Νικήτας Κακλαμάνης

Ο πολιτικός της διπλανής πόρτας

O υπουργός Υγείας κ. Νικήτας Κακλαμάνης είναι ένας ευφυής και ευέλικτος άνθρωπος. Κάτι ανάμεσα σε Γιώργο Κατσιφάρα του ’80 και Δημήτρη Αβραμόπουλο του ’90. Χαριτωμένος, άνετος μέσα στο υπουργικό κοστούμι, αποτάσσεται τον χαρακτηρισμό του λαϊκιστή για τον τίτλο του λαϊκού δεξιού και έχει πείσει την κοινή γνώμη ότι το έργο του (όπως και τα κάγκελα του πρώην δημάρχου Αθηναίων) είναι πιο σημαντικό από αυτό που δείχνει η θλιβερή καθημερινότητα. Δεν αγωνιά μήπως δεν τον γράψει η Ιστορία. Ο κ. Κακλαμάνης θα μπορούσε να επαινεθεί για την αυτογνωσία του, όπως και για την προνοητικότητά του: φρόντισε από νωρίς να ρυθμίσει τα ωράριά του με αυτά του θυρωρού του. Την ώρα που ο ένας πήγαινε για ύπνο, ο άλλος έβγαινε για ποτό· την επομένη ξυπνούσαν και οι δύο από τα χαράματα για τη δουλειά.

Εξαιρετικά δημοφιλής

Μόνο με τους θυρωρούς του υπουργείου Υγείας δεν έχει καταφέρει να συντονιστεί ο κ. Κακλαμάνης. Την ώρα που φτάνει στο γραφείο του, λίγο μετά τις 7.30 το πρωί, σπανίως υπάρχει άνθρωπος να τον υποδεχθεί. Από μια άποψη καλύτερα, γιατί όπως λένε άνθρωποι που τον ξέρουν καλά, ο υπουργός προτού πιει έναν περιποιημένο ελληνικό καφέ το πρωί, δεν μιλιέται. Το συνηθισμένο του πρόγραμμα περιλαμβάνει ένα μεσημεριανό διάλειμμα για γυμναστική και μετά δουλειά ως αργά το βράδυ. Οι άσπονδοι φίλοι του αναρωτιούνται με τι ασχολείται τόσες ώρες στο γραφείο. «Είναι ο υπουργός που έχει κάνει τα λιγότερα» λένε. Σε μια κυβέρνηση που τα ονόματα των υπουργών ακούγονται περισσότερο για σκάνδαλα ή για ατυχείς χειρισμούς υποθέσεων και σπανιότερα για το έργο τους, ο κ. Κακλαμάνης κατόρθωσε να «σπάσει» την παράδοση που θέλει τους υπουργούς Υγείας, μετά τον Γιώργο Γεννηματά, να βρίσκονται χαμηλά στις δημοσκοπήσεις.

Είναι το μόνο μέλος της κυβέρνησης που κατάφερε να αυξήσει τα ποσοστά δημοφιλίας του. Σύμφωνα με τις τάσεις της MRB, από την τέταρτη θέση που βρισκόταν τον Δεκέμβριο του 2004, με ποσοστό 52,8%, ανέβηκε μέσα σε ένα εξάμηνο (Ιούνιος 2005) στη δεύτερη θέση, πίσω από την κυρία Ντόρα Μπακογιάννη, με ποσοστό 57%. Στην πρόσφατη δημοσκόπηση της MRB (Δεκέμβριος 2005) αναδείχθηκε ο πιο δημοφιλής υπουργός, διατηρεί τη δεύτερη θέση, αλλά στον δείκτη θετικών / αρνητικών κρίσεων παίρνει ελαφρύ προβάδισμα από την κυρία Μπακογιάννη. Συγκεντρώνει ποσοστό 40,6% έναντι 39,2% της δημάρχου Αθηναίων. Και όλα αυτά από έναν υπουργό που ασχολήθηκε μόνο με τον αφρό των προβλημάτων της Υγείας και που το μεγαλύτερο επίτευγμά του – αυτό που διαφημίζει ο ίδιος – είναι η μετακίνηση των ράντζων από τους διαδρόμους σε θαλάμους, πολλές φορές άσχετων κλινικών.

