«Α υτός ο τόπος είναι σκληρός για τους ανθρώπους » λέει ο γέροντας, συνταξιούχος και παράλυτος πρώην σερίφης, στον αντικαταστάτη του ( Τόμι Λι Τζόουνς ) που και αυτός αδημονεί για τη συνταξιοδότησή του. « Δεν μπορείς να σταματήσεις αυτό που έρχεται ». Φράση την οποία συγκρατείς βλέποντας το «Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους» («Νo country for old men»), τελευταία ταινία των αδελφών Τζόελ και Ιθαν Κόεν, η οποία θριάμβευσε και στα Οσκαρ αποσπώντας τέσσερα από αυτά (τα τρία δόθηκαν στους ίδιους τους Κόεν για το σενάριο- από το ομότιτλο μυθιστόρημα του Κόρμακ Μακ Κάρθι που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη-, τη σκηνοθεσία και την παραγωγή).
Φράση που κρύβει όλη την πίκρα, τη βαθιά μελαγχολία μα και την απαισιοδοξία αυτής της ταινίας. Στον κόσμο των Κόεν οι «μελλοθάνατοι» (ηλικιωμένοι είναι η ακριβής μετάφραση) είναι ήδη νεκροί. Απλώς δεν το γνωρίζουν. Κουκκίδες μιας βίαιης κοινωνίας βυθισμένης στο πηχτό αίμα και στην κουλτούρα του όπλου. Αξονας του σεναρίου ένας απόμαχος του πολέμου στο Βιετνάμ ( Τζος Μπρόλιν ), ο οποίος βρέθηκε στον λάθος τόπο τη λάθος στιγμή. Μια βαλίτσα με βρώμικο χρήμα πέφτει στα χέρια του και αυτό που ακολουθεί είναι ένα αργό αλλά ανελέητο κυνηγητό στον αμερικανικό Νότο, φορτωμένο από γκάφες και κακή τύχη. Αυτός που αναζητεί τα χρήματα δεν φαίνεται διατεθειμένος να εγκαταλείψει την προσπάθεια. Τον υποδύεται ο Χαβιέρ Μπαρδέμ – το τέταρτο Οσκαρ της ταινίας- που «γεννά» έναν εντελώς αλλόκοτο τύπο φονιά: με τη δεκαετίας 1970 κόμμωση και το παράξενο όπλο που χρησιμοποιεί (με αυτό σκοτώνουν γελάδια) είναι στην κυριολεξία ένας κωμικός… εφιάλτης.
Οι Κόεν ρίχνουν κλεφτές ματιές προς το αριστουργηματικό «Φάργκο» και πραγματικά το «Καμιά πατρίδα» συχνά θυμίζει το «Φάργκο» στον καυτό ήλιο. Αφορίζοντας τους παραδοσιακούς ήρωες του αμερικανικού σινεμά, όπως ας πούμε θα ήταν ο σερίφης του Τζόουνς, ή ακόμη και ο πονηρός αλλά κατά βάθος αφελής βετεράνος του Μπρόλιν, οι σκηνοθέτες επιτρέπουν στο τέρας της ταινίας, τον δολοφόνο του Μπαρδέμ, να κάνει ό,τι θέλει. Περιμένεις να έρθει το μεγάλο ξέσπασμα από την ηθική πλευρά, όμως δεν έρχεται ποτέ. « Πάντα πίστευα ότι όταν γεράσω ο Θεός θα ερχόταν σε μένα » λέει ο Τζόουνς. « Δεν ήρθε ». Αυτή η ωμή ειλικρίνεια της ταινίας μπορεί να τσακίσει κόκαλα.
