«Θα ήθελα να αποδειχθώ χρήσιμη. Επιθυμώ να βρω έναν τρόπο να αντιμετωπίζω τον εαυτό μου. Προκαλώ και αμφισβητώ διαρκώς τον εαυτό μου. Βασικά, αυτό που δεν μου αρέσει καθόλου είναι να βαριέμαι…».
Η γυναίκα που πήρε το 1978 το τιμόνι του μικρού οίκου μόδας Prada – ιδρυθέντος το 1913 από τον παππού της, Μάριο Πράντα – και σήμερα ηγείται μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας δεν είναι από εκείνες οι οποίες αφήνουν τη ζωή να γλιστρήσει μέσα από τα χέρια τους. Η Μιούτσια Πράντα, με Ph.D. στις Πολιτικές Επιστήμες, που βρέθηκε για ένα φεγγάρι να κάνει τη… μίμο σε θεατρικές σκηνές, έχει αγαπήσει τον πειραματισμό με τον χώρο της τέχνης ίσως όσο κανένας άλλος σχεδιαστής μόδας στον κόσμο. Ισως γιατί μέσω αυτής αισθάνεται ότι μπορεί να κάνει το πέρασμά της από τον μάταιο τούτο κόσμο περισσότερο ουσιαστικό. Αποτέλεσμα, μια συλλογή των τοιχογραφιών που δημιούργησε μαζί με συνεργάτες της να έχει θέση στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης. Οι διαρκείς αναζητήσεις της στον ίδιο χώρο την ωθούν ένα βήμα εμπρός, ζητώντας δίοδο και πέραν της εικαστικής έκφρασης: σήμερα βρίσκεται πίσω από μια ταινία που θα παρουσιαστεί την Τρίτη 5 Φεβρουαρίου στην 23.000 τετραγωνικών ναυαρχίδα του οίκου Epicenter, το σχεδιασμένο από τον Ρεμ Κούλχαας κτίριο στη λεωφόρο Μπρόντγουεϊ. Ο λόγος για το κατάστημα-σταθμό στον χώρο της μόδας που ταυτόχρονα αποτελεί και ένα αριστούργημα εφαρμοσμένης αρχιτεκτονικής. Εκεί θα προβληθεί η μικρού μήκους ταινία γραφικών σχεδίων με τίτλο «Trembled Blossoms», το τελευταίο μέρος μιας σπονδυλωτής δουλειάς επικεντρωμένης στη σύλληψη και στον σχεδιασμό της γυναικείας συλλογής του οίκου Prada για την άνοιξη και το καλοκαίρι 2008.
Επιρροές από την αρ νουβό
Η συλλογή που παρουσιάστηκε πέρυσι τον Σεπτέμβριο στο Μιλάνο βασίζεται σε σχέδια φτιαγμένα με μελάνι που αναπαριστούν ένα αισθησιακό, ελαφρώς σκανδαλώδες τοπίο λουλουδιών και Νυμφών. Τοπίο που αντανακλά το όραμα της Μιούτσια Πράντα για τη μόδα επηρεασμένο από την αρ νουβό, τις εικόνες του ολλανδού ζωγράφου του 15ου και 16ου αιώνα Ιερώνυμου Μπος, αλλά και τη χρυσή χολιγουντιανή εποχή των δεκαετιών του ’30 και του ’40. Καθώς η τεχνολογία αξιοποιείται στο έπακρο, η ιδέα της ταινίας είναι η ίδια όπως των κλασικών κινουμένων σχεδίων, στα οποία οι δημιουργοί τους σχεδιάζουν βάσει των ιχνών μιας χορεύτριας για να φτιάξουν, ας πούμε, τις κινήσεις της Χιονάτης. Εδώ οι κινήσεις της χορεύτριας που υποδύεται μια Νύμφη καταγράφονται και οι αντανακλάσεις των ιχνών της ψηφιακά τοποθετούνται πάνω στα συγκεκριμένα σχέδια από μελάνι. Μεγάλη προσοχή δόθηκε στο να αποδοθεί η ποιότητα και το πνεύμα των αυθεντικών σχεδίων της Μιούτσια Πράντα. Σκηνοθετημένη από τον Τζέιμς Λίμα, η ταινία αποτελεί παραγωγή της Hi! Production, ενώ τα γραφικά έχουν σχεδιαστεί από την ομάδα Sight Effects με έδρα το Λος Αντζελες.
