τον Ιανουάριο του 2009 πέτυχε το ακατόρθωτο:
Ενώ το γεμάτο από επιβάτες αεροσκάφος της εταιρείας του με κυβερνήτη τον ίδιο απογειώθηκε ασφαλώς από τη Νέα Υόρκη έπεσε πάνω του σμήνος πουλιών με αποτέλεσμα να καούν και οι δύο κινητήρες του. Αρχική πρόθεση του Σαλενμπέργκερ ήταν να γυρίσει το αεροπλάνο προς το αεροδρόμιο Λα Γκουάρντια και να το προσγειώσει. Βλέποντας όμως ότι ο χρόνος δεν ήταν αρκετός, αποφάσισε τελικά να το προσυδατώσει στον ποταμό Χάντσον της Νέας Υόρκης.
Η απόφασή του στέφθηκε με επιτυχία.
Η απόφασή του στέφθηκε με επιτυχία.
Τα ΜΜΕ αποκάλεσαν το γεγονός «Θαύμα του ποταμού Χάντσον», όμως ο έμπειρος πιλότος επρόκειτο να κληθεί επανειλημμένα για να δικαιολογήσει την ενέργειά του ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας Εθνικών Μεταφορών (NTSB). Συνεπώς ο Σαλενμπέργκερ και ο συγκυβερνήτης του Τζεφ Σκάιλς (στην ταινία τον υποδύεται ο Ααρον Εκχαρτ) την ίδια ώρα που «μονομαχούσαν» με τους εφιάλτες αυτής της παραλίγο θανάσιμης εμπειρίας προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν την πράξη τους που είχε ως αποτέλεσμα τη σωτηρία 155 ανθρώπων (από την προσυδάτωση δεν πέθανε κανένας και μόνο μία αεροσυνοδός τραυματίστηκε σχετικά σοβαρά στο πόδι).
Το παρασκήνιο
Το σενάριο της ταινίας στηρίζεται στο βιβλίο «Highest Duty» που έγραψε ο ίδιος ο Σαλενμπέργκερ σε συνεργασία με τον συγγραφέα Τζέφρι Σάσλοφ. Εστιάζει στην ιστορία του παρασκηνίου, οι λεπτομέρειες της οποίας δεν έγιναν ποτέ ευρέως γνωστές.
Ο κινηματογραφικός «Sully» είναι μοιρασμένος ανάμεσα στην κινηματογράφηση του ίδιου του συμβάντος, μια υποδειγματική δουλειά από τον Ιστγουντ και τους συνεργάτες του (από τις πιο ρεαλιστικές αναπαραστάσεις αεροπορικών ατυχημάτων), και στη διαδικασία της έρευνας της επιτροπής, πίσω από την οποία κρύβεται ασφαλώς ο οικονομικός παράγοντας, εφόσον διακυβεύονταν τα χρήματα της ασφάλειας. Το επιχείρημα της επιτροπής ήταν ότι σύμφωνα με τις «πρόβες» που έγιναν αργότερα με προσομοιώσεις (!) ο Σαλενμπέργκερ είχε τον χρόνο να προσγειώσει το αεροσκάφος στο αεροδρόμιο Λα Γκουάρντια της Νέας Υόρκης και όχι στο νερό. Φυσικά διότι υπήρχε η ασφάλεια στη μέση και τα χρήματα ήταν πολλά…
Κάπως έτσι φτάνουμε στο πραγματικό θέμα της ταινίας που είναι ο ηρωισμός, θέμα που ανέκαθεν προβλημάτιζε τον Κλιντ Ιστγουντ. Τι σημαίνει ήρωας; Υπάρχουν ήρωες; Ο ίδιος ο Σαλενμπέργκερ αρνήθηκε τον χαρακτηρισμό. «Δεν νιώθω ήρωας» ακούμε να λέει στην ταινία όταν μια δημοσιογράφος τού αναφέρει ότι ο κόσμος τον αποκαλεί έτσι. «Είμαι απλώς ένας άντρας που έκανε τη δουλειά του». Δεν το λέει μόνο μία φορά, το επαναλαμβάνει συχνά.
