«Δεν είμαστε σαν τους Ρolice. Εμείς θα συνεχίσουμε ως συγκρότημα και την επομένη της περιοδείας» δήλωσε χαρακτηριστικά την περασμένη Δευτέρα ο Ντέιβιντ Λι Ροθ σε συνέντευξη Τύπου με θέμα την επανασύνδεση των Van Ηalen. Ωστόσο όλοι γνωρίζουμε ότι η περίπτωση του αμερικανικού συγκροτήματος είναι ίδια – αν όχι χειρότερη- με εκείνη των Αγγλων: μνημείο «αρπαχτής». Χειρότερη διότι, όσον αφορά τους Ρolice, είναι γνωστό ότι ο Στινγκ, παρά το γεγονός ότι κερδίζει πολλά από τις συναυλίες που πραγματοποιεί αυτό το διάστημα ανά τον κόσμο μαζί με τους δύο παλιούς συναδέλφους του, κουβαλά στις πλάτες του μια άκρως επιτυχημένη καριέρα, η οποία τον τοποθετεί στην ελίτ των ποπ σταρ του σήμερα. Αρα, μπορεί να πει κανείς ότι η επανασύνδεση των Ρolice δεν έγινε μόνο για τα λεφτά. Αλλά ας επανέλθουμε στους Van Ηalen. Στη διάρκεια των επτά ετών (1979-1985) που είχαν ως τραγουδιστή τον Ντέιβιντ Λι Ροθ, κατάφεραν να γίνουν ένα από τα πιο επιτυχημένα συγκροτήματα όλων των εποχών, πουλώντας περισσότερους από 80 εκατ. δίσκους. Εχουν καταχωριστεί στο Βιβλίο Γκίνες ως το ροκ συγκρότημα με τα περισσότερα Νο 1 τραγούδια- ανάμεσά τους και το χιλιοακουσμένο «Jump»- και είναι ένα από τα πέντε συγκροτήματα των οποίων δύο άλμπουμ έχουν πουλήσει περισσότερα από 10 εκατ. αντίτυπα. Τελικά οι προσωπικές διαφορές του Ροθ με τον κιθαρίστα Εντι Βαν Αλεν οδήγησαν στην αποχώρηση του πρώτου. Ως σόλο καλλιτέχνης, όμως, ο Ροθ ελάχιστες λαμπρές στιγμές είχε να επιδείξει- τα τελευταία χρόνια εργάζεται ως ραδιοφωνικός παραγωγός-, ενώ το συγκρότημα συνέχισε με διαφορετικούς τραγουδιστές (γνωστότερος από όλους ο Σάμι Χάγκαρ ) χωρίς ποτέ να επαναλάβει την παλιά επιτυχία του.
Είναι πολλά τα λεφτά, αλλά…
Οπως και να έχει, οι επανασυνδέσεις γνωστών συγκροτημάτων του παρελθόντος, κυρίως δε εκείνων τα μέλη των οποίων ακολούθησαν ανεπιτυχή σόλο καριέρα, αποτελεί τα τελευταία χρόνια πάγια τακτική. Μοναδικός σκοπός, στις περισσότερες των περιπτώσεων τουλάχιστον, είναι η πολυπόθητη επιστροφή στην επικαιρότητα και φυσικά τα χρήματα, που συνήθως εισρέουν με μεγάλη ταχύτητα στις τσέπες τόσο των διοργανωτών των συναυλιών όσο και των δισκογραφικών εταιρειών. Οι «επιστροφές» των Culture Club, Duran Duran και (παλαιότερα) Sex Ρistols ανήκουν στην παραπάνω κατηγορία. Τουλάχιστον το 1996 οι Sex Ρistols είχαν τιτλοφορήσει την περιοδεία της επανασύνδεσής τους «Ανομα κέρδη», προκειμένου να κάνουν εξαρχής σαφή τα κίνητρά τους. Ο αρχηγός τους Τζόνι Λάιντον… σύριζε τότε μέσα από την εφιαλτική οδοντοστοιχία