Το κορίτσι με το τραυματικό παιδικό παρελθόν («οι γονείς μου δεν με φρόντισαν ποτέ – έζησα μια σοβαρή και δύσκολη ζωή» έχει πει σε μία από τις ελάχιστες συνεντεύξεις της) που σφυρηλατήθηκε μέσα από τις αρχές του καθολικισμού και του κομμουνισμού, μοιάζει να είναι πολύ σπάνια ευχαριστημένη με τον εαυτό της. Η Μιούτσια Πράντα δεν ησύχασε ακόμη κι όταν διασφάλισε μία θέση ανάμεσα στις 30 πιο ισχυρές γυναίκες της Ευρώπης από τη «Wall Street Journal». Με 250 καταστήματα σε 65 χώρες του κόσμου και με το τριγωνικό σήμα του οίκου να αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα σύμβολα της παγκόσμιας βιομηχανίας της μόδας, η Μιούτσια Πράντα δεν φάνηκε να ικανοποιεί τις επιθυμίες της μόνο μέσα από τον χώρο της μόδας και συνέχισε να συνδέει τον εαυτό της με πολλές καινοτομίες του design, αλλά και της τέχνης. Επιπλέον δημιούργησε το Ιδρυμα που φέρει το όνομά της για να υποστηρίξει καλλιτέχνες, εκμεταλλευόμενη την απήχηση του εν λόγω ονόματος.
Οι ανασφάλειες της Μιούτσια
«Είναι πολύ ενδιαφέρον» έχει πει σε συνέντευξή της. «Εξαιτίας του ονόματος Πράντα μπορώ να προωθήσω πράγματα από τον χώρο του πολιτισμού για τα οποία συνήθως οι άνθρωποι δεν θα ενδιαφέρονταν. Μπορώ, λοιπόν, να διοργανώσω έκθεση ενός ξεχασμένου καλλιτέχνη τον οποίον αγαπώ και επειδή από πίσω υπάρχει η υπογραφή Πράντα πολλοί θα έλθουν να τον δουν».
Οι πειραματισμοί της την οδήγησαν, μεταξύ άλλων, στη δημιουργία βασισμένων σε αρχιτεκτονικά σχέδια τοιχογραφιών, εγκαταστάσεων και διαδραστικών μίντια στα κτίρια Epicenter του οίκου στη Νέα Υόρκη, στο Μπέβερλι Χιλς και στο Τόκιο. Για την πιο πρόσφατη επανάληψη του πρότζεκτ στη Νέα Υόρκη και στο Μπέβερλι Χιλς, η Μιούτσια Πράντα δούλεψε πάνω στην έμπνευση του προρρηθέντος φανταστικού, αισθησιακού τοπίου, δημιουργώντας ένα περιβάλλον παρουσιάσεων μόδας και μια εγκατάσταση με σχετικό θέμα. Η συνέχεια αυτής της δουλειάς ήλθε με τη δημιουργία της ταινίας, η οποία βασίζεται στη συλλογή για την άνοιξη και το καλοκαίρι 2008 του οίκου και που χαρακτηρίστηκε από τη «Herald Tribune» παράξενα όμορφη. Οι επιλογές της εμπνεύστριάς της, εξάλλου, δεν έχουν κάτι από το μυστήριο μιας πολύπλοκης προσωπικότητας που περισσότερο απ’ όλους είναι σκληρή με τον εαυτό της;
«Γιατί είσαι τόσο ανασφαλής, Μιούτσια;» ήταν η αναπάντεχη ερώτηση δημοσιογράφου στη συνέντευξη που προαναφέραμε. «Για πολλά χρόνια θεωρούσα ότι η δουλειά μου ήταν τόσο ηλίθια και πάντα είχα την αίσθηση ότι δεν ανταποκρινόταν σε τίποτε το ρεαλιστικό. Προσπαθώ να το ξεπεράσω αυτό… Σέβομαι, βέβαια, τη δουλειά μου αλλά εξακολουθώ να τη θεωρώ πολύ ρηχή. Γι’ αυτό προσπαθώ να ασχοληθώ με όλες αυτές τις δραστηριότητες, γιατί είμαι ηθικό στοιχείο τελικά… Λίγη σαμπάνια, ίσως;…».
