ΜΙΑ ΠΡΟΣΦΑΤΗ δημοσκόπηση για την «Κεντροδεξιά» επισημοποίησε ορισμένες ανατριχιαστικές διαπιστώσεις για τις πρόσφατες εξελίξεις της ελληνικής κοινωνίας. Σε συνδυασμό με άλλες μελέτες για την ξενοφοβία και τον ρατσισμό στη χώρα μας (π.χ. σύμφωνα με μελέτη της Europinion σε όλες τις χώρες της Ενωσης κατέχουμε το ευρωπαϊκό ρεκόρ ξενοφοβίας) και επίσης με καθημερινά γεγονότα που πεισματικά παραμερίζουμε, όπως τους «τυχαίους» φόνους λαθρομεταναστών, οι διαπιστώσεις αυτές επιτρέπουν το φόβο ότι η πραγματική δημοκρατία, που είναι ο σεβασμός του άλλου και της διαφοράς, βρίσκεται ήδη σε κίνδυνο.
Η έρευνα αυτή έγινε από την εταιρεία PRC με δείγμα 1600 ατόμων για λογαριασμό τού (μάλλον νεοδημοκρατικού) Κέντρου Πολιτικής Ερευνας και Επιμόρφωσης. Οι πρώτες της διαπιστώσεις αφορούν γενικότητες: οι περισσότεροι Ελληνες δηλώνουν, με τον άλφα ή βήτα τρόπο, αριστερο- ή δεξιο- «κεντρώοι», άρα εξ ορισμού δημοκράτες, αν και ένας στους τρεις θεωρεί ότι κανένα από τα κόμματα δεν μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα. Οι περισσότεροι είναι μάλλον υπέρ της απλής αναλογικής και μόνο ένας στους δύο θέλει αυτοδύναμες κυβερνήσεις.
Η έρευνα επιβεβαιώνει ακόμη ότι η καταπολέμηση της ανεργίας και της φτώχειας, τα ελληνοτουρκικά και η παιδεία είναι τα ζητήματα που οι περισσότεροι θεωρούν τα πιο σημαντικά, ότι ο κρατικός παρεμβατισμός «ψηφίζεται» από τους περισσότερους Ελληνες και ότι, βεβαίως, σε περίπτωση δημοψηφίσματος για τη σύγκλιση θα ψήφιζαν υπέρ 72 πολίτες στους 100 (ανάμεσά τους και 33,3 κομμουνιστές στους 100!).
Τα ανατριχιαστικά ακολουθούν: σαράντα ψηφοφόροι στους 100 (39,3%) και ένας νεοδημοκράτης ψηφοφόρος στους δύο (49,1%) θεωρούν ότι η χούντα «έκανε και καλό και κακό στην Ελλάδα», ενώ σχεδόν δεκαέξι ψηφοφόροι στους εκατό (15,4%) και ένας νεοδημοκράτης στους τέσσερις θεωρούν ότι «έκανε μόνο καλό». Σημαντικά ποσοστά χουντικοφρόνων βρίσκουμε και σε δύο άλλα κόμματα, στην Πολιτική Ανοιξη και στο ΔΗΚΚΙ. Οι απόψεις αυτές είναι ως προς την έκτασή τους νέες: πριν από δώδεκα χρόνια μόνο 6 Ελληνες στους εκατό πίστευαν τα ανάλογα.
Υπάρχουν όμως και άλλα, αρκετά ώστε να «δέσει το πράγμα»: μόνο πενήντα ψηφοφόροι του ΠαΣοΚ στους εκατό (και σαράντα της Νέας Δημοκρατίας) αποδέχονται χωρίς περιορισμούς τις τρεις βασικές ελευθερίες: του Τύπου, του δικαιώματος απεργίας και του πολυκομματισμού. Το 4,2% όμως των ψηφοφόρων του ΠαΣοΚ, το 7,4% των ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας, το 4,7% των ψηφοφόρων της Ανοιξης, το 8,3% των ψηφοφόρων του ΔΗΚΚΙ (τι μαζεύει ο κ. Τσοβόλας;), το 2,6% των ψηφοφόρων του Συνασπισμού και το 4,1% των ψηφοφόρων του ΚΚΕ θέλουν να τις καταργήσουν. Απλώς!
Εχουμε έτσι τελείως λογικά και τις ακόλουθες αντιδράσεις: η μεγάλη πλειονότητα (πάνω από το 60% στα δύο κύρια κόμματα και πάνω από το 70% στο ΔΗΚΚΙ και στην Ανοιξη) επιθυμεί (εν ψυχρώ μάλιστα) την επαναφορά της ποινής του θανάτου για «ορισμένα εγκλήματα». Εχουμε την αντίθεση της πλειονότητας για το σχέδιο αποποινικοποίησης των «μαλακών ναρκωτικών». Μόνο μια μικρή πλειοψηφία στηρίζει την προστασία των (συνταγματικών) δικαιωμάτων της μουσουλμανικής μειονότητας· πλειοψηφία που μετατρέπεται σε μειοψηφία (37,8%) προκειμένου για τους ψηφοφόρους του κ. Σαμαρά…
Μια πρόσφατη μελέτη του Παιδαγωγικού Τμήματος του Πανεπιστημίου της Κρήτης διαπιστώνει την έκταση που έχουν προσλάβει τα ρατσιστικά φαινόμενα σε βάρος των μεταναστών και των παλιννοστούντων. Τα προβλήματα των τσιγγάνων είναι πασίγνωστα και τραγικά για το επίπεδό μας. Ο (καλός) υπουργός Δημόσιας Τάξης Γιώργος Ρωμαίος αναγκάζεται να οργανώνει σεμινάρια αντιρατσιστικής επιμόρφωσης για τους αστυνομικούς μας και πολλαπλασιάζει την ανακοίνωση επίσημων στοιχείων που αποδεικνύουν ότι δεν φταίνε οι ξένοι και μεταξύ αυτών οι Αλβανοί για την αύξηση της εγκληματικότητας: έχουν απλώς το ποσοστό που πληθυσμιακά τούς αναλογεί, τα υπόλοιπα είναι καταδικά μας και «ελληνοορθόδοξα»! Και ο καθηγητής Ροζάκης οδηγήθηκε στην παραίτηση διότι εβραϊκής καταγωγής, άρα «ύποπτος»: όπως ο Ντρέιφους πριν από έναν αιώνα, στη Γαλλία;
Συμπέρασμα: Πρέπει να καταλάβουμε τι συμβαίνει και να βρούμε τις πολιτικές για την αντιμετώπιση των κινδύνων. Πριν από ελληνικά Βιτρόλ χωρίς καν Ελληνα Λεπέν. Βεβαίως, οργανωτικά, η ελληνική Ακροδεξιά δεν έχει βάρος. Οι νεοφασιστικές ιδέες της όμως, στις οποίες θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και την εθνοκαπηλεία, έχουν ήδη δηλητηριάσει, χωρίς αντίλογο – αντίδοτο, το σύνολο σχεδόν των πολιτικών παρατάξεων.
