Οι 4 όμιλοι και οι 16 ομάδες ΝΙΓΗΡΙΑ
Αν κάποιος αναρωτιέται για το πού οφείλεται η προσωνυμία «Τίγρεις» που αποδίδεται στη νιγηριανή εθνική ομάδα, δεδομένου ότι τέτοια ζώα δεν υπάρχουν στην Αφρική παρά μόνο σε ζωολογικούς κήπους, θα πρέπει να γνωρίζει ότι οι παίκτες του Αγιό Μπακαρέ επιδεικνύουν στο παιχνίδι τους μια αγωνιστικότητα που μόνο με αυτήν μιας τίγρης μπορεί να συγκριθεί. «Η μεγαλύτερη αρετή μας είναι ότι δεν τα παρατάμε ποτέ, ανεξάρτητα από το ποιος είναι ο αντίπαλός μας» λέει με κάποια υπερηφάνεια ο ομοσπονδιακός τεχνικός.
Εδώ και μερικά χρόνια τα περισσότερα νέα ταλέντα της χώρας παίζουν σε αμερικανικά κολέγια και, μόλις φανούν τα προσόντα τους, σπάνια ξαναγυρίζουν στην πατρίδα τους αφού προτιμούν να κάνουν καριέρα στην Αμερική ή στην Ευρώπη. Ο Χακίμ Ολάζουον, ο σέντερ των Χιούστον Ρόκετς και ένας από τους καλύτερους παίκτες στην ιστορία του ΝΒΑ, έδειξε πρώτος με το παράδειγμά του ότι το μπάσκετ δεν είναι ένα άθλημα που αφορά μόνο τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους. Οι έλληνες φίλαθλοι αν δώσουμε βάση στη σχετική φημολογία ενδεχομένως να δουν τον Ολάζουον στην Αθήνα, όπου και θα έχει τον ρόλο του τεχνικού συμβούλου της ομάδας.
Στο αγωνιστικό μέρος τώρα η Νιγηρία είναι ένα σύνολο από νέα παιδιά που παίζουν γρήγορο και θεαματικό μπάσκετ παρουσιάζοντας όμως παράλληλα σημαντικά κενά στην άμυνα. «Είναι ένας τομέας στον οποίο υστερούμε» παραδέχεται ο αρχηγός της ομάδας Σολομόν Αγίνλα. «Κατά τη διάρκεια ωστόσο της προετοιμασίας δουλέψαμε αρκετά ώστε να καλύψουμε όσο το δυνατόν αυτή την αδυναμία μας. Βέβαια το κατά πόσο έχουμε σημειώσει πρόοδο είναι κάτι που θα φανεί στο γήπεδο». * ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ
Ο Τζούλιους Νουόσου μπορεί να μην πέρασε ποτέ από τα ντραφτ, έπαιξε όμως στο ΝΒΑ με τη φανέλα των Σπερς, στους Σέλτικς και στους Ράπτορς. Δεν μπόρεσε να κάνει ωστόσο κάποια μεγάλη καριέρα στο ΝΒΑ και έτσι σύντομα αναζήτησε μια καλύτερη τύχη στην Ευρώπη. Εκεί τις πιο εντυπωσιακές εμφανίσεις του τις έκανε αγωνιζόμενος με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας την περίοδο 1995-96, όταν η ρωσική ομάδα έφθασε στο Φάιναλ Φορ του Παρισιού. Σήμερα αγωνίζεται με τα χρώματα της τουρκικής Γαλατά Σαράι. Ο Νουόσου βοηθάει την ομάδα του σε πολλούς τομείς: σκοράρει, παίζει άμυνα, πηδάει για ριμπάουντ. Χωρίς να διακρίνεται για κάποια ιδιαίτερη τεχνική κατάρτιση και χωρίς να «φαίνεται» πολύ μέσα στο γήπεδο, ανταποκρίνεται στους παραπάνω ρόλους αθόρυβα και αποτελεσματικά». ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ
Η Αυστραλία, που στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα θα παρουσιάσει ένα μείγμα από παλιούς και νέους αθλητές, είναι ένα σύνολο που χαρακτηρίζεται κυρίως για την πολύ καλή φυσική κατάστασή του. Ιδιαίτερα γυμνασμένοι παίκτες οι Αυστραλοί, τρέχουν ασταμάτητα σε όλο το γήπεδο διεκδικώντας με πάθος όλες τις φάσεις.
