Θύμα της «Γυναίκας με τα μαύρα»
Αλλο ένα θύμα(;) της «Γυναίκας με τα μαύρα», ο Δάνης Κατρανίδης παραμένει ιδιαίτερα δεμένος με το έργο, θέλοντας παράλληλα να κρατήσει τις αποστάσεις από την παράσταση του 1992, όταν σύστησε το έργο στο αθηναϊκό κοινό μαζί με τον Αλέκο Αλεξανδράκη. Τότε, λόγω επιτυχίας επαναλήφθηκε την επόμενη σεζόν – και από το Μουσούρη μετακόμισε στο Πόρτα.
Δεκαπέντε χρόνια μετά, αποφάσισε να καταπιαστεί και πάλι με αυτή τη μυστηριώδη ιστορία, και, σε δική του σκηνοθεσία αυτή τη φορά, να τη στήσει στο θέατρο Μέλι, μαζί με τον Γιώργο Κέντρο. Με μια ψυχαναλυτική ανάλυση και προσέγγιση των ρόλων άρχισε την προετοιμασία, αφήνοντας το παρελθόν εκεί όπου είναι. Εστησε την παράσταση από το μηδέν, κρατώντας για τον εαυτό του τον ίδιο ρόλο – εκείνον του Ηθοποιού, που καλείται από τον δικηγόρο Αρθουρ Κιτς (Γιώργος Κέντρος) να του παραδώσει μαθήματα υποκριτικής, ώστε να μπορέσει να διηγηθεί την ιστορία του για μια γυναίκα και ένα παιδί, έναν πύργο και μια διαθήκη, έναν αμαξά, και τις ζωές που καταστράφηκαν…
«Από τη μία δεν ήμουν έτοιμος να υποδυθώ τον δικηγόρο και από την άλλη πιστεύω ότι το σκηνικό εκτόπισμα του Γιώργου Κέντρου ταιριάζει στον ρόλο – μεταξύ μας, άλλωστε, υπάρχει πραγματική χημεία. Επιπλέον ένιωθα πιο ελεύθερος να ασχοληθώ με τη σκηνοθεσία» τονίζει ο Δάνης Κατρανίδης, ο οποίος ασχολείται με το έργο, απαιτώντας από τον εαυτό του και τον παρτενέρ του «διαθεσιμότητα και ετοιμότητα. “Η γυναίκα με τα μαύρα” δεν σε αφήνει να πολυσκεφθείς, γιατί δεν είναι οι ψυχολογικές συγκρούσεις που έρχονται σε πρώτο επίπεδο ή ο χαρακτήρας των ηρώων. Ολα λειτουργούν ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν». Σε αυτό το παιχνίδι ρόλων, που εκτυλίσσεται στην άδεια σκηνή ενός βικτωριανού θεάτρου, ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, στη μνήμη και στην πραγματικότητα, ο χρόνος και η φαντασία παίζουν τα δικά τους παιχνίδια, καθώς η απόσταση που χωρίζει τη σκηνή από την πλατεία παύει να υπάρχει – και οι θεατές ενσωματώνονται στη δράση…
«Θεατρικά» επανέρχεται «είχα ανάγκη να βρω ένα έργο που να ερεθίζει προκλητικά τη φαντασία μου και τη φαντασία του θεατή, κάτι που δεν παρέχει το ρεαλιστικό θέατρο. Ξεκινάμε από μια γερή ιστορία, από έναν μύθο που μέσα από το θεατρικό παιχνίδι σού υπενθυμίζει διαρκώς ότι δεν μπορείς να ξεφύγεις από τον εαυτό σου – για να λυτρωθείς πρέπει να πονέσεις. Το έργο απευθύνεται στην καρδιά του θεατή, δεν απαιτεί να είναι κανείς μυημένος. Αρκεί να αφεθεί στην ιστορία…». Χωρίς να είναι έργο τρόμου, όπως το τρενάκι στο λούνα παρκ, η «Γυναίκα με τα μαύρα» διαθέτει τα στοιχεία, τις τεχνικές και τα εφέ που προσδίδουν στην παράσταση ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον στοιχείο: την έκπληξη. Από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή ό,τι συμβαίνει δεν το περιμένεις… Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι παίζεται ασταμάτητα στο West End από το 1989…
* «Η γυναίκα με τα μαύρα» του Στίβεν Μάλατρατ, που βασίζεται στο μυθιστόρημα της Σούζαν Χιλ, ανεβαίνει σε απόδοση Ελενας Ακρίτα, σκηνοθεσία Δάνη Κατρανίδη, σκηνικά Γιώργου Πάτσα, κοστούμια Τότας Πρίτσα. Με τον Δάνη Κατρανίδη και τον Γιώργο Κέντρο. Στο θέατρο Μέλι.
