Το θέμα με τον φανατισμό είναι ότι τυφλώνει. Οι φανατικοί δεν αντέχουν να ακούσουν γνώμη άλλη πέραν εκείνης την οποία με φανατισμό υπερασπίζονται. Γι’ αυτό και λέγονται φανατικοί.
Δεν υπάρχει περίπτωση φανατικός οπαδός του Ολυμπιακού να συνεννοηθεί με φανατικό οπαδό του Παναθηναϊκού, όπως επίσης φανατικός ψηφοφόρος του ΠαΣοΚ με φανατικό νεοδημοκράτη.
Αυτός ο φανατισμός είναι το μόνο που με ανησυχεί στο κίνημα των αγανακτισμένων. Η αμετακίνητη απολυτότητα που δεν επιτρέπει το δικαίωμα στην αμφισβήτηση, ή σε μια δεύτερη σκέψη βρε αδερφέ.
Η ειρωνεία είναι ότι από αυτούς ακριβώς τους αγανακτισμένους της ελληνικής κοινωνίας, τους οποίους ως πολίτης σέβομαι, θα περίμενε κανείς έλλειψη παντελούς φανατισμού. Δεν λέω φυσικά ότι όλοι οι αγανακτισμένοι είναι φανατικοί αλλά αν κρίνω από τα τηλεφωνήματα και τα σχόλια που δέχθηκα μετά το σχόλιό μου «Αναμάρτητοι αγανακτισμένοι» (1/6), νιώθω ότι ο κίνδυνος του φανατισμού ελλοχεύει. Και ξέρουμε πολύ καλά από την Ιστορία τι έχει αποφέρει ο φανατισμός (το χειρότερο ξεκινά επίσης από «φ» για όσους δεν κατάλαβαν).
Η έλλειψη ψυχραιμίας, ακόμα και στις χειρότερες περιστάσεις, δεν βοήθησε ποτέ κανέναν. Αντιθέτως, ο φανατισμός μπορεί εύκολα να προκαλέσει πανικό που με την σειρά του οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή.