του: «Βρήκαμε έναν κοινό στόχο. Και αυτός είναι τα λεφτά σας». Πάντως οι συναυλίες που έδωσαν κατά τον σύντομο… δεύτερο βίο τους ήταν ελάχιστες. Οσο για τα χρήματα, τα περισσότερα τα κέρδισαν- στο όνομα του πανκ, εννοείταιοι δισκογραφικές, οι εταιρείες συναυλιών και ο μάνατζέρ τους Μάλκομ Μακ Λάρεν. Τα μέλη του συγκροτήματος αρκέστηκαν σε ό,τι περίσσεψε… Μιλάμε για τεράστια νούμερα: όσο μεγαλύτερα «αστέρια» είναι τα προς επανασύνδεση συγκροτήματα, τόσο περισσότερα τα εκατομμύρια δολαρίων που συρρέουν. Πρόσφατα οι θρυλικοί ΑΒΒΑ, πιστοί στις κατά καιρούς αρνήσεις τους να επανασυνδεθούν, απέρριψαν σχετική προσφορά ενός δισ. δολαρίων. Ο ένας από τους δύο συνθέτες του δημοφιλέστερου μη βρετανικού ή αμερικανικού γκρουπ στην ιστορία της μουσικής ποπ, ο Μπένι Αντερσον, το εξήγησε ως εξής: « Είπαμε όχι σε έναν… σκασμό λεφτά επειδή, πολύ απλά, δεν μας ταιριάζουν τέτοιες συμπεριφορές» . Εξαιρετικά μεγάλο κασέ θα είχαν και οι Smiths σε περίπτωση που επανασυνδέονταν. Οι διαφορές μεταξύ των μελών τους, όμως- και ειδικότερα μεταξύ του Μόρισεϊ και του κιθαρίστα Τζόνι Μαρ-, ήταν πολύ μεγάλες για να γίνει κάτι τέτοιο πραγματικότητα. Σταθερός στην άρνησή του παραμένει και ο Ντέιβιντ Μπερν, ο οποίος πιστεύει ότι το κεφάλαιο Τalking Ηeads έχει κλείσει οριστικά.
Αναζητώντας απελπισμένα την παλιά λάμψη
Οσοι πάντως αρνούνται να ακολουθήσουν τη μόδα των επανασυνδέσεων, δεν αποτελούν τον κανόνα αλλά την εξαίρεσή του. Οι περισσότεροι αδυνατούν να αρνηθούν τόσο γενναιόδωρες χρηματικές προσφορές. Τέτοια ήταν η περίπτωση των Ρixies, ενός από τα σημαντικότερα ροκ συγκροτήματα των 20 τελευταίων χρόνων, καθώς επηρέασαν σχεδόν τους πάντες, από τους Νirvana ως τον Ντέιβιντ Μπάουι , ο οποίος σχημάτισε τους βραχύβιους Τin Μachine έχοντας αυτούς στο μυαλό του. Στα έξι χρόνια «ζωής» τους τούς ακολουθούσε ένα σταθερό, φανατικό αλλά ολιγάριθμο κοινό. Ωστόσο μόλις επανασυνδέθηκαν, πριν από μερικά χρόνια, πέτυχαν να εμφανιστούν – δικαίως- σε αρένες σε κάθε γωνιά της υφηλίου.
Οι Who, πάλι, υπήρξαν ένα από τα κορυφαία σχήματα σε ολόκληρη την ιστορία της ροκ. Εικοσιπέντε χρόνια μετά το τελευταίο άλμπουμ τους, και με δύο από τα αρχικά μέλη του γκρουπ (τον ντράμερ Κιθ Μουν και τον μπασίστα Τζον Εντουιστλ) νεκρά, οι… εναπομείναντες Πιτ Τάουνσεντ και Ρότζερ Ντάλτρεϊ αποφάσισαν να επιστρέψουν στα στούντιο και στις αρένες. Τελικά, τόσο το μάλλον χλιαρό νέο άλμπουμ τους «Εndless Wire» όσο και οι μίζερες επί σκηνής εμφανίσεις τους, απέδειξαν ότι… μπορούσαμε να ζήσουμε και χωρίς αυτούς.
