Η σχέση της δύστροπης συγγραφέως της «Μαίρη Πόπινς» Π. Λ. Τρέιβερς με τον Γουόλτ Ντίσνεϊ, ο οποίος ήθελε όσο τίποτε να μεταφέρει το μυθιστόρημά της στον κινηματογράφο –κάτι που δεν ήθελε εκείνη -, δίνει την ευκαιρία στον σκηνοθέτη Τζον Λι Χάνκοκ να φτιάξει τη «Μαγική ομπρέλα» («Saving mr. Banks», ΗΠΑ, 2013), ένα γλυκύτατο, χορταστικό παραμυθάκι, από αυτά που μόνον το Χόλιγουντ ξέρει να κατασκευάζει στην εντέλεια. Πολύ καλή στην ερμηνεία της η Εμα Τόμσον, φαίνεται να το διασκεδάζει ενώ υποδύεται τη φλεγματική γεροντοκόρη Τρέιβερς. Ωστόσο, ο συνδυασμός του ψυχολογικού δράματος που σχετίζεται με το παρελθόν της συγγραφέως δεν ταιριάζει με όλο το υπόλοιπο μέρος της ταινίας, η οποία λανθασμένα αγιοποιεί τον Ντίσνεϊ με τη μορφή του Τομ Χανκς. Στην πραγματικότητα ο Ντίσνεϊ υπήρξε ένας πολύ σκληρός, αν όχι αδίστακτος, επιχειρηματίας και αυτό δεν φαίνεται πουθενά.
Παραμύθι όμως είναι και το «Μπελ και Σεμπαστιάν, αχώριστοι φίλοι» («Belle et Sebastian», Γαλλία, 2013) του Νικολά Βανιέ, κινηματογραφική διασκευή ενός μυθιστορήματος της Σεσίλ Ομπρί (1928-2010) που είχε γίνει και τηλεοπτική σειρά στη δεκαετία του 1960. Η φιλία που αναπτύσσεται ανάμεσα σε ένα αδέσποτο σκυλί και ένα 6χρονο αγόρι (Φελίξ Μποσουέ) στις Γαλλικές Αλπεις την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αποδίδεται λιτά και έντιμα προκαλώντας ποικιλία συναισθημάτων. Κρίμα που αυτή η οικογενειακή περιπέτεια δεν παίχτηκε την περίοδο των γιορτών, όταν δεν θα είχε τον ανταγωνισμό των υπόλοιπων ταινιών.
Σε εντελώς διαφορετικό πλαίσιο, η Βαλέρια Γκολίνο με το «Μέλι» («Miele», Ιταλία, 2013) καταπιάνεται προσεκτικά με το ευαίσθητο και επίμαχο ζήτημα της ευθανασίας. Μέλι είναι το υποκοριστικό μιας νεαρής γυναίκας, που υποδύεται η Τζασμίνα Τρίνκα, η οποία αναλαμβάνει τη λύτρωση ανθρώπων με ταλαιπωρημένη υγεία που δεν θέλουν να ζήσουν άλλο. Οσο απόμακρη όμως και αν προσπαθεί να παραμείνει, η κοπέλα θα πιαστεί στην παγίδα του ηθικού διλήμματος όταν κάποιος υποψήφιος πελάτης θέλει να δώσει τέλος στη ζωή του όχι επειδή είναι άρρωστος αλλά επειδή πολύ απλά δεν θέλει να ζήσει άλλο. Αυτή η σχέση οδηγεί την ταινία στην κλιμάκωση προκαλώντας σοβαρές σκέψεις στον θεατή.
Η πορεία του Ντένη Ηλιάδη στο Χόλιγουντ μια δεκαετία μετά το «Hardcore» που υπήρξε ο λόγος που τον κάλεσαν και λίγα χρόνια μετά την τεράστια επιτυχία του «Τελευταίο σπίτι αριστερά», συνεχίζεται με το θρίλερ «Plus One» (ΗΠΑ, 2013). Εδώ, ένα εξωγήινο φαινόμενο δημιουργεί πανομοιότυπες ρεπλίκες των νεαρών θαμώνων ενός έξαλλου πάρτι, με αποτέλεσμα κανείς να μην μπορεί να καταλάβει ποιος είναι ποιος. Με έξυπνο τρόπο ο Ηλιάδης στήνει μια αγωνιώδη, σκοτεινή ιστορία η οποία φλερτάρει με την ιδέα της κλασικής ταινίας τρόμου «Μακάβριοι εισβολείς» και στην ουσία λέει ότι ο χειρότερος εχθρός μας είναι ο εαυτός μας.
Μόνον απογοήτευση μπορεί να προκαλέσει η «Επιστροφή στο ρινγκ» («Grudge match», ΗΠΑ, 2013) του Πίτερ Σίγκαλ, στην οποία ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο και ο Σιλβέστερ Σταλόνε απομυθοποιούν τους διάσημους κινηματογραφικούς ήρωές τους, ο μεν στο «Οργισμένο είδωλο», ο δε στο «Ρόκι». Εδώ παίζουν δύο ηλικιωμένους πυγμάχους, αντίζηλους από τα παλιά, που αποφασίζουν να ξαναφορέσουν τα γάντια τους για να λάβουν μέρος σε έναν ειδικό αγώνα ρεβάνς –ίσως τον τελευταίο της ζωής τους. Σαφώς και η ταινία έχει συναισθηματική φόρτιση και ενίοτε συγκινεί, αλλά διακρίνεται επίσης από μεγάλες δόσεις αφέλειας και πάνω απ’ όλα θλίψης, κυρίως όταν βλέπουμε τους πρωταγωνιστές να παλεύουν στο ρινγκ.
Δημοσιεύτηκε στο HeliosPlus στις 15 Ιανουαρίου 2014
HeliosPlus
