«Το βράδυ που έφτασα στην Αθήνα χρειάστηκε να πάρω ταξί από το Σύνταγμα για το Παναθηναϊκό Στάδιο, όπου βρίσκεται το ξενοδοχείο μου. Ο ταξιτζής μού είπε ότι σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία δεν προβλέπεται πλέον η λειτουργία των ταξίμετρων και ότι ο ίδιος απλώς περίμενε ορισμένες μέρες για να… αποσύρει το δικό του. Τον πίστεψα. Για μια διαδρομή που διήρκεσε πέντε-έξι λεπτάμού ζήτησε 20 ευρώ και εγώ δεν είχα άλλη επιλογή από το να τον πληρώσω».
Η εμπειρία της Ολγα Γκαρσία Κάνο από την Ισπανία, όπως τη διηγείται στο «Βήμα», δεν είναι βεβαίως σπάνια, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε πολλές χώρες του κόσμου. Ωστόσο στα χρόνια της κρίσης θα περίμενε κανείς ότι το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών από τους εμπλεκομένους στη βαριά αυτή βιομηχανία της χώρας, τον τουρισμό, θα βελτιωνόταν- ή, τουλάχιστον, δεν θα γινόταν χειρότερο. Δυστυχώς μαζί με τα πρώτα τσάρτερ από τουρίστες έρχονται κάθε χρόνο και οι πρώτες καταγγελίες στις αρμόδιες αστυνομικές αρχές από Ελληνες και αλλοδαπούς που πέφτουν, όπως δηλώνουν, θύματα εκμετάλλευσης από κακούς επαγγελματίες. Τα βιβλία συμβάντων των κατά τόπους υπηρεσιών της Τουριστικής Αστυνομίας γεμίζουν με αναφορές. Και κάθε χρόνο, τα τελευταία χρόνια, οι καταγγελίες είναι περισσότερες…
Οι παραβάσεις, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ., αυξήθηκαν το 2009 κατά 6,8% σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά. Πολύ μεγαλύτερη (18,5%) ήταν η αύξηση σε σύγκριση με το 2007. Το 2009 «πρωταθλητές» στις παραβάσεις αναδεικνύονται οι ιδιοκτήτες καντινών- αναψυκτηρίων και ακολουθούν τα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης και μπαρ, τα γραφεία ενοικίασης οχημάτων, τα εστιατόρια, τα ξενοδοχεία και τα καταστήματα με τουριστικά είδη. Τα στοιχεία αυτά μάλιστα δεν καταγράφουν πλήρως την πραγματικότητα, καθώς, όπως λέει στο «Βήμα» ο αναπληρωτής διοικητής του Τμήματος Τουριστικής Αστυνομίας Αθηνών κ. Δημήτρης Καλιακούδας, οκτώ στους δέκα αλλοδαπούς τουρίστες αποφεύγουν να καταγγείλουν περιπτώσεις με επιχειρηματίες που τους έχουν εκμεταλλευθεί.
Ο Ζουάν και η Μαρλίν Πιερ, ζευγάρι από τη Νότια Αφρική, μιλούν στο «Βήμα» για τις περιπτώσεις εκείνες που μικροπωλητές και περιπτερούχοι πουλάνε στους τουρίστες απλά προϊόντα, όπως αναψυκτικά ή μικρά σνακ, σε αδικαιολόγητα υψηλές τιμές σε σχέση με αυτές που χρεώνουν στους Ελληνες. «Πριν από λίγο αγοράσαμε δύο αναψυκτικά στην εξωφρενική τιμή των οκτώ ευρώ!» μας λένε. «Στη συνέχεια ρωτήσαμε έναν ντόπιο στον δρόμο και μας πληροφόρησε ότι ο ίδιος θα αγόραζε τα αναψυκτικά για περίπου 2,60 ευρώ. Νιώσαμε ότι εκμεταλλεύονται την άγνοιά μας για να κερδοσκοπήσουν εις βάρος μας» καταγγέλλουν.
Σ τον Τζέιμς από τη Νέα Ζηλανδία και στον Ιαν από την Αυστραλία έκανε «τρομερή», όπως λένε, εντύπωση το ότι «Επιχειρηματίες εφευρίσκουν διάφορα “πρόσθετα” τα οποία δεν αναγράφονται στις αποδείξεις αλλά υποτίθεται ότι προβλέπονται από την ελληνική νομοθεσία. Για παράδειγμα, ενώ το ταξίμετρο στο ταξί που πήραμε χθες έγραψε 11,30 ευρώ, ο ταξιτζής μάς ζήτησε να καταβάλουμε 22 ευρώ, διότι, όπως ισχυρίστηκε, προβλέπονται ορισμένα “έξτρα”, τα οποία είμαστε υποχρεωμένοι να καταβάλουμε. Εμείςφυσικάαπαντήσαμε ότι οποιαδήποτε πρόσθετη επιβάρυνση θα έπρεπε να αναγράφεται στην απόδειξη, ωστόσο επειδή επέμενε, αναγκαστήκαμε να τον πληρώσουμε για να αποφύγουμε τον καβγά. Το ίδιο μάς έχει συμβεί και σε ταβέρνες, με υποτιθέμενες πρόσθετες επιβαρύνσεις για το σέρβις, οι οποίες δεν πιστοποιούνται στην απόδειξη».
