H πολιτική σε τίτλους παραπέμπει σε νούμερα επιθεώρησης. Δεν θα μας πείραζε, αν αυτή η επιθεώρηση παρέμενε στα όρια του… Ακροπόλ. Μας πειράζει όμως γιατί η επιθεώρηση είναι τελικά ιλαροτραγωδία, αφού από τις αποφάσεις των πολιτικών αυτής της πολιτικής επηρεάζεται η ζωή μας. «Ο βουλευτής Μανώλης καθορίζει τις εξελίξεις». Ισως γι΄ αυτό «ξεσηκώνονται γιατροί, νοσηλευτές και…προμηθευτές».
«Λαϊκοί κατά Νεοφιλελεύθερων στη Νέα Δημοκρατία». Δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι υπάρχουν τόσο λεπτεπίλεπτες οριοθετήσεις στο κυβερνών κόμμα. Εκτός αν μετεγράφη σ΄ αυτό ο νέος υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, ο βαρόνος τσου Γκούτενμπεργκ (Καρλ- Τέοντορ Μαρία Νικολάους Γιόχαν Γιάκομπ Φίλιπ Βίλχελμ Φραντς Γιόζεφ Συλβέστερ στο πλήρες βαπτιστικό του). Ο κ. Αβραμόπουλος είναι απλώς Δημήτρης στο βαπτιστικό του, αλλά «ετοιμάζει πάγωμα του πολυδιευθυντικού συστήματος». Οι «βατοπαιδινοί υπουργοί» είναι νέος όρος της εγχώριας πολιτικής, με οικονομικοθεολογικό υπόβαθρο. Οπωσδήποτε η νομιμοποίησή τους στηρίζεται στην παράδοση, σ΄ εκείνον τον περίφημο παππουλάκο, έναν αγύρτη, έναν απατεώνα με ράσο. Ολη η Ελλάδα παραμένει ξάγρυπνη αυτό τον καιρό και αναρωτιέται: Θα συμπεριληφθούν οι «βατοπαιδινοί» στα ψηφοδέλτια;
«Εντονος καβγάς του Θόδωρου Πάγκαλου με τον Θόδωρο Ρουσόπουλο». Μήλον της Εριδος των δύο Θόδωρων κάτι… «τσιράκια», εννοιολογικά (conceptual) εννοείται. Ετσι όπως τα καταλαβαίνουν στο Υπόλοιπο Αττικής.
Εντονος και ο καβγάς Νικήτα Κακλαμάνη και Αλ. Τσίπρα. Δεν θα μας πείραζε, αν θύμα δεν ήταν η ίδια η Αθήνα. Πάντως, ο κ. Κακλαμάνης εξήγγειλε διαδικασίες «διαρκούς κοινωνικής νομιμοποίησης». Κοντολογίς, συνεχή δημοψηφίσματα, αλλά μετά το κόψιμο των δένδρων. «Επρεπε να κοπεί το πεύκο ή όχι». Υπέρ του πεύκου τόσοι, κατά του πεύκου άλλοι τόσοι. Το συγκρατήσαμε ήδη ως το μεγάλο ανέκδοτο της εβδομάδας, που θα ήταν το καλύτερο αν δεν υπήρχε ο κ. Μανώλης. (Αλήθεια, πού ανήκει ο κ. Μανώλης, στους Λαϊκούς ή στους Νεοφιλελεύθερους;)
«Η κυβέρνηση αλληλοσπαράσσεται και η χώρα μένει χωρίς πυξίδα» είπε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μιλώντας σε σύσκεψη για εξωτερικά θέματα. Είναι προφανές ότι πρέπει να καλέσουμε επειγόντως τους προσκόπους. Εκπαιδεύονται εξ απαλών ονύχων στην πυξίδα και στα παιχνίδια προσανατολισμού.
«Αναζητούν κι άλλους μνηστήρες για την ΟΑ». Μάλιστα θεωρείται τόσο πολύφερνη η εθνική μας αεροεταιρεία που ο υπουργός Μεταφορών κ. Ευριπίδης Στυλιανίδης έτριξε τα δόντια του. Είπε ότι «δεν θα περιμένει επ΄ άπειρον» τους μνηστήρες που σπρώχνονται στις πόρτες της Ολυμπιακής. Μνημειώδης η φράση του υπουργού σε ρόλο μέντιουμ-κυρία Λίτσα: «Πιστεύω ότι τις επόμενες ημέρες θα μπορέσουμε να δούμε πλήρως ποιοι συμμετέχουν στο τοπίο». Πέρα από την ποιότητα της διαίσθησης, είναι εξαιρετικά και τα ελληνικά. Συμμετέχω στο τοπίο (ως δένδρο, ως ποτάμι, ως λιμνοθάλασσα κτλ.). Τέλος, ετοιμάζεται, γράφουν, «η μετακαραμανλική εποχή». Εννοείται ότι ετοιμάζεται ως replay. Γιατί την πρώτη μετακαραμανλική τη ζήσαμε ως καραμανλική, βεβαίως. Ισως ζήσουμε και την πρώτη παπανδρεϊκή, φυσικά ως μεταπαπανδρεϊκή.
