Σε οικισμούς της Πελοποννήσου και της Στερεάς, της Θεσσαλίας και της Ηπείρου, της Μακεδονίας και της Θράκης εστιάζει το λεύκωμα των Δεσύλλα – Φιλιππίδη, απαθανατίζοντας τη διαχρονική γοητεία της πέτρας και αποτυπώνοντας τη σχέση των παραδοσιακών κτισμάτων με το περιβάλλον. Κυρίαρχο και καθοριστικό χαρακτηριστικό του ελλαδικού χώρου η μεγάλη κατάτμηση σε πολυάριθμες γεωγραφικές ενότητες που αναπνέουν ανάμεσα σε επιβλητικούς ορεινούς όγκους, που η αυτονομία τους δεν εξαρτιόταν μόνο από το κλίμα, αλλά και από ποικίλες μετακινήσεις πληθυσμών, οι οποίες με τη σειρά τους διαμόρφωσαν τη φυσιογνωμία των λογής κοινοτήτων. «Στην πορεία τους στον χρόνο» σημειώνει ο ομότιμος καθηγητής του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου Δημήτρης Φιλιππίδης «ανάλογα με τις οικονομικές και πολιτικές συνθήκες, ορισμένοι οικισμοί γνώρισαν περιόδους μεγάλης ακμής που διαδέχτηκαν άλλες εποχές παρακμής έως και εγκατάλειψης. Οι αλλαγές αυτές της τύχης είναι καταγραμμένες πάνω στα ξεχωριστά κτίρια και στα σύνολα κτισμάτων που έφτασαν ως τις μέρες μας. Οσες αλλοιώσεις ή καταστροφές και να έχουν υποστεί, σε ορισμένες τουλάχιστον διακρίνονται ακόμα τα ίχνη από τον πλούτο και τη μεγαλοπρέπεια που άλλοτε διέθεταν».
Φυλλομετρώντας ο αναγνώστης το δίγλωσσο (αγγλικά – ελληνικά) πολυτελές λεύκωμα δεν μπορεί παρά να αναστοχαστεί το περασμένο εκείνο μεγαλείο και να γοητευθεί από τα χρώματα και τα σχέδια των κτισμάτων, έτσι όπως εντάσσονται στο τοπίο αρμονικά: εδώ ένας δρομάκος στην παλιά πόλη της Ξάνθης με φόντο τους γύρω λόφους, εκεί τα νεοκλασικά του Γαλαξιδιού αραδιασμένα δίπλα στη θάλασσα, εδώ ο οκταγωνικός ναός της Αγίας Σοφίας στο Κάστρο της Μονεμβασιάς πλαισιωμένος από νιόσκαστα κρινάκια, εκεί το γραφικό Μικρό Πάπιγκο πνιγμένο στην κοκκινωπή φθινοπωρινή βλάστηση των φυλλοβόλων με φόντο τις απόκρημνες πλαγιές της Γκαμήλας.
