“Είμαι ελεύθερος σκοπευτής”
Από την «Ανθή» του Αντρέγεφ στην «Ανδρομάχη» του Ευριπίδη και εφέτος στην Αννα του Μάρμπερ. Από το Α στο Α η Πέμυ Ζούνη και από την επτάχρονη παρουσία της στο θέατρο «Λαμπέτη» εφέτος στο ανακαινισμένο θέατρο «Δημήτρης Χορν», πρώην «Διονύσια». Δηλώνει ελεύθερος σκοπευτής και ανοιχτή στις προκλήσεις. Δεν αρνείται την παρουσία της σε διαφορετικούς καλλιτεχνικούς χώρους, στους οποίους, όμως, αν μη τι άλλο, δεν αναλώνεται αλλά αντλεί ενέργεια. Αποφάσισε να κάνει κάτι διαφορετικό και να παίξει σε ένα έργο σύγχρονο, υποδυόμενη μια ηρωίδα τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά από την ίδια, κάνοντας απλά ένα διάλειμμα στη συνεργασία της με τον Γρηγόρη Βαλτινό για λόγους καθαρά ανανέωσης και ανάπαυλας.
Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από τον ρόλο σας στην «Ανδρομάχη» και την περιοδεία σας σε όλη την Ελλάδα;
«Οπως είναι αυτονόητο, ήταν πολύ σημαντική η όλη εμπειρία. Είχα την ανασφάλεια του ηθοποιού για το αν αφορά τον κόσμο κάθε φορά αυτό που κάνει, τι κοινό θα έχει στην τραγωδία, πόσους και ποιους. Είχα όμως και την ευτυχία να δω σε όλη την Ελλάδα πολλή αγάπη για την παράσταση και πολλούς νέους. Αυτή ήταν η ανταμοιβή μου».
Σχεδιάζετε να παίξετε και πάλι τραγωδία εφέτος το καλοκαίρι;
«Για εφέτος κανονίζω κάτι φεστιβαλικό το οποίο δεν είναι αρχαία τραγωδία αλλά είναι εξίσου κλασικό. Η τραγωδία είναι ευπρόσδεκτη, απλά είναι τόσο λίγα τα έργα και θέλω κάτι να με ερεθίζει, δεν θέλω κάτι πολυπαιγμένο».
Γενικά με ποια κριτήρια κάνετε τις επιλογές σας;
«Κατ’ αρχήν μου αρέσει να σκέφτομαι ως θεατής. Επίσης είμαι αυστηρή στο αν με αφορά αυτό που μου προτείνουν και στο με ποιους θα το κάνω. Γιατί μπορεί να είναι το ωραιότερο πράγμα του κόσμου αλλά τελικά… να καταστραφείς. Με κάποια σχήματα δεν μπορώ και δεν θέλω να υπάρξω».
Εχετε πέσει ποτέ έξω;
«Ναι. Μία φορά. Οταν μου είπε ο Λεμπέσης ότι θα κάνει τη “Μικρή μας πόλη” και είπα: “Ωχ, πού το σκέφτηκε τώρα αυτό, ποιον αφορά, Χριστέ μου;”. Και έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία».
Πώς μπορείτε να βρίσκεστε ταυτόχρονα σε τόσους χώρους; Για παράδειγμα, πέρυσι τραγουδούσατε στο «Zoom», παίζατε στο θέατρο, διδάσκατε σε δραματική σχολή…
«Αυτό είναι κάτι σαν να έχεις σίριαλ και παράσταση μαζί. Είναι όλα αποχρώσεις της δουλειάς μας. Εκφραση. Κουραστικό σωματικά αλλά και τονωτικό, αφού η ενέργεια που καταβάλλεις γυρίζει πίσω σ’ εσένα».
Δεν θέλετε, δηλαδή, να επιλέξετε κάποια στιγμή έναν χώρο στον οποίο θα αφοσιωθείτε;
«Να σας αφήσω ήσυχους, δηλαδή… Αφήνομαι στις συγκυρίες. Για παράδειγμα, εφέτος δεν δέχθηκα κάποιες προτάσεις που είχα για δουλειές στην τηλεόραση. Αρχίζω να κουράζομαι. Βαριέμαι να κάτσω και να κάνω στρατηγικές. Τα πράγματα απλώς έρχονται. Είμαι γεννημένη ελεύθερος σκοπευτής. Δεν με απασχόλησε ποτέ να κάνω θίασο. Μ’ αρέσει να είμαι πότε εδώ και πότε εκεί. Δεν θα μ’ άρεσε να γίνω θιασάρχης ποτέ καθώς οι διοικητικές ευθύνες μ’ αφήνουν παγερά αδιάφορη. Μ’ αρέσουν τα ταξίδια και οι μετακομίσεις».