Η Αυστραλία ήταν παρούσα και στα τέσσερα τελευταία Μουντομπάσκετ από το ’82 και μετά. Στη διοργάνωση μάλιστα που διεξήχθη πριν από τέσσερα χρόνια στον Καναδά κατέλαβε την πέμπτη θέση. Εφέτος τα «καγκουρό» φιλοδοξούν να φθάσουν ακόμη υψηλότερα. Βέβαια αυτό που ίσως αποδειχθεί μειονέκτημα γι’ αυτήν την ομάδα είναι η έλλειψη πείρας. «Πολλοί από τους συμπαίκτες μου δεν έχουν την εμπειρία μεγάλων αγώνων» θα πει ο Τόνι Ρόναλντσον, από την «παλιά φρουρά» της Εθνικής. «Τα παιδιά αυτά θα διαπιστώσουν ότι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα είναι δυσκολότερο από την Ολυμπιάδα. Πιστεύω πάντως ότι το ταλέντο τους είναι αρκετό για να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων».
Από τους νεαρούς άσους της Αυστραλίας αναμένεται να έχουν πολλά λεπτά συμμετοχής ο Ανστι, ο Νίλσεν, ο Ντουάιτ και ο Χουίλερ. Ειδικά ο πρώτος, που αγωνίστηκε εφέτος στο ΝΒΑ με τη φανέλα των Μάβερικς, θεωρείται το νέο ανερχόμενο αστέρι. «Με τη βοήθεια των παλαιότερων παικτών όπως ο Χιλ πιστεύω ότι θα πάμε πολύ καλά» δηλώνει. * ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ
Οταν πριν από 20 περίπου ημέρες ο Σέιν Χιλ υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με τη νεοφώτιστη Νήαρ Ηστ, το νέο της μετεγγραφής του έπεσε στους μπασκετικούς κύκλους ως κεραυνός! Και αυτό γιατί ο 28χρονος Αυστραλός είναι ένας από τους καλύτερους πλέι μέικερ στον κόσμο! Δυνατός, γρήγορος και με εξαιρετικό σουτ, ο «πρίγκιπας», όπως χαρακτηριστικά αποκαλείται, είναι εδώ και επτά χρόνια ο ηγέτης και βασικός οργανωτής της εθνικής ομάδας της Αυστραλίας.
Ο λόγος για τον οποίο ο Χιλ ασχολήθηκε με το μπάσκετ ήταν η επιθυμία του να αγωνισθεί κάποια στιγμή με την εθνική ομάδα της χώρας του στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Βέβαια το σπορ που τον γοήτευε τότε ήταν το αυστραλιανό ποδόσφαιρο. Από τη στιγμή που συνειδητοποίησε όμως ότι το συγκεκριμένο άθλημα δεν είναι ολυμπιακό, αποφάσισε να το εγκαταλείψει για χάρη του μπάσκετ.
