Επιτρέψτε μου να αφιερώσω το σημερινό και το επόμενο κυριακάτικο σημείωμά μου σε δύο βιβλία που δεν γνώρισαν την προβολή η οποία τους άξιζε, μολονότι και τα δύο, το ένα ως ιστορική βιογραφία και το άλλο ως ιστορικό μυθιστόρημα, είναι συναρπαστικά και αποκαλυπτικά. Αυτό το δεύτερο χαρακτηριστικό τους είναι ίσως η αιτία που τα καταδίκασε στην εφικτή αφάνεια. Διότι με λεπτομερή και ανεπίδεκτη αμφισβητήσεως τεκμηρίωση καταρρίπτουν δύο μύθους της ιστορίας της σύγχρονης Ελλάδας, οι οποίοι συστηματικά καλλιεργήθηκαν και συντηρούνται για λόγους που ο καθένας μπορεί εύκολα να ερμηνεύσει, αν απλώς μπορεί αφαλκίδευτα να σκεφθεί.
Σύμφωνα λοιπόν με την ιστορική πληροφόρηση που μας παρέχουν τα μέσα δημοσιότητας και η εκλαϊκευμένη από των στηλών των εφημερίδων ιστορία, η μεγάλη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που πραγματοποιήθηκε επί των τελευταίων κυβερνήσεων Ελευθερίου Βενιζέλου οφείλεται στην έμπνευση του αείμνηστου Γεωργίου Παπανδρέου ως υπουργού Παιδείας. Αυτός πάλι υλοποίησε τα οράματα του Εκπαιδευτικού Ομίλου, ψυχή του οποίου ήταν κυρίως ο κορυφαίος κομμουνιστής διανοούμενος Δημήτρης Γληνός. Αυτά λένε και γράφουν ασταμάτητα. Αυτά πίστευα κι εγώ. Εν τούτοις η ιστορική αλήθεια είναι αρκετά διαφορετική έως αντίθετη προς τα πιστευόμενα και αυτό προκύπτει από την προσφάτως εκδοθείσα από την Εταιρεία Μελέτης Ελληνικής Ιστορίας βιογραφία «Κωνσταντίνος B. Γόντικας, 1870-1937» και ιδιαίτερα από τα εισαγωγικά κείμενα των ακαδημαϊκών κκ. K. Δεσποτόπουλου και K. Σβολόπουλου.
Εμπνευστής και εφαρμοστής της περίφημης εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του Ελευθερίου Βενιζέλου ήταν ο Κωνσταντίνος Γόντικας, παντελώς άγνωστος στις νεότερες γενεές, ακόμη και στον χώρο των ευρύτερα μορφωμένων στρωμάτων του λαού μας. Και όμως αυτός την εμπνεύστηκε και ξεκίνησε ως υπουργός Παιδείας κατά τους τελευταίους μήνες του επαναστατικού καθεστώτος Γονατά – Πλαστήρα και την ολοκλήρωσε και επέβαλε ως υπουργός Παιδείας επί Βενιζέλου. H μεταρρύθμιση αυτή, που διατυπώθηκε σε 17 νομοθετήματα, είχε ως άξονες την οργάνωση των σχολείων, την κατάρτιση του εκπαιδευτικού προσωπικού, τη φυσική αγωγή, τη διοικητική υποδομή και την κατασκευή των αναγκαίων διδακτηρίων. Μεταξύ άλλων τότε έγινε υποχρεωτική η εξαετής φοίτηση σε αυτοτελή δημόσια σχολεία (με εισαγωγή και της δημοτικής σε αυτά), η σύσταση κατώτερων επαγγελματικών σχολείων, η καθιέρωση της συνεκπαίδευσης αγοριών και κοριτσιών, η γενίκευση της λειτουργίας νηπιαγωγείων, η ίδρυση νυκτερινών σχολείων, η ίδρυση Πειραματικών Σχολείων στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Θεσσαλονίκης κ.ά.
Ο εν προκειμένω ρόλος του Γεωργίου Παπανδρέου ήταν συμπληρωματικός και υποστηρικτικός. Ως βουλευτής-εισηγητής των νομοσχεδίων Γόντικα, τα προέβαλε με τη γνωστή ρητορική δεινότητά του και εν συνεχεία ως διάδοχος του Γόντικα υπουργός Παιδείας συνέχισε την πολιτική του προκατόχου του, δηλαδή έπραξε πολύ σοφά ό,τι δεν πράττουν σήμερα οι υπουργοί Παιδείας που ο καθένας ως κύρια φροντίδα του έχει να ανατρέψει την πολιτική του προκατόχου του. Ακριβώς δε ως συνεχιστής τής χωρίς προηγούμενο και φοβούμαι χωρίς ανάλογο θετικό επόμενο εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του Γόντικα ο Γεώργιος Παπανδρέου προώθησε και ολοκλήρωσε την ανέγερση 3.176 σχολικών κτιρίων, τα οποία στη μαρμάρινη πλάκα των εγκαινίων τους μνημονεύουν το όνομα του τότε υπουργού Παιδείας Παπανδρέου, εξ ου προφανώς και η σύγχυση, που όμως βολικά έκτοτε διαιωνίζεται.
Ως προς την αριστερή ρίζα της μεταρρύθμισης, για την οποία τόμοι επί τόμων έχουν συγγραφεί και η επίσημη ιστορία επικυρώνει, αρκεί να επισημάνω όσα αναφέρει ο διαπρεπής νέος ακαδημαϊκός κ. Κωνσταντίνος Σβολόπουλος: «Ο K. Γόντικας κατήγγειλε τον Γληνό ως τον κυριότερο πολέμιο της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης»· ενώ ο ίδιος ο Γληνός έγραφε: «Ούτε ο Εκπαιδευτικός Ομιλος, ούτε εγώ έχομε καμία απολύτως σχέση με ό,τι γίνεται σήμερα στο υπουργείο Παιδείας». Δηλαδή ο Γληνός απέρριπτε και καταδίκαζε «την πρώτη ολοκληρωμένη μεταρρύθμιση στη νεοελληνική εκπαίδευση», όπως τη χαρακτηρίζει ο διαπρεπής εκπαιδευτικός Αλέξης Δημαράς, που συμβάλλει καθοριστικά στη βιογραφία αυτή του Γόντικα. Βλέπετε, η μεταρρύθμιση αυτή δεν υιοθέτησε μεταξύ άλλων την κατάργηση του ελληνικού αλφαβήτου(!) και την αντικατάστασή του από το λατινικό, κάτι που επίμονα ζητούσε ο «κορυφαίος εκπαιδευτικός και διανοούμενος» της μαρξιστικής Αριστεράς Γληνός, όπως ως σήμερα εξυμνείται. Ενώ ο μέγας Κωνσταντίνος Γόντικας παρέμενε ως τώρα εντελώς άγνωστος.
Ο κ. Γιάννης Μαρίνος είναι ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.