Μία άλλη επανασύνδεση που συζητήθηκε πολύ ήταν εκείνη του Ιγκι Ποπ και των Stooges: 34 χρόνια είχε ο αμερικανός ρόκερ να παίξει με το συγκρότημα που τον καθιέρωσε. Και το γιόρτασαν με ένα νέο άλμπουμ και μία επιτυχημένη περιοδεία. Αλήθεια, τι περισσότερο θα μπορούσαν να προσφέρουν στον Ιγκι Ποπ οι αδελφοί Ασετον, οι οποίοι όλον αυτόν τον καιρό βρίσκονταν στην αφάνεια, τη στιγμή που ο ίδιος μεγαλουργούσε; Και όμως… Το θρυλικό όνομα των Stooges λειτούργησε ως πόλος έλξης για τα μεγάλα ακροατήρια, κάτι που δεν συνέβαινε στο παρελθόν. Ταυτόχρονα, βέβαια, ο μύθος που τους περιέβαλε… κατέπεσε στα μάτια των ρομαντικών της ροκ.
Ενας άλλος, νεότερος μουσικός, που επηρεάστηκε από τους Stooges, πήρε πολύ σύντομα την απόφαση για επανασύνδεση της παλιάς μπάντας του. Ο Μπίλι Κόργκαν, όσο και αν προσπάθησε μετά τους Smashing Ρumpkins, είτε με τους Ζwan είτε με το σόλο άλμπουμ, ούτε στο ελάχιστο δεν κατάφερε να επαναλάβει τα κατορθώματά τους. Σε λίγες ημέρες θα απολαύσουμε «ζωντανά» στην Αθήνα το επαναδραστηριοποιημένο συγκρότημά του: οι Smashing Ρumpkins κυκλοφόρησαν πρόσφατα ένα αρκετά καλό άλμπουμ με τίτλο «Ζeitgeist». Επί σκηνής, όμως, δεν θα δούμε κανένα από τα αυθεντικά μέλη τους πλην του Κόργκαν και του ντράμερ… Οι Genesis, η επικείμενη περιοδεία των οποίων είναι ήδη sold-out, αποτελούν μια ακόμη… τραγικότερη περίπτωση. Με τον Πίτερ Γκάμπριελ πιστό στην απόφαση που πήρε πριν από 30 χρόνια να φύγει και να μην ξαναγυρίσει στο συγκρότημα, οι τρεις υπόλοιποι θα αρκεστούν σε υλικό από την ύστερη και πιο επιτυχημένη εμπορικά περίοδό τους. Προφανώς ο κωφός πλέον Φιλ Κόλινς θέλει να προσθέσει μερικά ακόμη εκατομμύρια στους τραπεζικούς λογαριασμούς του.
Την αρνητική γεύση που μας άφησαν οι εναπομείναντες Doors με τραγουδιστή τον Ιαν Αστμπουρι πρόπερσι στον Λυκαβηττό προσπαθούν να… επαναφέρουν εφέτος οι Jam, καθώς σχηματίστηκαν ξανά χωρίς- αν είναι δυνατόν!- τον «αρχηγό» τους Πολ Γουέλερ! Τη λίστα συμπληρώνουν οι Crowded Ηouse, Rage Αgainst Τhe Μachine, Sugarcubes, Jesus and Μary Chain, οι James, τους οποίους είδαμε πρόσφατα, καθώς και οι Εagles. Οπως δηλώνει ο τραγουδιστής τους Ντον Χένλεϊ «ήταν καιρός πια να μπούμε στο στούντιο». Γιατί;
