Πολλά εγράφησαν για το άδοξο τέλος της ευδόκιμης εφοπλιστικής δραστηριότητας του κ. Μιχάλη Περατικού και της οικογένειάς του, καθώς οι δανείστριες τράπεζες η μία μετά την άλλη προχώρησαν σε διαδικασία κράτησης των πλοίων της εταιρείας τους «Πήγασος», ενώ υποθηκεύθηκε και η ακίνητη περιουσία τους, επειδή βρίσκονται σε αδυναμία να εξοφλήσουν τα χρέη τους.
Χωρίς να γνωρίζομε αν αυτό είναι το τέλος μιας παραδοσιακής εφοπλιστικής οικογένειας, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάδειξη της Ελλάδας ως πρώτης ναυτικής δύναμης στον κόσμο (πράγμα που εδώ στην αριστερόφρονα Ελλάδα θεωρείται περίπου ντροπή), θα πρέπει να τονίσουμε ότι η αφετηρία αυτής της δραματικής εξέλιξης υπήρξε η περιπέτεια στην οποία ενεπλάκη η οικογένεια Περατικού με τα Ναυπηγεία Ελευσίνας. Οταν υπέβαλε υποψηφιότητα αναδόχου για να τα βγάλει από την υπολειτουργία και τα τεράστια ελλείμματά τους, δεν μπορούσε να φαντασθεί τι παγίδες έκρυβε αυτό το κρατικοποιημένο καρκίνωμα. Πίστευε ίσως ότι μια και οι όροι εξαγοράς ήταν μάλλον ευνοϊκοί σε σχέση με την αξία της υλικής διάστασης της επιχείρησης, εφαρμόζοντας τη νοικοκυρευμένη διαχείριση που χαρακτηρίζει συνήθως την ιδιωτική πρωτοβουλία, θα μετέτρεπε σε κερδοφόρα μονάδα αυτόν τον δεινόσαυρο που μόνο στα ελλείμματα ήταν πρωταγωνιστής. (Το πέτυχε αργότερα ο προνοητικός και πιο καχύποπτος κ. Ταβουλάρης.)
Στις αφανείς πρόσθετες υποχρεώσεις που προέκυψαν μετά την υπογραφή των συμβολαίων για την ανάληψη των ναυπηγείων από την οικογένεια Περατικού, στην αντίδραση του συνδικαλιστικού κατεστημένου και του ανίκανου και μαζί ληστρικού κράτους μας, σε συνδυασμό πιθανότατα και με λανθασμένους υπολογισμούς και επιχειρηματικούς χειρισμούς, ήλθε ως τελικό θανατηφόρο πλήγμα και η δολοφονία του Κώστα Περατικού, από την οποία δεν μπόρεσε πια να συνέλθει ο τραγικός πατέρας.
Δυστυχώς δεν είδα (και ελπίζω να κάνω λάθος) καμία αντιπαράθεση του σκεπτικού με το οποίο αποφασίστηκε η δολοφονία από τη «17 Νοέμβρη» και της αντίθετης προς τις ιδεοληψίες των αριστεριστών πραγματικότητας. Διότι στις προκηρύξεις, που δημοσίευσαν ενθουσιωδώς οι συμπαθούντες τους «αγωνιστές», περιέχεται η αιτιολόγηση της «καταδικαστικής απόφασης» που έλαβαν οι οργανωτές της εκτέλεσης, η οποία είναι παντελώς ανακριβής και συνεπώς λανθασμένη. Διότι στη σχετική προκήρυξη της «17 Νοέμβρη» οι συντάκτες της ισχυρίζονται ότι αποφάσισαν να δολοφονήσουν τον Κώστα Περατικό επειδή ο όμιλος αγόρασε τα Ναυπηγεία Ελευσίνας «χωρίς να πληρώσει φράγκο αλλά επιπλέον εισέπραξε, εισπράττει και θα εισπράττει από το κράτος ένα τεράστιο ποσό που ξεπερνάει το αντίτιμο της αγοράς». Επιπλέον, κατά τη «17 Νοέμβρη», ο Περατικός καρπώθηκε τα κέρδη της επιχείρησης πριν από την ιδιωτικοποίηση. H μικρή «λεπτομέρεια» ότι από της ιδρύσεώς τους από τον Στρατή Ανδρεάδη τα Ναυπηγεία Ελευσίνας πάντα ήταν ελλειμματικά δεν απασχόλησε φυσικά τη «17 Νοέμβρη», ούτε άλλωστε τους αφρίζοντες κατά των ιδιωτικών «μονοπωλίων» κονδυλοφόρους, τα οποία κατ’ αυτούς πάντα αποκομίζουν τεράστια κέρδη σε βάρος των εργαζομένων, έστω και αν αυτά οδηγούνται συχνά σε χρεοκοπία λόγω ζημιών, όπως εσχάτως αρχίσαμε να ανακαλύπτουμε και στην ωραία χώρα μας.
Αραγε έχουν υπόψη τους τα προαναφερθέντα οι δικάζοντες τους δολοφόνους της «17ης Νοέμβρη»; Εχει συνειδητοποιηθεί ότι όσοι όντως ήταν μέλη της έχουν αποκομίσει πολύ περισσότερα κέρδη από την παράλληλη ληστρική δραστηριότητά τους εν αντιθέσει προς τα όχι μόνο δολοφονημένα αλλά και συκοφαντημένα θύματά τους; Και θα χρησιμοποιήσει και αυτή την επιχειρηματολογία η υπεράσπιση των νεκρών, ώστε να αποκατασταθεί και η τιμή τους και να φανεί πόση πλάνη, ψεύδος και απάτη κρύβουν κάποιοι επαγγελματίες ιδεολόγοι πίσω από την προσωπίδα του ανιδιοτελούς αγωνιστή;
Φοβούμαι πάντως ότι τίποτε σχετικό, και αν ακόμα λεχθεί, δεν θα δει το φως της δημοσιότητας, όπως ακριβώς επιμελώς αποφεύγεται να διατυπωθεί από τους δημοσιογράφους προς τους ανά τον κόσμο κινητοποιούμενους αγωνιστές κατά της παγκοσμιοποίησης το ερώτημα πού βρίσκουν όλοι αυτοί οι υποτίθεται πεινασμένοι, άνεργοι, περιθωριοποιημένοι ή έστω απλοί αγρότες και υπάλληλοι τα λεφτά για να πληρώνουν τα πανάκριβα αεροπορικά εισιτήρια, να μετακινούνται με δικά τους ή νοικιασμένα αυτοκίνητα, να διατρέφονται, να στεγάζονται σε ξενοδοχεία κτλ. Ποιος άραγε χρηματοδοτεί το κίνημά τους;
Ο κ. Γιάννης Μαρίνος είναι ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.
