ΟΤΑΝ θα έλθει η στιγμή της απόσυρσης της θρυλικής φανέλας με το Νο 4 και οι ανεπανάληπτες εικόνες που έζησε επί 19 συναπτά χρόνια στον Παναθηναϊκόθα περνούν σαν φιλμ μπροστά από τα μάτια του Φραγκίσκου Αλβέρτη,
είναι λογικό ότι θα υπάρξουν μικρά παιδιά- τέτοιο ήταν και αυτός, όταν σε ηλικία 16 ετών έπαιρνε τη μεταγραφή από τη Γλυφάδα στον Παναθηναϊκό το 1990- που θα ρωτήσουν τον πατέρα τους: «Μπαμπά,ποιος είναι αυτός ο κύριος με τα μακριά μαλλιά που κλαίει;»!
Και τότε θα αρχίσουν οι διηγήσεις των αμέτρητων
ιστοριών δόξαςστις οποίες πρωταγωνίστησε ο «Φράνκι» και είχαν αυτόπτες μάρτυρες τους χιλιάδες φίλους του Τριφυλλιούπου εκστασιάζονταν κάθε φορά που σήκωνε στα χέρια του ένα από τα τρόπαια των 25 τίτλων της καριέρας του, αριθμός-σοκ στα χρονικά του συλλογικού αθλητισμού. Η διοίκηση του
μπασκετικού Παναθηναϊκού αποτίοντας φόρο τιμής στον μεγάλο αρχηγό διοργανώνει σήμερα αποχαιρετιστήριο αγώνα με φιλοξενούμενη την ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Στον περυσινό τελικό της Ευρωλίγκας βούρκωσε. Σήμερα, με τόσες εκπλήξεις που του επιφυλάσσουν στο ΟΑΚΑ (18.30), δεν μπορεί… θα λυγίσει.
Στο επιβλητικό «Ο2 World» του Βερολίνου ο Φραγκίσκος Αλβέρτης πανηγύρισε τον προτελευταίο τίτλο αυτής της υπέροχης αθλητικής διαδρομής, που αναλύεται σε 11 πρωταθλήματα, 8 κύπελλα, 5 ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και ένα διηπειρωτικό. Το έκανε χωρίς να ιδρώσει τη φανέλα, όπως συνέβη και στους άλλους δύο τίτλους που ολοκλήρωσαν το περυσινό «Τriple Crown» (Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Ευρωλίγκα), το δεύτερο για τον ίδιο και τον Παναθηναϊκό. Αυτές οι έννοιες άλλωστε πάνε μαζί! Φρόντισε όμως ο διάδοχός του στο αρχηγικό αξίωμα Δημήτρης Διαμαντίδης να του «θυμίσει» ποιος είναι και τι έχει προσφέρει στον σύλλογο. Το έπραξε μάλιστα και τις τρεις φορές, μόνο που η πιο συγκινητική κατεγράφη στο Βερολίνο, όπου ούτε ο ίδιος ο «Φράνκι» δεν περίμενε μια τόσο ανθρώπινη χειρονομία: να τον τραβήξει με το ζόρι ο Διαμαντίδης για να σηκώσουν μαζί το Κύπελλο. «Η πιο μεγάλη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή» είχε γράψει ο Νίτσε και ο Αλβέρτης είχε την ευκαιρία να γράψει από το καλοκαίρι του 2008-ίσως και νωρίτερα- τους τίτλους τέλους έπειτα από εκείνα τα ταπεινά 3 λεπτά και 47 δευτερόλεπτα στον νικηφόρο πέμπτο τελικό με τον «αιώνιο» αντίπαλο Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ. Η αίσθηση όμως της ανύψωσης του τροπαίου, της… υπερκούπωσης όπως περιγράφεται η ανίατη ασθένειά του, ακόμη και με… παντελόνι τζιν, δεν ανταλλάσσεται και εξάλλου ο αρχηγός δεν ήταν εύκολο να «σκοτώσει» τον παίκτη μέσα του έπειτα από τόση δράση.