Σύντομα δικαιώθηκε αφού το ταλέντο του ήταν τέτοιο ώστε δεν πέρασε απαρατήρητο. Ο ξανθομάλλης άσος κλήθηκε στην Εθνική βλέποντας το παιδικό του όνειρο να αποκτά σάρκα και οστά. Κορυφαία στιγμή στην καριέρα του αποτελεί η κατάκτηση με τα χρώματα της εθνικής του ομάδας της τέταρτης θέσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα. ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ
Ενατη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του ’94, ένατη και στην Ολυμπιάδα του ’96, η Αργεντινή φιλοδοξεί στο προσεχές Μουντομπάσκετ να προκριθεί στην οκτάδα και έτσι να κατακτήσει μια καλύτερη θέση στη συνείδηση των φιλάθλων. Τις τύχες της έχει αναλάβει ο Χούλιο Σέσαρ Λάμας, που διαδέχθηκε τον Γκιγέρμο Βέκιο, τον πιο πετυχημένο ίσως προπονητή που είχε ποτέ η εθνική ομάδα. Η ομοσπονδία δεν θέλησε να ανανεώσει το συμβόλαιο του τελευταίου και έτσι ο Λάμας, που τον Ιούνιο του ’97 κέρδισε το πρωτάθλημα της χώρας με την Μπόκα Τζούνιορς, κρίθηκε ο καταλληλότερος για τη θέση αυτή.
Ο νέος προπονητής έχει περάσει τη δική του φιλοσοφία στην ομάδα. Η Αργεντινή αγωνίζεται με μεγαλύτερους αμυντικούς προσανατολισμούς από ό,τι στο παρελθόν, περισσότερη πίεση στους αντιπάλους και κοντρόλ μπάσκετ στην επίθεση. Οι φίλαθλοι βέβαια στη λατινοαμερικανική χώρα γκρινιάζουν αφού είχαν συνηθίσει να βλέπουν την ομάδα τους να παίζει δίνοντας έμφαση κυρίως στην επίθεση και στους αιφνιδιασμούς. Ο Λάμας ωστόσο δείχνει να ενδιαφέρεται περισσότερο για την ουσία και λιγότερο για το θέαμα. Τα αποτελέσματα πάντως τον δικαιώνουν προς το παρόν αφού η σημερινή ομάδα φαίνεται να μπορεί να κερδίζει ακόμη και όταν δεν παίζει καλά.
Ο ομοσπονδιακός τεχνικός δηλώνει ότι η Αργεντινή με λίγη καλή τύχη μπορεί να φθάσει ακόμη και ως την τετράδα. Αρκεί να μη «σκοντάψει» στην πρώτη φάση, που για τον Λάμας είναι και η πιο δύσκολη. «Ο όμιλός μας δεν είναι και από τους ευκολότερους» θα πει ο αργεντίνος προπονητής. «Η Αυστραλία είναι μια παγκόσμια δύναμη, η Ισπανία διαθέτει μια θαυμάσια ομάδα, ενώ ακόμη και η Νιγηρία είναι υπολογίσιμος αντίπαλος». * ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ
Στην Αργεντινή η μπασκετική αξία του Φαμπρίτσιο Ομπέρτο είναι γνωστή εδώ και τουλάχιστον τρία χρόνια. Η Ευρώπη όμως γνώρισε τον 23χρονο παίκτη μόλις τον περασμένο Οκτώβριο, όταν οι καταπληκτικές εμφανίσεις του στο τουρνουά ΜακΝτόναλντς κίνησαν το ενδιαφέρον πολλών συλλόγων. Τελικά ο Ομπέρτο κατέληξε στον Ολυμπιακό, όπου και θα αγωνίζεται κατά την ερχόμενη περίοδο.
Ειδικοί και μη συμφωνούν ότι ο αργεντίνος φόργουορντ έχει όλες τις προδιαγραφές για να κάνει μια μεγάλη καριέρα στην Ευρώπη. Αυθεντικό ταλέντο, διακρίνεται για τις καταπληκτικές κινήσεις του μέσα στη ρακέτα. Παίκτης που δεν κόβεται εύκολα στο «ένας εναντίον ενός» και που μπορεί να σκοράρει με την ίδια ευχέρεια τόσο από κοντινή όσο και από μέση απόσταση.