Η άλλη πλευρά
Ο ηρωισμός είναι μια έννοια που ο Κλιντ Ιστγουντ ανέκαθεν αμφισβητούσε θέτοντας καίρια ερωτήματα. Φάνηκε στις ταινίες «Οι σημαίες των προγόνων μας» και «Γράμματα από το Ιβο Ζίμα», το δίπτυχο πολεμικών ταινιών που παρουσίασε το 2006, και φάνηκε και στην αμέσως προηγούμενη ταινία του, τον «Ελεύθερο σκοπευτή» (2014), όπου αφηγήθηκε την ιστορία του Κρίστοφερ Σκοτ Κάιλ (1974-2013), ελεύθερου σκοπευτή του αμερικανικού στρατού στους πολέμους του Ιράκ και του Αφγανιστάν, ο οποίος κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του ως Navy SEAL του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού είχε περισσότερες από 150 επιτυχημένες αποστολές.
Ο Ιστγουντ δεν αισθάνεται άνετα με αυτόν τον όρο, γι’ αυτό και μιλάει ελάχιστα για θέματα για τα οποία άλλοι στη θέση του θα υπερηφανεύονταν. Για παράδειγμα, ο ίδιος είχε την εμπειρία της πτώσης με αεροπλάνο. Οταν πριν από αρκετά χρόνια τον είχα συναντήσει στο Παρίσι για την ταινία του «Gran Torino», περίμενα να τον ακούσω να μιλάει για την απίστευτη εμπειρία που είχε όταν το αεροπλάνο του κατέπεσε στον Ειρηνικό Ωκεανό την εποχή που υπηρετούσε στον πόλεμο της Κορέας και αναγκάστηκε να κολυμπήσει ως τη στεριά για να σωθεί. Ο Ιστγουντ απάντησε ως εξής: «Στην πραγματικότητα ποτέ δεν είχα την εμπειρία του πολέμου της Κορέας, αν και οι περισσότεροι από τον λόχο μου την είχαν. Επέβαινα σε ένα αεροσκάφος που είχε απογειωθεί από το Σιάτλ με κατεύθυνση το Αλαμέντα και κατέπεσε λίγο έξω από το Πόιντ Ρέγιες της Καλιφόρνιας κάπου στον Ειρηνικό. Ακολούθησε ακροαματική διαδικασία και κάπου το πράγμα έμπλεξε ανάμεσα στη γραφειοκρατία του στρατού ξηράς και αυτήν του Πολεμικού Ναυτικού. Επομένως δεν είμαι βετεράνος μαχών. Ξέρω όμως πολλούς ανθρώπους που είναι. Οπως επίσης ξέρω και ανθρώπους που πήγαν στην Κορέα και ποτέ δεν επέστρεψαν. Και άλλους που έκαναν τρελά πράγματα εκεί. Δεν είναι και τόσο δύσκολο να ανακαλύψεις τέτοια πράγματα αν το θες. Υποθέτω ότι όλα μέσα στη ζωή είναι». Αυτή η απλότητά του, που ενδεχομένως να παρεξηγείται ως εκκεντρικότητα, είναι η πραγματική δύναμή του, το όπλο του.
Σήμερα, χωρίς φυσικά να «εξισώνει» την εμπειρία του με αυτήν των επιβατών και του πληρώματος της πτήσης 1549, ο Ιστγουντ λέει ότι αποτέλεσε καλή βάση για την προετοιμασία του. «Υποθέτω ότι αν βρισκόμουν σε μια παρόμοια κατάσταση», λέει ο Ιστγουντ, «ως πιλότος είναι πιθανότερο να επιχειρούσα μια προσυδάτωση, παρά να πήγαινα κάπου αλλού χωρίς αεροδιάδρομο. Ο Sully γνώριζε καλά την περιοχή. Ηξερε από πού θα έρχονταν τα ελικόπτερα και τα διασωστικά και επέλεξε το κατάλληλο σημείο ώστε να τους προσεγγίσουν όσο το δυνατόν συντομότερα. Δεν είναι ότι το προσθαλάσσωσε στη μέση του ωκεανού όπου δεν θα τους έβλεπε κανένας».