▅ Κυνηγός (και) της αδικίας
Σάμπως τον έχει «σκοτώσει» τώρα; Αυτό το γνωρίζει μόνο ο ίδιος. Αλλωστε ο Αλβέρτης είχε ένα μοναδικό χάρισμα να διαχωρίζει τα επαγγελματικά από τα προσωπικά του και αυτή η ξεκάθαρη γραμμή που ανέκαθεν χάρασσε στην καριέρα του τον κατατάσσει μεταξύ των σπουδαίων αλλά ανεξερεύνητων προσωπικοτήτων του ελληνικού αθλητισμού. Οσοι κατάφεραν να τον προσεγγίσουν (χωρίς φυσικά να μπορέσουν ποτέ να τον αποκρυπτογραφήσουν- ίσως να τα έχουν καταφέρει μόνο η σύζυγός του Αντα και ο φυσικοθεραπευτής του Τριφυλλιού κ. Ακης Παναγιωταράς ) βεβαιώνουν ότι πρόκειται για τον απόλυτο ηγέτη, ο οποίος ύψωνε τη φωνή και το ανάστημά του στα αποδυτήρια και δεν φοβόταν να συγκρουστεί με την αδικία.
Ως απερχόμενος αρχηγός, ως τιμ μάνατζερ του Παναθηναϊκού (πόστο που του ανατέθηκε αυτοδικαίως) και ως οικογενειάρχης είχε και έχει τους δικούς του κώδικες ηθικής, τον δικό του δρόμο από τον οποίο δεν θα παρεκκλίνει ποτέ, εκτός αν το επιτάσσει το… κυνήγι, που αποτελεί το βασικό χόμπι του. Δεν είναι τυχαίο ότι πριν από δύο χρόνια, σε ένα από τα καθιερωμένα γλέντια που ακολουθούν τους τίτλους του Τριφυλλιού, εμφανίστηκε στα μπουζούκια οδηγώντας… αγροτικό και όχι κάποια αστραφτερή λιμουζίνα. ▅ Πατέρας, αδελφός και φίλος
Αυτός είναι ο Αλβέρτης! Ενα ειλικρινές και ευθύ παιδί με ψυχικά χαρίσματα που ίσως ξεπερνούσαν τις αθλητικές ικανότητες στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Για αρκετούς παίκτες στον Παναθηναϊκό υπήρξε… πατέρας, αδελφός και φίλος, άλλες φορές ήταν το ένα από όλα ή και όλα μαζί. Ο επίλογος ανήκει στον προπονητή του κ. Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Μαζί πέρασαν δέκα χρόνια αδιάκοπων θριάμβων, μόνο που ο Σέρβος δεν προτίμησε να σταθεί σε μια ευχάριστη αλλά σε μια δύσκολη στιγμή, τον αποκλεισμό του Παναθηναϊκού στην Ευρωλίγκα μετά το απόλυτο «τρία στα τρία» του 2007.
«Μετά τον αποκλεισμό μας από την Παρτιζάν, στην πρώτη προπόνηση που κάναμε στο ΟΑΚΑο Φράνκι ήλθε, με βρήκε και μιλήσαμε πάνω από μία ώρα. Με βοήθησε πολύ γιατί ήταν μια κουβέντα ανάμεσα στον προπονητή και στον αρχηγό.Ο Φράνκι ξέρει ότι είναι το δεξί μου χέρι. Η στάση του ήταν κάτι παραπάνω από εξαιρετική και τον ευχαριστώ δημοσίωςώστε να το μάθουν όλοι. Αυτός ο τύπος είναι η ιστορία του Παναθηναϊκού και δεν θα ξεχάσω ποτέ τις κουβέντες του.Ποτέ!Είναι ξεχωριστός άνθρωπος,αυτό το ξέρουν όλοι, αλλά αυτό που έκανε σε μένα μου έδωσε δύναμη» εκμυστηρεύτηκε ο «Ζοτς», ο οποίος μαζί με τους δεκάδες φίλους και τους αμέτρητους θαυμαστές του ετοιμάζουν να του φωνάξουν σήμερα ένα μεγάλο «ευχαριστώ» γιατί ήταν ο… ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΑΛΒΕΡΤΗΣ!
«Εγώ, ο γιος μου, οι πρόεδροι και ο Ζοτς»
Oχι πέντε αλλά δεκάδες και εκατοντάδες ερωτήσεις αν μπορούσε να απευθύνει κανείς στον μεγάλο αρχηγό του Τριφυλλιού, ιδίως όταν πρόκειται για το «αντίο» του στην αγωνιστική δράση σε επίπεδο πρωταθλητισμού, πάλι λίγες θα ήταν. Τι να τον πρωτορωτήσεις αλλά και τι να πρωτοαπαντήσει! Συμβολικά λοιπόν (παραπέμποντας στη βασική πεντάδα του μπάσκετ), θέσαμε στον Φραγκίσκο Αλβέρτη τις ακόλουθες πέντε ερωτήσεις:
1 Από αυτά τα 19 χρόνια στον Παναθηναϊκό τι θα κρατήσεις;
«Στον Παναθηναϊκό έζησα μαγικές στιγμές οι οποίες με κάνουν ειλικρινά να νιώθω ευγνωμοσύνη. Τι θα κρατήσω; Είναι δύσκολη ερώτηση. Θα κρατήσω τις σχέσεις που δημιούργησα όλα αυτά τα χρόνια, σχέσεις με ανθρώπους που με αγάπησαν και τους αγάπησα, με εκτίμησαν για αυτό που είμαι και τους εκτίμησα. Είναι πολύ σημαντικό ότι αυτές οι σχέσεις κτίστηκαν σε τόσο γερά θεμέλια και άντεξαν μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί μέσα σε αυτές τις δύο δεκαετίες δεν υπήρξαν μόνο ευχάριστες αλλά και δυσάρεστες στιγμές. Το καράβι όμως δεν ναυάγησε στις φουρτούνες και αυτό είναι τελικά που μετράει».
2 Ποια από τις αμέτρητες ιστορίες που έζησες στον Παναθηναϊκό θα ήθελες να διηγηθείς στον γιο σου;
«Δεν είναι μια ιστορία αλλά δεκάδες, εκατοντάδες. Μη μου βάζετε δύσκολα. Εγώ από όλα αυτά τα χρόνια βιώνω και αντιλαμβάνομαι ένα συνολικό όφελος και αυτό θα προσπαθήσω να μεταδώσω στο παιδί μου. Αυτά τα 19 χρόνια είναι ένα σύνολο εμπειριών, συγκινήσεων αλλά κυρίως σχέσεων οι οποίες ήταν τόσο ισχυρές που έμειναν αναλλοίωτες σημαδεύοντας όλη αυτή την πορεία και φυσικά την προσωπικότητά μου. Μία από τις συγκινητικότερες στιγμές στην καριέρα μου ήταν η κίνηση του Δημήτρη Διαμαντίδη να σηκώσουμε μαζί τα τρία τρόπαια που κατέκτησε πέρυσι ο Παναθηναϊκός. Υπάρχουν όμως και άλλες, πολλές δυνατές στιγμές και ιστορίες».
3 Τι αισθάνεσαι όταν ακούς το όνομα των προέδρων Παύλου και Θανάση Γιαννακόπουλου;
«Αισθάνομαι ότι κάποιος αναφέρεται στον μπασκετικό Παναθηναϊκό. Γιατί αυτό σημαίνει “Γιαννακόπουλος”. Η αγάπη και η συνέπεια που έχει δείξει αυτή η οικογένεια για να διατηρήσει την ομάδα στην κορυφή δεν περιγράφονται με λέξεις. Χωρίς αυτές τις δύο έννοιες, χωρίς αγάπη και συνέπεια, δεν κτίζονται αυτοκρατορίες».
4 Οταν ακούς το όνομα «Ομπράντοβιτς»;
«Ωραίος τύπος! Για τον κόουτς και τον άνθρωπο Ομπράντοβιτς δεν είναι ανάγκη να πει πολλά κανείς. Είμαστε τόσα χρόνια μαζί. Είναι μεγάλη προσωπικότητα, πέρα από το ότι είναι βαθύτατος γνώστης του αθλήματος. Ο,τι και να πει κανείς για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς είναι ελάχιστο».
5 Για ποια στοιχεία της προσωπικότητάς σου θα ήθελες να σε θυμούνται οι φίλοι του Παναθηναϊκού;
«Θέλω να με θυμούνται ως έναν αθλητή που έδινε τα πάντα για την ομάδα του. Την ομάδα που έκανε δεύτερο σπίτι του. Είμαι πραγματικά ευγνώμων προς τον κόσμο του Παναθηναϊκού για τις ανεπανάληπτες στιγμές που μου χάρισαν. Ειλικρινά αδυνατώ να περιγράψω με λέξεις το συναίσθημα που νιώθεις εκείνη τη στιγμή, όταν τόσος κόσμος φωνάζει ρυθμικά το όνομά σου. Αυτή η αγάπη δεν περιγράφεται».
