Η στήλη δηλώνει υπεράνω θεωρητικών αναλύσεων και προσεγγίζει την πηγή της ακατέργαστης δοκησισοφίας: τον θεατή. Εξω από
τον κινηματογράφο «Ιντεάλ» της οδού Πανεπιστημίου συνάντησε την περασμένη Τετάρτη ένα γκρουπ βετεράνων και συζήτησε για τα τεκταινόμενα επί της οθόνης. Τρεις ηλικιωμένες κυρίες κατά τα φαινόμενα δαιμόνιες σινεφίλ (η μία συλλαμβάνεται επ’ αυτοφώρω να εποφθαλμιά τον Αλ Πατσίνο σε διαφημιστική αφίσα του επερχόμενου «Ντόνι Μπράσκο») εκτίθενται και μαζί εκθέτουν τον «Καβάφη» του Γιάννη Σμαραγδή
Α’ κυρία (ευτραφής, με γαλλικό αξάν, η ένθερμη θαυμάστρια του Πατσίνο): «Με είχαν επηρεάσει αρνητικά οι κριτικές στις εφημερίδες, αλλά τελικά έμεινα πολύ ευχαριστημένη. Θέλουμε να μπούμε να το ξαναδούμε. Με πείραξε μόνο μια κάπως τολμηρή σκηνή οι φιλενάδες μου όμως εδώ τη βρήκαν ό,τι έπρεπε».
Β’ κυρία: «Α, ήταν πολύ όμορφη σκηνή αυτή… Και εκεί στο τέλος που τον δείχνει με τα αγόρια… Τι ποιητικό».
Α’ κυρία: «Αυτό που είδα στην οθόνη βρίσκεται πολύ κοντά στην εικόνα που είχα εγώ για τον ποιητή».
Β’ κυρία (η συντονίστρια της παρέας): «Βέβαια, δεν ξέρω αν θα το καταλάβουν τα νέα παιδιά. Αλήθεια, στα αναγνωστικά σήμερα υπάρχουν ποιήματα του Καβάφη;».
Α’ κυρία: «Και ο Καταλειφός ήταν τόσο εκφραστικός…».
Β’ κυρία: «Γιατί όμως ο σκηνοθέτης στέρησε από τον Καβάφη τη φωνή και την κίνηση, παραθέτοντας ουσιαστικά μια σειρά από φωτογραφίες του;».
Γ’ κυρία (λακωνική, εκκεντρική, με εξάρσεις): «Πήρε το αφτί μου μια νεαρά πίσω μου στο σινεμά να λέει στη φίλη της: “Μα δεν μπορεί, πρωταγωνιστής είναι, θα μιλήσει.. Ακου που σου λέω”».
Α’ κυρία: «Τον άφησε βωβό από σεβασμό προς τον ποιητή».
Γ’ κυρία: «Τον έφερε όμως αντιμέτωπο με τόσο καθημερινές κουβέντες που είναι απορίας άξιον που δεν μπόρεσε να βάλει στα χείλη του τουλάχιστον ένα “Καλησπέρα”. Μήπως φοβήθηκε να τον παρουσιάσει να μιλάει “αδελφίστικα”, όπως λένε; Γιατί, μήπως και παρεξηγηθεί ο ποιητής;».
Α’ κυρία: «Ο,τι είχε να πει το έδωσε μέσα από το έργο του».
Β’ κυρία: «Θα μπορούσε όμως να εκλαϊκεύσει κατά κάποιο τρόπο τα ποιήματα που ακούγονται απλώς ως φόντο, να τα περάσει μέσα από τον διάλογο».
Α’ κυρία: «Δεν συμφωνώ. Είναι σαν να προσπαθείς να “εκλαϊκεύσεις”, πώς να σου πω, την Ακρόπολη. Ο Καβάφης παρακολουθεί γύρω του αναμνήσεις, εικόνες, στιγμές, δεν έχει ανάγκη να μιλήσει».
Β’ κυρία: «Ευτυχώς που παρουσιάζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις ανθρώπινες αδυναμίες του».
Γ’ κυρία: «Ισως όμως παραείναι εξωραϊσμένη ο Καβάφης ήταν ένας κυνικός “γκέι”».
Β’ κυρία: «Εγώ βρήκα πολύ γλαφυρές τις εικόνες των ερώτων του σαν πίνακες, όπως ακριβώς αποτυπώνονται στα ποιήματά του».
Γ’ κυρία: «Ακούστε που σας λέω: δεν μπορείς να είσαι άνθρωπος έξυπνος, δημιουργικός, προβληματισμένος και να είσαι νορμάλ!».
Β’ κυρία: «Και ο Πικάσο είχε τη λοξάρα του… Και τον Μητρόπουλο όταν τον έβλεπες να διευθύνει δεν μπορούσες να μη σκεφτείς ότι ήταν ομοφυλόφιλος».
Γ’ κυρία: «Εγώ αντιμετωπίζω πρόβλημα με την κόρη μου που έρχεται κάθε φορά και μου λέει: “Μαμά, δεν τον θέλω, είναι νορμάλ!”».
Οι άλλες δύο απλώς εμβρόντητες.
