Τα Χριστούγεννα είναι μία κατ΄ εξοχήν εορτή συμβολισμών. Στη φάτνη των αλόγων, δηλαδή σ΄ ένα στάβλο, εγεννήθη ο βασιλεύς των βασιλέων- συμβολισμός ταπεινώσεως από τον ίδιο τον Θεό. Συμβολικά και τα δώρα των Τριών Μάγων, που έσπευσαν να υποβάλουν τα σέβη τους στον ενσαρκωθέντα Θεόν- χρυσός (ως βασιλέα), λιβάνι (όπως πρέπει στον Θεό) και σμύρνα (για την ανθρώπινη υπόσταση του Μεσσία).
Ολα αυτά είναι γνωστά, από τα εγχειρίδια ακόμη του Δημοτικού Σχολείου, όπου τα Θρησκευτικά κατέχουν εξέχουσα θέση στα διδασκόμενα μαθήματα. Βέβαια με την πάροδο των ετών και την παγκοσμιοποίηση τα Θρησκευτικά γενικώς ξεθωριάζουν καθώς η μάχη των θρησκειών διευρύνεται, αλλά και το εμπόριο συμβάλλει στην άμβλυνση των διαφορών ανάμεσα σε φυλές και θρησκείες.
Στην πρωτεύουσα του κόσμου, στη Νέα Υόρκη, όπου συναντώνται και συμβιώνουν όλες οι φυλές και λατρεύονται όλες οι θρησκείες, τώρα πια έχουν εξαφανισθεί οι ευχές Καλά Χριστούγεννα. Απλές ευχές, χωρίς τη λέξη Χριστούγεννα, λαμπυρίζουν στους στολισμένους δρόμους και στα πάμφωτα καταστήματα.
Οσο όμως κι αν υποχωρεί ο θρησκευτικός χαρακτήρας της περιόδου που όλο και περισσότερο κατοχυρώνεται ως χρόνος χειμερινών διακοπών, οι συμβολισμοί και τα μηνύματα μένουν ζωντανά, αξεπέραστα και διδακτικά.
Στη φάτνη θα γεννηθεί, ανέστιος και πένης, ο χορηγός της ζωής. Προνοητικοί οι Μάγοι θα τον προσκυνήσουν. Γνήσιος μονάρχης ο Ηρώδης θα προαισθανθεί τον κίνδυνο και θα προσπαθήσει να εξοντώσει τον γεννηθέντα «αντίπαλο». Αλλά οι Μάγοι δεν θα προδώσουν, ο Ιησούς θα φύγει στην Αίγυπτο και η Σφαγή των παιδιών από τον Ηρώδη, αποτρόπαια ως πράξη, θα αποδειχθεί και ατελέσφορη.
Είναι η μοίρα των τυράννων κάθε μορφής και επιπέδου. Σε κλίμακα παγκόσμια, σε επίπεδο κρατών, ακόμη και σε μέτρα τοπικών κοινωνιών, σε πολιτικές παρατάξεις και κόμματα, ο αυταρχισμός και η ίντριγκα τελικώς δεν περνούν.
Οι εκ κληρονομίας τω Ηρώδη ομοιάζοντες, όσα «νήπια» και αν σφάξουν, την τύχη του αδίστακτου μονάρχη θα έχουν!
