Αθεράπευτη τρέλα

Εκτιμώ τον Νίκο Καλογερόπουλο . Καλός ηθοποιός, με γήινη παρουσία, που σε κάνει και γελάς με το άψογο timing και κυρίως με το ένστικτό του μπροστά από την κάμερα. Πίσω από την κάμερα όμως, στην καρέκλα του σκηνοθέτη, έχει θέμα. Αν προσέξουμε τη σημειολογία της πρώτης δουλειάς του στη σκηνοθεσία, των «Ιππέων της Πύλου», θα δούμε πολλά κρυμμένα κάτω από τις γραμμές και άλλα τόσα να λέγονται ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές. Το μόνο αγνό πρόσωπο στην ιστορία είναι μια κοπέλα που λέγεται Δημοκρατία ( Ιουλία Καλογρίδου ) και είναι κουτσή. Ζει απομακρυσμένη από τον κόσμο, σε μια επαρχία, η ενσάρκωση ολοφάνερα της δημοκρατίας που ζούμε σήμερα, που, ναι, είναι κουτσή και απόμακρη και μόνη και ταλαίπωρη. Η Δημοκρατία είναι μέλος μιας οργάνωσης εθελοντών οικολόγων, των Ιππέων της Πύλου. Στην ίδια επαρχία θα καταλήξει και ο Τηλέμαχος (Καλογερόπουλος) έχοντας αφήσει πίσω του το χάος της Αθήνας, με τα δυσβάσταχτα δάνεια και την επαγγελματική παρακμή (είναι ηθοποιός), τη ζωή στο τίποτε. Ο Τηλέμαχος θα συναντήσει τη Δημοκρατία και μαζί της την ελπίδα που ασφυκτιά ακόμη και εκεί, στο ύπαιθρο, ανάμεσα σε λογής-λογής τύπους που ή δεν ξέρουν τι ακριβώς θέλουν ή δεν ξέρουν πώς να πουν αυτό που θέλουν. Ανάμεσά τους ένας «σοφός» ( Δημήτρης Καμπερίδης ) που ζει σε ένα κάστρο μαζί με τον «τρελό» αδελφό του ( Ηλίας Λογοθέτης ), μια σεξομανής και… αριστερή νταρντάνα ( Βάνα Μπάρμπα ) που βαπτίζει τα ζώα της με ονόματα όπως Ιωσήφ και Βλαδίμηρος, ένας «κολλημένος» με την Επίδαυρο ( Γιώργος Κιμούλης ) που σε μια έκρηξη οργής γδύνεται και απαγγέλλει τραγωδίες στο κτήμα και ένας γύφτος ( Αντώνης Καφετζόπουλος ) που δουλεύει τους πάντες ψιλό γαζί.
Ουδείς ήρωας πλην της Δημοκρατίας δεν είναι στα καλά του σε αυτή την ταινία, όλοι νομίζεις ότι έχουν δραπετεύσει από το Δαφνί και αυτό είναι μια ωραία επισήμανση, γιατί αντανακλά τη συγχυσμένη Ελλάδα των καιρών μας.
Αν όμως όλα όσα προανέφερα ακούγονται όμορφα στο χαρτί, η πράξη είναι εντελώς διαφορετική υπόθεση. Η τρέλα των ταινιών του Εμίρ Κουστουρίτσα ή και του Φελίνι ακόμη είναι μεν διάχυτη στους «Ιππείς της Πύλου», όμως εδώ η υπερβολή σε όλα για χάρη της κωμωδίας (αφού περί κωμωδίας πρόκειται) επιστρέφει μπούμερανγκ στην ταινία και την αφήνει νοκ άουτ, όπως και τον θεατή, που εν τέλει φεύγει εξουθενωμένος από την αίθουσα.
Σε καμία περίπτωση δεν αμφισβητώ το γεγονός ότι το σενάριο των «Ιππέων» δηλώνει γι΄ αυτόν που το έγραψε άνθρωπο «ψαγμένο», με πολιτική σκέψη, κάποιον που τον καίει η κατάντια της πατρίδας του και που θέλει να φωνάξει, να ουρλιάξει από τον πόνο και την ελπίδα ότι κάποια στιγμή, κάπως, η Ελλάδα θα ξαναβρεί το χαμένο μεγαλείο του παρελθόντος της.
Αλλά η φωνή του σκηνοθέτη πνίγεται μέσα στα δυσβάσταχτα ουρλιαχτά των ίδιων των ηρώων του. Γιατί τελικά (ή, αν θέλετε, προς το παρόν) είναι σκηνοθέτης μόνο στις προθέσεις.
gzoump@tovima.gr
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