Χωρίς να είναι μια σπουδαία ταινία, η «Frances Ha» (ΗΠΑ, 2012) του Νόα Μπάουμπαχ είναι εκείνη που ξεχωρίζει ανάμεσα στις αρκετές «γυναικείες» αυτής της εβδομάδας. Το ασπρόμαυρο αυτό πορτρέτο μιας ατσούμπαλης 30άρας χορεύτριας που προσπαθεί να φτιάξει τη ζωή της στη σύγχρονη Νέα Υόρκη μπορεί να γίνει αγαπητό για την πηγαία αμεσότητα και ανάλαφρη ειλικρίνειά του, την ώρα που υποκλίνεται στο σινεμά του Φρανσουά Τριφό, τολμώντας επίσης να αλληθωρίσει προς την πλευρά των γυναικείων, νεοϋρκέζικων ταινιών του Γούντι Αλεν. Επίσης, με τη θερμή, «παιδική» ερμηνεία της, η Γκρέτα Γκέρουιγκ στον ρόλο της Φράνσες Χα σε σκλαβώνει. Η Γκέρουιγκ συνεργάστηκε άλλωστε με τον Μπάουμπαχ στο σενάριο της ταινίας.
Μετά τον σεξουαλικό τουρισμό στις εξωτικές παραλίες της Αφρικής που ήταν το φόντο στο «Παράδεισος: Ερωτας», το δεύτερο μέρος της σαρκαστικής τριλογίας του «Παραδείσου» του Αυστριακού Ούλριχ Ζάιντλ, o «Παράδεισος της πίστης» («Paradies: Glaube», Αυστρία, 2012) καταπιάνεται με τον θρησκευτικό φανατισμό και το αδιέξοδο στο οποίο τελικά οδηγεί την κεντρική ηρωίδα του, μια μοναχική γυναίκα ταγμένη τυφλά στην προσηλυτισμό των άλλων στον λόγο του Θεού. Για ακόμη μία φορά, σε ακόμη μία ταινία, ο Ζάιντλ αποδεικνύεται ένας επάξιος ποιητής της… ασχήμιας –πράγμα που μπορεί να προκαλεί την περιέργεια αλλά που από κάποια στιγμή και μετά καταντά δυσβάσταχτα γκροτέσκο. Θαρραλέα πάντως η ερμηνεία της αυστριακής ηθοποιού Μαρία Χοφτσάτερ που υποδύεται με τρομερή πειθώ την ακούραστη θεούσα.
Σκηνοθετημένo από γυναίκα, τη Χάιφα Αλ Μανσούρ, και γυρισμένo εξ ολοκλήρου σε μια ανδροκρατούμενη χώρα φανατικών θρησκόληπτων όπου μάλιστα απαγορεύεται η λειτουργία των κινηματογράφων, το «Απαγορευμένο Ποδήλατο» («Wadjda», 2012) είναι κατ’ αρχάς μια αξιέπαινη δημιουργία που αγγίζει τα όρια του άθλου. Είναι όμως και μια πολύ ενδιαφέρουσα στην αφήγησή της ταινία ενώ παρακολουθεί την προσπάθεια μιας δεκάχρονης κοπέλας (Γουαάντ Μοχάμεντ) να κάνει τη δική της επανάσταση απέναντι στις διαρκείς απαγορεύσεις που την καταπιέζουν χωρίς ουσιαστικό λόγο. Το «ταξίδι» της γίνεται υπόθεση του θεατή.
Γυναίκα όμως είναι και το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας «Ανάμεσα» («Inch’Allah», Καναδάς/Γαλλία, 2012), αποτέλεσμα της δημιουργικής ομάδας των εξαιρετικών ταινιών «Μέσα από τις φλόγες» και «Ο εξαιρετικός κύριος Λαζάρ». Επίσης σκηνοθετημένο από γυναίκα, την Αναΐς Μπαρμπό Λαβαλέτ, το «Ανάμεσα» φλερτάρει προσεκτικά (αν και κάπως φλύαρα με σκηνές που «ξεχειλώνουν» το προφανές) ανάμεσα στο πολιτικό σχόλιο και στο κοινωνικό δράμα ενώ παρακολουθεί τα καίρια διλήμματα μια καναδέζας γιατρού (Εβελίν Μπροσού) που εργάζεται σε στρατόπεδο παλαιστινίων προσφύγων. Επίκαιρο πάντως φιλμ, δικαίως απέσπασε την ειδική μνεία των βραβείων της οικουμενικής επιτροπής στο τελευταίο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου 2013.
Σε διαφορετικό κλίμα το «Κάλεσμα» («The conjuring», ΗΠΑ, 2013) του Τζέιμς Γουάν ακολουθεί τη στρωτή αφήγηση ταινιών εξορκισμού όπως ο «Εξορκιστής» και ο «Εξορκισμός της Εμιλι Ρόουζ» και έχοντας στα θεμέλια του σεναρίου του μια αληθινή ιστορία, ασχολείται με την προσπάθεια δύο δαιμονολόγων (Βέρα Φαρμίνγκα, Πάτρικ Γουίλσον) να θεραπεύσουν από το Κακό του Σατανά μια επταμελή οικογένεια που ζει απομονωμένα στην αμερικανική ύπαιθρο. Οπως και ο «Εξορκιστής», μια ταινία που επιχειρεί να μιλήσει για μάγισσες και εξορκισμούς μέσα από μια επιστημονική προσέγγιση, χωρίς φυσικά να αγνοεί τον παράγοντα του τρόμου στον οποίο σημαντικό ρόλο παίζει η επίμονη μουσική του Μαρκ Ισαμ.
Τέλος, ο τίτλος της ρομαντικής κομεντί του Νταν Μέιζερ «Ενας χρόνος είναι αρκετός» («Give it a year», Αγγλία, 2013) αναφέρεται στο χρονικό διάστημα που κάποιοι δίνουν σε ένα νιόπαντρο ζευγάρι για τον γάμο του. Ολα δείχνουν όμως ότι η Ρόουζ Μπερν και ο Ρέιφ Σπολ θα μείνουν παντρεμένοι για πολύ λιγότερο. Για να δούμε… Ανάλαφρο, χαριτωμένο αλλά και ξεχνιέται αμέσως.
HeliosPlus
