Αυξήσεις σε δύο δόσεις με βάση την εισοδηματική πολιτική του 2008 θέλει να δώσει η κυβέρνηση και στους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ, ενώ μέσα στις προθέσεις της είναι να υπογραφούν διετείς συλλογικές συμβάσεις, όπως είχε γίνει και το 2006. Μετά την υπογραφή της σύμβασης μεταξύ ΓΣΕΕ και ΣΕΒ, αλλά και των κυβερνητικών ανακοινώσεων για τις εφετινές αυξήσεις των υπαλλήλων του στενού δημόσιου τομέα, σειρά παίρνουν οι διαπραγματεύσεις για τις συλλογικές συμβάσεις των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ.
Διοικήσεις και εργαζόμενοι δεν έχουν ξεκινήσει ακόμη τις διαπραγματεύσεις στην πλειονότητα των δημόσιων επιχειρήσεων, καθώς περίμεναν Συνέχεια από την πρώτη σελίδα να γίνουν γνωστές οι αυξήσεις σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα πρώτα, για να κινηθούν αναλόγως. Ωστόσο, σε όσες επιχειρήσεις έχουν γίνει οι πρώτες συζητήσεις το κλίμα που διαμορφώνεται θέλει την κυβέρνηση να εφαρμόζει το μοντέλο της εισοδηματικής πολιτικής- που ανακοίνωσε πρόσφατα- και στις ΔΕΚΟ και επιπλέον να επιθυμεί να υπογραφούν συλλογικές συμβάσεις εργασίας με ορίζοντα διετίας.
Αυτό σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι των δημοσίων επιχειρήσεων θα λάβουν σε πρώτη φάση μια αναδρομική αύξηση από τον Ιανουάριο του 2008 της τάξης του 2%-3% και από τον Οκτώβριο μία ακόμη αύξηση περίπου 2%. Από την πλευρά τους βεβαίως οι εργαζόμενοι διεκδικούν αυξήσεις υψηλότερες, οι οποίες φτάνουν στα επίπεδα των αυξήσεων που υπέγραψε η ΓΣΕΕ με τους εργοδότες και κυμαίνονται στο 10%-12%.
Ωστόσο ο υπουργός Οικονομίας κ. Γ.Αλογοσκούφης δεν φαίνεται διατεθειμένος να εγκρίνει κάτι τέτοιο, οπότε και αναμένεται να ξεκινήσει νέο κύμα αντιδράσεων από την κοινωνία προς την κυβερνητική πολιτική. Για τον λόγο αυτόν άλλωστε έχουν καθυστερήσει και οι διαπραγματεύσεις, καθώς υπήρχαν ήδη κινητοποιήσεις για το Ασφαλιστικό, την εισοδηματική πολιτική του στενού δημόσιου τομέα και την αποκρατικοποίηση του ΟΤΕ.
Η εισοδηματική πολιτική των ΔΕΚΟ είναι ένα περίπλοκο ζήτημα, καθώς παρεμβαίνουν κατά περίπτωση οι εποπτεύοντες υπουργοί και στο τέλος δίνεται μια μέση λύση. Πάντως η πρόβλεψη που υπάρχει στο ισχύον νομοθετικό πλαίσιο των ΔΕΚΟ για επιβολή των αυξήσεων με νόμο σε περίπτωση που οι διαπραγματεύσεις δεν καταλήξουν σε υπογραφή συλλογικών συμβάσεων ισχύει και εφέτος, οπότε η κυβέρνηση ξεκινάει τις συζητήσεις με διαπραγματευτικό πλεονέκτημα.
Μέσω των συλλογικών συμβάσεων η κυβέρνηση θέλει να περάσει και τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις που προβλέπονται στον νόμο για τις ΔΕΚΟ. Στα υπουργεία Οικονομίας και Μεταφορών (που είναι υπεύθυνο για επιχειρήσεις με υψηλά ελλείμματα- ΗΣΑΠ, ΕΘΕΛ, ΗΛΠΑΠ, ΟΑΣΑ, ΟΣΕ) θεωρούν πλέον ότι έχει έρθει η στιγμή να γίνει ουσιαστική σύνδεση της παραγωγικότητας των εργαζομένων με τους μισθούς. Ταυτόχρονα υπάρχουν σκέψεις τόσο για την επιβράβευση των «καλών» υπαλλήλων με μπόνους όσο και για περιθωριοποίηση αυτών που δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες των εταιρειών.
Παράλληλα, θεωρείται δεδομένο ότι θα αρχίσουν οι μετατάξεις των δημοσίων υπαλλήλων μεταξύ των ΔΕΚΟ και των υπόλοιπων δημόσιων φορέων (υπουργεία, νομαρχίες, περιφέρειες κ.λπ.), στο πλαίσιο της εξυγίανσης των οικονομικών των επιχειρήσεων, αλλά και της καλύτερης αξιοποίησης του ανθρώπινου δυναμικού που δουλεύει για την κρατική μηχανή. Στο μικροσκόπιο μπαίνουν επίσης οι υπερωριακές αμοιβές και τα επιδόματα, χωρίς όμως να υπάρχει η πρόθεση για την κατάργηση ή τη μείωσή τους, αλλά για τον εξορθολογισμό τους.
Για το υφιστάμενο προσωπικό ο νόμος δίνει μεγαλύτερα περιθώρια στις διοικήσεις, καθώς οι δημόσιες επιχειρήσεις που εμφανίζουν αρνητικά οικονομικά αποτελέσματα ή επιχορηγούνται από το Δημόσιο με στόχο την εξυγίανσή τους (δηλαδή σχεδόν το σύνολο των ΔΕΚΟ) υποχρεούνται να καταρτίσουν, όπου χρειάζεται, νέους κανονισμούς προσωπικού με τη μορφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας, σύμφωνα με τους όρους της ιδιωτικής αγοράς.