H αλήθεια είναι ότι με τα χρήματα που δίνονται για την Υγεία δεν είναι εύκολο να γίνει έργο. Ούτε τις απαραίτητες προσλήψεις νοσηλευτικού προσωπικού δεν μπορεί να κάνει ο εκάστοτε υπουργός Υγείας, ώστε να λειτουργήσουν σωστά τα νέα υπερσύγχρονα νοσοκομεία. Πριν από λίγους μήνες η κυβέρνηση «έκοψε» προσλήψεις από τον χώρο της Υγείας χάριν των… αγροφυλάκων και μόνο μετά τον σάλο που προκλήθηκε ανακάλεσε την απόφαση. Ο κ. Κακλαμάνης επιμένει από την πρώτη ημέρα να εξαιρεθούν οι προσλήψεις νοσηλευτικού προσωπικού από τη διαδικασία του ΑΣΕΠ και να αυξηθούν τα κονδύλια για το υπουργείο του. Δεν είναι περίεργο που δεν έχει τις καλύτερες σχέσεις με τον υπουργό Εσωτερικών κ. Πρ. Παυλόπουλο και Οικονομίας κ. Γ. Αλογοσκούφη – αμφότεροι βλέπουν την πλάτη του στις δημοσκοπήσεις.

Με σταθερές συνήθειες

Αν ο κ. Κακλαμάνης αρέσει μόνο και μόνο επειδή έχει «τεράστιο επικοινωνιακό χάρισμα», όπως λένε οι αντίπαλοί του, τότε οι σύμβουλοι επικοινωνίας θα πρέπει να σκίσουν τα πτυχία τους. Δεν εφαρμόζει σχεδόν καμία από τις κλασικές συμβουλές τους. Ο κυκλοθυμικός χαρακτήρας του δυσκολεύει απρόβλεπτα την επικοινωνία, ιδίως αν ο συνομιλητής του θίξει θέματα που τον εκνευρίζουν. Εχει τύχει να πετάξει ψηφοφόρους έξω από το γραφείο του, σε προεκλογική περίοδο, επειδή θεώρησε απαράδεκτα τα ρουσφέτια που του ζήτησαν. «Ενας τέτοιος χαρακτήρας δύσκολα επιβιώνει στην πολιτική. Αν τα καταφέρει όμως, δύσκολα χάνεται» λέει ένας από τους στενούς συνεργάτες του. Αυτή είναι και η μεγάλη επιτυχία του κ. Κακλαμάνη, κατάφερε να τον υπηρετεί η πολιτική.

Το έργο του μπορεί να είναι δυσανάλογο με τα ποσοστά του στις δημοσκοπήσεις, αλλά για τον μέσο ψηφοφόρο της A’ Αθήνας είναι ο πολιτικός της διπλανής πόρτας. Μένει στο Παγκράτι, ψωνίζει στην έβγα της γειτονιάς του, οι γείτονές του του μιλούν στον ενικό. Εχει συγκεκριμένα στέκια: το μπαρ «Κόμης», την ταβέρνα της Ροδά – παλαιάς δόξας του ελληνικού πενταγράμμου – και λαϊκές ταβέρνες στο Παγκράτι. Οι παρέες του δεν έχουν σχέση με την πολιτική, οι στενότεροι φίλοι του είναι ηθοποιοί και ο ίδιος κλασικός λάτρης του θεάτρου. Διαθέτει καταπληκτική φωνή – μπορούν να το βεβαιώσουν οι γραμματείς του, στις οποίες σιγοτραγουδά παλιά γαλλικά τραγούδια προτού φύγει από το υπουργείο. Ασχολείται προσωπικά με όλες τις δύσκολες υποθέσεις ασθενών που φθάνουν στο γραφείο του. Οταν κάτι πηγαίνει στραβά στον τομέα ευθύνης του, δεν συγκαλύπτει την κατάσταση. Στην εκτίμηση του κόσμου ανέβηκε πολύ όταν πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες αντιτάχθηκε έντονα στα φημολογούμενα σχέδια για περισυλλογή τοξικομανών και επαιτών από τους δρόμους και όταν, αγνοώντας τον πανικό για τη γρίπη των πτηνών, έφαγε κοτόπουλο στις Οινούσες.