Για τον Ομπέρτο το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αθήνας δεν συνιστά μόνο αγωνιστική πρόκληση. Οπως λέει και ο ίδιος, «είναι παράλληλα μια ευκαιρία για να πάρω μια πρώτη “γεύση” από το ελληνικό κοινό που τόσα έχω ακούσει γι’ αυτό». ΙΣΠΑΝΙΑ
Το 1986, όταν η Ισπανία είχε αναλάβει τη διοργάνωση του τότε Μουντομπάσκετ, δεν ήταν λίγοι αυτοί που υποστήριζαν ότι η χώρα της Μεσογείου είχε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να κατακτήσει ένα μετάλλιο. Δικαιολογημένα ίσως, δεδομένου ότι έπαιζε μπροστά στο δικό της κοινό διαθέτοντας παράλληλα μια ομάδα που είχε όλες τις προοπτικές για να πρωταγωνιστήσει. Δυστυχώς για τους Ισπανούς, όμως, ΗΠΑ, Γιουγκοσλαβία, ΕΣΣΔ και Βραζιλία αποδείχτηκαν πολύ καλύτερες ακόμη και από όσο αναμενόταν, με αποτέλεσμα η διοργανώτρια χώρα να περιορισθεί στην πέμπτη τελικά θέση. Ετσι η κατάταξή της ως τέταρτης τέσσερα χρόνια πριν, κατά τη διάρκεια του 9ου κατά σειρά Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, παραμένει ως σήμερα η μεγαλύτερη επιτυχία της.
Η Ισπανία, που θεωρείται και ο «κακός δαίμονας» της δικής μας εθνικής ομάδας (από τη στιγμή που δεν είναι λίγες οι φορές που, ενώ είχαμε καταφέρει προηγουμένως να νικήσουμε ισχυρότερες ομάδες, χάναμε από τους Ισπανούς), δεν έχει πια στη σύνθεσή της το μεγάλο όνομα όπως στο παρελθόν. Παίκτες όπως ο Σαν Επιφάνιο, ο Βιγιακάμπα ή οι αδελφοί Γιοφρέσα δεν βρίσκονται πλέον στην τωρινή ομάδα, που για να καλύψει το κενό του ηγέτη που της λείπει στηρίζεται περισσότερο στο ομαδικό παιχνίδι και λιγότερο στις εξάρσεις κάποιου παίκτη.
Το ισπανικό σύνολο που θα δουν οι λάτρεις του αθλήματος στα αθηναϊκά γήπεδα απαρτίζεται από μπασκετμπολίστες που σχεδόν εξ ολοκλήρου αγωνίζονται στο ισπανικό πρωτάθλημα. Ο βασικός πυρήνας των παικτών προέρχεται από την Μπαρτσελόνα, τη Ρεάλ Μαδρίτης και την Εστουντιάντες. Είναι δηλαδή μια ομάδα οι παίκτες της οποίας γνωρίζονται αρκετά καλά μεταξύ τους είτε ως συμπαίκτες είτε ως αντίπαλοι, γεγονός που συνέβαλε εξάλλου στο γρήγορο αγωνιστικό «δέσιμο» της Εθνικής. * ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ
Τις λύσεις που ζητάει ο Σάινθ «μέσα» στη ρακέτα τις προσφέρει, όσο μπορεί, ο Αλφόνσο Ρέγες. Λέμε «όσο μπορεί», γιατί ο άσος της Ρασίγκ Παρί δεν είναι ο «καθαρόαιμος» σέντερ. Με ύψος μόλις δύο μέτρα, ο ισπανός παίκτης, πέρα από το σκοράρισμα, προσπαθεί να βοηθήσει και σε άλλους τομείς πέραν του σκοραρίσματος όπως είναι αυτός των ριμπάουντ. Ο Ντουένιας, παρά το ύψος και το εκτόπισμά του, δεν είναι και η πιο αξιόπιστη λύση και έτσι ο Ρέγες αναγκάζεται να παίξει πιο κοντά στο καλάθι από ό,τι είναι η φυσική θέση του.
Παίκτης με καλές τοποθετήσεις στο γήπεδο, ο Ρέγες ξέρει να μην «εκβιάζει» τις προσπάθειες και να περιμένει την κατάλληλη στιγμή γα να επιτεθεί.