«Οταν έφυγε η Γκρέις» («Grace is gone»)
του Τζέιμς Στράους
Στον καλύτερο ρόλο της κινηματογραφικής του καριέρας, ο Τζον Κιούζακ (φωτογραφία) υποδύεται τον συντηρητικό και ταυτοχρόνως τραγικό πατέρα δύο ανηλίκων κοριτσιών ( Σίλαν Ο΄Κιφ, Γκρέισι Μπένταρτσικ ), ο οποίος θα βρεθεί προ αδιεξόδου μην ξέροντας πώς να τους πει ότι η στρατιωτικός μητέρα τους σκοτώθηκε στο Ιράκ. Η ξαφνική απόφασή του να αναβάλει την ανακοίνωση, ταξιδεύοντας οδικώς με τα παιδιά προς ένα θεματικό πάρκο του Μαϊάμι, ξεδιπλώνει μια ισορροπημένη ταινία ήρεμων τόνων, απρόβλεπτων καταστάσεων και πλούσιων συναισθημάτων. Ο Κιούζακ, με περιττά κιλά, στραβά πόδια και κάκιστη κόμμωση, φτιάχνει έναν ήρωα τελείως αντίθετο με το συνήθως όμορφο παρουσιαστικό του. Θα μπορούσε κάλλιστα να τον έχει οδηγήσει στα Οσκαρ. Δώστε προσοχή στην ήρεμη μουσική του Κλιντ Ιστγουντ, που κέρδισε δύο υποψηφιότητες στις περυσινές Χρυσές Σφαίρες.
«Ακίνητες ζωές» («Still life»)
του Ζανγκ Κε
Η κάτοχος του Χρυσού Λέοντα στο προπέρσινο φεστιβάλ της Βενετίας παρακολουθεί την παράλληλη πορεία δύο ανθρώπων οι οποίοι αναζητούν τρόπους για να ξανακερδίσουν τον χαμένο χρόνο σε μια πόλη βυθισμένη στον εφιάλτη των αλλαγών της σύγχρονης Κίνας. Ενας ανθρακωρύχος ( Χαν Σάνμινγκ – φωτογραφία) επιστρέφει στην παλαιά πόλη του Φέντζι αναζητώντας τη γυναίκα που εγκατέλειψε πριν από 16 χρόνια και την ίδια ώρα μια νοσοκόμα, επίσης στο Φέντζι, ψάχνει τον άντρα της που δεν έχει δει εδώ και δύο χρόνια. Δύο διαφορετικές αλλά με κοινά στοιχεία ιστορίες, ενταγμένες σε μια αθόρυβη, μελαγχολική ταινία, στην οποία βασικός πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος ο χώρος, μια περιοχή του Φράγματος των Τριών Φαραγγιών στον ποταμό Γιανγκτσέ, που υποκύπτει κάτω από το βάρος της νέας τάξης πραγμάτων.
«27 φορέματα» («27 dresses»)
της Αν Φλέτσερ
Χάρη στην Αλίν Μπρος Μακένα, σεναριογράφο του «Ο διάβολος φορά Ρrada», τα «27 φορέματα» ξεφεύγουν αρκετά από το προβλέψιμο ύφος το οποίο συνήθως συναντούμε στις κλωνοποιημένες, αμερικανικές ρομαντικές κωμωδίες. Ρόλο βέβαια παίζει και η παρουσία της Κάθριν Χέιγκλ (της σειράς «Grey΄s anatomy»φωτογραφία) που υποδύεται με μπρίο την «επαγγελματία παράνυφο», η οποία βλέποντας ότι ο χρόνος περνάει προσπαθεί να γίνει και η ίδια νύφη. Αποφεύγοντας το χαζοχαρούμενο στιλ και τα κλισέ που συναντάμε συνήθως σε αυτές τις ταινίες, τα «27 φορέματα» στηρίζονται στους έξυπνους διαλόγους, στις προσεγμένες ατάκες και σε ήρωες που παραπέμπουν σε… αληθινούς ανθρώπους, κάτι δύσκολο σε αυτού του τύπου τις ταινίες. Περνάς ευχάριστα την ώρα σου και μόλις η ταινία τελειώνει την αφήνεις πίσω σου.