Επί επτά χρόνια όμως συνεργαζόσασταν με τον Γρηγόρη Βαλτινό στο θέατρο «Λαμπέτη». Αυτό έρχεται σε αντίφαση με την ιδιότητα ενός ελεύθερου σκοπευτή…
«Αυτή ήταν μια ευτυχής σχέση. Φύγαμε όμως για να προλάβουμε την πλήξη μας. Είπαμε να κάνουμε κάτι άλλο και μετά να ξαναβρεθούμε».
Εφέτος πρωταγωνιστείτε στο «Εξ επαφής» στο θέατρο «Δημήτρης Χορν». Τι ήταν αυτό που σας προκάλεσε στη συγκεκριμένη παράσταση;
«Είναι ένα έργο πληθωρικό στα συναισθήματα. Τώρα που διαβάζω καλύτερα το κείμενο καταλήγω στο ότι ο Μάρμπερ είναι ο σύγχρονος Πίντερ. Η δυσκολία είναι όταν έχεις να κάνεις με μια γυναίκα της ηλικίας σου, με πολύ δικά σου πράγματα. Οι ηθοποιοί αισθανόμαστε πάρα πολύ άνετα πίσω από έναν ρόλο που λέγεται Ανθή και είναι κάπου στο 1910. Κρυβόμαστε… Οταν όμως αναγκάζεσαι να φλερτάρεις με τον δικό σου τρόπο, είναι ένα ξεμπρόστιασμα. Είχαμε την τύχη να μιλήσουμε με τον Μάρμπερ και να ταξιδέψουμε στο Λονδίνο. Ο ίδιος ο συγγραφέας μάς είπε: “Σημασία δεν έχει να φορέσεις κάποιον ρόλο σ’ αυτή την περίπτωση αλλά να εμπιστευθείς τη δική σου προσωπικότητα”».
Ποιο στοιχείο σάς ερέθισε στον ρόλο της Αννας;
«Η Αννα είναι μια φωτογράφος, με αριστοκρατική καταγωγή, μ’ έναν αποτυχημένο γάμο και έναν δεύτερο που γίνεται μπροστά στα μάτια μας. Θέλει να είναι πιστή και δεν μπορεί. Μέσα από αυτούς τους χαρακτήρες αγαπάς και τιμάς τις αντιφάσεις σου. Ο ρόλος είχε μια δυσκολία στο να τον εντοπίσω, να τον φανταστώ. Είναι αδιάφορη, cool. Οσο νόμιζα ότι τη βρίσκω τόσο χανόμουν… Ο Μάρμπερ όμως μου επιβεβαίωσε πως αυτό είναι ένα παζλ από στιγμές. Γοητευτική-κοριτσάκι, έξυπνη-αφελής. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν η γλώσσα και το γεγονός ότι είναι η πρώτη φορά που κάνω ένα έργο τόσο κοντά στο τώρα».
Πόσο βοήθησε ο Σταμάτης Φασουλής στο να προσεγγίσετε αυτόν τον ρόλο; Αφεθήκατε σ’ αυτόν;
«Είμαι μαθήτρια, έχω το σύνδρομο της μαθήτριας. Ανεξαρτητοποιούμαι μόνο όταν βρίσκομαι μπροστά στο κοινό».
Τα όνειρά σας για το μέλλον;
«Η πραγματικότητα με προλάβαινε πάντα και με προφύλαξε από το να κάνω όνειρα, να έχω απωθημένα και να κυνηγάω συγκεκριμένα πράγματα. Μου προσφερόταν προτού ονειρευτώ. Ωστόσο αυτό που θα ήθελα είναι να προλάβω να δουλέψω έξω από την Ελλάδα».
Εχετε αναζητήσει κάτι;
«Οχι, αλλά θα ήθελα να κάνω κινηματογράφο».