Επιμελής μαθητής του Αβέρωφ

Στην πολιτική πολλοί πλούτισαν. H αποταμίευση όμως δεν είναι μία από τις αρετές του κ. Κακλαμάνη. Οι μόνες πολυτέλειες που επιτρέπει στον εαυτό του είναι το καλό ντύσιμο και τα ολιγοήμερα ταξίδια στην Ανατολή, συνήθως στη Μέση Ανατολή, που ταιριάζει περισσότερο με το αλεξανδρινό προφίλ του. Δεν κρύβει τίποτε, ούτε το πέρασμά του από την Πολιτική Ανοιξη με την οποία εξελέγη ευρωβουλευτής το 1994 (σήμερα κατηγορείται ότι πολλά από τα στελέχη που έχει τοποθετήσει στα νοσοκομεία είναι πρώην μέλη της Πολιτικής Ανοιξης που επανέκαμψαν στη Νέα Δημοκρατία) ούτε την ιδιαιτερότητά του. Ακόμη και όταν ο κ. Ευ. Βενιζέλος του επιτέθηκε στη Βουλή για έλλειψη ανδροπρέπειας, απαντώντας σε δικές του κατηγορίες ότι είναι μπουρζουάς πολιτικός, οι βουλευτές προτίμησαν να ασχοληθούν μόνο με τον πολιτικό καβγά.

Αν και ήταν ανιψιός του μακαριστού μητροπολίτη Κοζάνης Διονυσίου Ψαριανού, ο κ. Κακλαμάνης δεν συνδέθηκε ποτέ ιδιαίτερα με την Εκκλησία. Γεννήθηκε στην Ανδρο αλλά στην πολιτική τον μύησε – ως νεαρό αλλά φιλόδοξο αγροτικό γιατρό – ο ηπειρώτης πολιτικός Ευάγγελος Αβέρωφ. Γνωρίστηκαν στη διάρκεια ενός περιπάτου στη λίμνη των Ιωαννίνων, προς το τέλος της δικτατορίας. «Ο μαρκήσιος του Μετσόβου», όπως αποκαλούσε ο A. Παπανδρέου τον Αβέρωφ, τον καθοδήγησε στη σχολή σκέψης της λαϊκής, πατριωτικής Δεξιάς, την οποία έκτοτε υπηρετεί πιστά. Από την ίδια σχολή «αποφοίτησαν» οι κκ. Αντ. Σαμαράς, Σωτ. Χατζηγάκης, K. Τασούλας (τότε ήταν ιδιαίτερος γραμματέας του Αβέρωφ) και η κυρία Μαριέττα Γιαννάκου. Ο Αβέρωφ δεν βοήθησε μόνο πνευματικά τον κ. Κακλαμάνη αλλά και υλικά την πρώτη φορά που έθεσε υποψηφιότητα, το 1990. Και αυτός τίμησε τον δάσκαλό του. Το ανέμελο στυλ, «με κάτι καλλιτεχνικό στο ντύσιμό του» (σταθερή προτίμηση στα καρό πουκάμισα), κρύβει έναν σκληρό δεξιό. Ηταν αυτός που ως ευρωβουλευτής ζήτησε την αυτονόμηση της Βορείου Ηπείρου και διαφορετική μεταχείριση των ελλήνων και ξένων εργατών στη χώρα μας, με μια ιδεολογική πλατφόρμα που χαρακτηρίστηκε «λεπενική». Οι πατριωτικές του απόψεις δεν έχουν αλλάξει, απλώς τα τελευταία χρόνια επέλεξε ένα πιο κεντρώο προφίλ. Ο Νικήτας Κακλαμάνης του 56,1%, που έχει κάνει τους πολίτες να θεωρούν τη ΝΔ καταλληλότερη από το ΠαΣοΚ για να αντιμετωπίσει τα θέματα της Υγείας (MRB), αποτελεί έναν δύσκολο αντίπαλο για το ΠαΣοΚ, όχι μόνο στον Δήμο Αθηναίων.