Ηδονοβλεψίας, καμαριέρα, στρίπερ ή ντετέκτιβ; Η καλλιτέχνις εμπνέεται από τον Πολ Οστερ και δημιουργεί παιχνίδια στα οποία πρωταγωνιστεί η ίδια μετατρέποντας τις εμπειρίες της σε έργα τέχνης!
Σε ηλικία έξι χρόνων η Sophie Calle ζούσε μαζί με τον παππού και τη γιαγιά της σε ένα συγκρότημα διαμερισμάτων στο Παρίσι. Μια καθημερινή συνήθεια την ανάγκαζε κάθε νύχτα να γδύνεται μέσα στο ασανσέρ φθάνοντας στον έκτο όροφο γυμνή. Μετά έτρεχε στον διάδρομο ώσπου να φθάσει στο διαμέρισμα για να πέσει κατευθείαν στο κρεβάτι. Είκοσι χρόνια μετά έβρισκε τον εαυτό της να ακολουθεί την ίδια συνήθεια κάθε βράδυ μπροστά σε κόσμο, ως στρίπερ, φορώντας μια ξανθιά περούκα σε περίπτωση που ο παππούς και η γιαγιά, οι οποίοι έμεναν μόλις μερικά οικοδομικά τετράγωνα από εκεί, την αναγνώριζαν.
Η Sophie Calle χρησιμοποιεί τις εμπειρίες της ως βασικό υλικό των έργων της. Τι είναι τα έργα της; Χαρακτηριστικά κείμενα, φωτογραφίες και αντικείμενα! Ντύθηκε καμαριέρα για να συλλέξει απόκρυφες λεπτομέρειες των ενοίκων ενός ξενοδοχείου, τις οποίες φυσικά παρουσιάζει ως «τέχνη». Εζησε τη ζωή μιας αλφαβήτου (!) ακολουθώντας το παράδειγμα μιας ηρωίδας του Πολ Οστερ από το βιβλίο «Λεβιάθαν»: ένα γράμμα για κάθε ημέρα (για το αγγλικό γράμμα Β έζησε μία ημέρα ως Μπριζίτ Μπαρντό).
Αλλη περιπέτεια: όταν βρέθηκε τυχαία στα χέρια της μια τηλεφωνική ατζέντα, αποφάσισε να βγάλει φωτοτυπίες τις σελίδες της προτού την επιστρέψει. Ηταν περίεργη να μάθει πώς μοιάζει ο ιδιοκτήτης της ατζέντας. Δεν ήθελε όμως να τον συναντήσει. Αντιθέτως τηλεφώνησε σε όλους τους γνωστούς του κάνοντάς τους ιδιότυπες φάρσες, δημιουργώντας έτσι το πορτρέτο του μέσα από τις δικές τους αντιδράσεις! Τα αποτελέσματα του εγχειρήματος τυπώθηκαν σε συνέχειες στην εφημερίδα «Liberation».
Η καλλιτέχνις είχε απόλυτη επιτυχία στη δημιουργία του πορτρέτου! Ο κάτοχος της ατζέντας ήταν αναγνώστης της εφημερίδας και επιστρέφοντας από ένα επαγγελματικό ταξίδι αναγνώρισε στην περιγραφή της Calle τον εαυτό του. Η Calle είχε αλλάξει το όνομα αλλά παρ’ όλα αυτά απείλησε να τη μηνύσει.
Η περιέργεια είναι ίσως το πιο επικίνδυνο όπλο της Calle αλλά η τέχνη λειτουργεί σαν ένα προστατευτικό δίχτυ γύρω της. Αν τα έργα της δεν παρουσιάζονταν σε διάφορες γκαλερί ανά τον κόσμο, θα μπορούσε να βρίσκεται πολύ άσχημα μπλεγμένη ακόμη και στη φυλακή. Η ίδια δηλώνει ότι δεν την ενδιαφέρει ιδιαίτερα τι είναι τέχνη ή το να δημιουργεί τέχνη. Ταξιδεύει και εξερευνά περιοχές όπου οι περισσότεροι προτιμούν να ζουν εκ του ασφαλούς, μέσα στη φαντασία και μόνο, και επιστρέφει με «εξωτικές» ιστορίες και μυστήρια αντικείμενα.
Μια έκθεση με τίτλο «Appointment» που φιλοξενήθηκε πρόσφατα στο Μουσείο Φρόιντ του Λονδίνου περιλαμβάνει μια σειρά προσωπικά αντικείμενα της Sophie Calle στρατηγικά τοποθετημένα ανάμεσα στα προσωπικά αντικείμενα του Φρόιντ! Τα αντικείμενα αυτά συνοδεύονται από μικρές ιστορίες.
Ενδεικτικά σας παραθέτουμε τρία από τα αντικείμενα και τις ιστορίες τους: η ξανθιά περούκα (που φορούσε ως στρίπερ), ένα ζάρι (με το οποίο αποφάσιζαν με τον εραστή της ποιος θα πάρει τις αποφάσεις της ημέρας) και μια βαλσαμωμένη γάτα. «Είχα τρεις» λέει. «Η μία κλείστηκε από λάθος στο ψυγείο και οι άλλες δύο στραγγαλίστηκαν από τους γάτους εραστές που τις ζήλευαν παθολογικά».