Ο πειρασμός
Ο Τομ Χανκς υπήρξε η πρώτη σκέψη του Ιστγουντ για τον ρόλο του Σαλενμπέργκερ, ενώ ο Τομ Χανκς δεν μπόρεσε να αντισταθεί στον πειρασμό μιας συνεργασίας με τον Ιστγουντ που είναι η πρώτη τους. Το άγχος του Χανκς ήταν ο ίδιος ο Σαλενμπέργκερ που είναι πραγματικός χαρακτήρας.
Ο Χανκς αναφέρει ότι η ενσάρκωση ενός πραγματικού ανθρώπου είναι πάντοτε μια διαδικασία άγχους και φόβου μήπως τελικά ο ηθοποιός δεν του μοιάσει ούτε στον λόγο ούτε στην εμφάνιση. Εν τέλει είναι τέλειος στον ρόλο του σιωπηλού, ακριβολόγου πιλότου, ενός απερίγραπτα ήρεμου ανθρώπου, όπως ήρεμος είναι εξάλλου και ο σκηνοθέτης του, μια αντανάκλαση του οποίου ίσως να είναι ο Σαλενμπέργκερ. Με τα λευκά μαλλιά και το ταραγμένο ύφος δείχνει πολύ μεγαλύτερος από τα 60 χρόνια του σε έναν ρόλο που πολύ πιθανόν να τον οδηγήσει για έκτη φορά στην καριέρα του στις υποψηφιότητες των Οσκαρ. 
Ααρον Εκχαρτ: «Κανένας ήρωας δεν νιώθει ήρωας»
Ααρον Εκχαρτ: «Κανένας ήρωας δεν νιώθει ήρωας» Ο αμερικανός ηθοποιός που υποδύεται τον συγκυβερνήτη του αεροσκάφους Τζεφ Σκάιλς μίλησε στο «Βήμα» για την εμπειρία του δίπλα στον Κλιντ Ιστγουντ αλλά και για μια από τις πιο παρεξηγημένες έννοιες της εποχής μας
Ο όρος “ήρωας” δίδεται με μεγαλύτερη ευκολία σήμερα απ’ ό,τι διδόταν στο παρελθόν» θα μου πει τηλεφωνικώς από το Λος Αντζελες ο Ααρον Εκχαρτ, ο οποίος υποδύεται τον συγκυβερνήτη του αεροσκάφους του «Θαύματος στο Χάντσον» Τζεφ Σκάιλς. «Ισως αυτό να οφείλεται στη μεγάλη κρίση που περνά ο πλανήτης μας σε κάθε γωνιά του· κόσμος να αναζητεί ήρωες. Ισως να είναι και λίγο φυσικό. Ο κόσμος θέλει να βρει τον ήρωα στον εαυτό του και σε άλλους ούτως ώστε να νιώσει καλύτερα για την κατάσταση».
Ταυτόχρονα όμως ο Εκχαρτ, ο οποίος παραδέχεται ότι όποτε μπαίνει σε αεροπλάνο κάνει μια μυστική συμφωνία με τον εαυτό του πως «αυτή θα είναι η τελευταία μου μέρα», πιστεύει αυτό που κατά πάσα πιθανότητα πιστεύει και ο Κλιντ Ιστγουντ: «Κάθε άνθρωπος που έχει κάνει αυτό που ονομάζουμε ηρωική πράξη δεν το βλέπει ο ίδιος ως ηρωική πράξη. Το βλέπει ως εκτέλεση του καθήκοντός του ή ως επιτυχημένη υλοποίηση μιας απόφασης που το ένστικτό του τον οδήγησε να πάρει. Ο περίγυρος τον αποκαλεί ήρωα και αυτό ακριβώς συμβαίνει με τον Σάλι».
Ο Εκχαρτ θυμάται πολύ καλά τα συναισθήματά όταν άκουσε για το πραγματικό περιστατικό της προσθαλάσσωσης του αεροπλάνου στον ποταμό Χάντσον το 2009. «Εκείνη τη στιγμή ένιωσα χαρούμενος που ζούσα. Αλλά ένιωσα και την ομορφιά της ανθρωπιάς, της αλληλοβοήθειας. Ενιωσα τεράστια συγκίνηση βλέποντας τους ανθρώπους να βοηθούν ο ένας τον άλλον. Γιατί αυτό είναι τελικά που μας συνδέει εμάς τους ανθρώπους: να μπαίνουμε στη θέση του άλλου, να νιώθουμε όπως νιώθει».
Γιος διευθύνοντος στελέχους σε εταιρεία κομπιούτερ και ποιήτριας και συγγραφέως παιδικών βιβλίων, ο Ααρον Εκχαρτ γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1968 στην Καλιφόρνια και υπήρξε επί δύο χρόνια ιεραπόστολος της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού και των πρόσφατων Αγίων των μορμόνων στο Παρίσι. Η πρώτη του εμφάνιση στην τηλεταινία «Double Jeopardy» έγινε στα 24 του, αλλά η αναγνώριση θα αργούσε παρά τις εμφανίσεις του σε cult ταινίες του ανεξάρτητου κινηματογράφου όπως το «Μεταξύ αντρών» του Νιλ Λα Μπιουτ.
Σήμερα είναι όνομα στον χώρο του, απλώς δεν έγινε ποτέ τόσο μεγάλο ώστε να ξεχωρίζει δίπλα στις γυναίκες σταρ με τις οποίες έχει παίξει. Ηταν πάντα ο συμπρωταγωνιστής. Της Τζούλια Ρόμπερτς στην «Εριν Μπρόγκοβιτς», της Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς στο «Εχετε κάνει κράτηση;», της Σκάρλετ Τζοχάνσον και της Χίλαρι Σουόνκ στη «Μαύρη Ντάλια» και της Νικόλ Κίντμαν στην «Απώλεια».
Ο Εκχαρτ γελά όταν επαναλαμβάνω μια ατάκα του στην ταινία, «η ζωή είναι ευκολότερη στον αέρα», και τον ρωτώ αν συμφωνεί. «Κάθε άνθρωπος, πιστεύω, νιώθει άνετα στον χώρο που γνωρίζει και ο Τζεφ Σκάιλς γνωρίζει τον αέρα. Ενας αθλητής θα έλεγε ότι η ζωή είναι ευκολότερη στο γήπεδο ή ένας ηθοποιός ότι η ζωή είναι ευκολότερη στο σανίδι της σκηνής. Καθετί που αγαπάμε να κάνουμε μας βγάζει από τον ρεαλισμό της ζωής».
Και όσο για τη συνεργασία του με τον Κλιντ Ιστγουντ, την κατατάσσει στις ομορφότερες εμπειρίες της καριέρας του. «Ο Κλιντ λέει πολλά με την έκφρασή του, την αύρα του, την ενέργειά του· όπως θες πες το. Δεν χρειάζεται να πει πολλά, και αυτή η σιωπή του, μαζί με την οικονομία λέξεων του Σάλι, είναι διαπεραστική στην ταινία».
Πότε & Που
Η ταινία «Sully» προβάλλεται στις αίθουσες σε διανομή της εταιρείας Tanweer, την οποία ευχαριστούμε για τη συνέντευξη του Ααρον Εκχαρτ.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
