ΙΤΑΛΙΑ – ΚΡΟΑΤΙΑ – ΤΟΥΡΚΙΑ – ΒΟΣΝΙΑ
«Ιανός» και… ζιγκολό
Αν ο Ιανός κατέβαινε ποτέ στη Γη, τότε σίγουρα θα μεταμορφωνόταν σε… Κάρλτον Μάιερς. Γιατί, όπως ο θεός της αρχαίας Ρώμης είχε δύο πρόσωπα, το φωτεινό και το σκοτεινό, έτσι και ο σταρ της Τιμσύστεμ και της Εθνικής Ιταλίας έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι μπορεί μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου να μεταμορφωθεί από το καλύτερο παιδί του κόσμου στο πλέον αντιπαθητικό πλάσμα της Γης. Οπως π.χ. έκανε πριν από δύο χρόνια, μετά τη λήξη του πρώτου τελικού μεταξύ της Τιμσύστεμ και της Μπενετόν, όταν ένας πιτσιρικάς τον πλησίασε για να του ζητήσει αυτόγραφο.
Ο μελαψός γκαρντ όχι απλώς δεν δέχθηκε να του προσφέρει λίγη χαρά, αλλά αντιθέτως τον γρονθοκόπησε και τον έστειλε… στο νοσοκομείο με σπασμένη μύτη. Και να φαντασθεί κανείς ότι ο Μάιερς λίγο νωρίτερα, την ίδια ημέρα, είχε αναδειχθεί κορυφαίος ιταλός μπασκετμπολίστας της περιόδου. Ποιος ξέρει τι μεσολάβησε ώστε μέσα σε λίγα λεπτά να αλλάξει άρδην η ψυχική κατάστασή του και από… άγγελος να μεταμορφωθεί σε… διάβολο.
Τρεις μήνες πριν από το περιστατικό αυτό, ο ηγέτης της «Σκουάντρα Ατζούρα» ήταν ο ήρωας που με τη γενναιοψυχία του είχε σώσει μια 20χρονη Ιταλίδα ονόματι Γκαμπριέλα Μούσκο, η οποία επί πέντε ημέρες βρισκόταν σε κώμα, τραυματισμένη σοβαρά σε τροχαίο ατύχημα. Τι σχέση είχε ο Μάιερς; Η θεία της άτυχης κοπέλας προσκάλεσε τον σταρ της Τιμσύστεμ να επισκεφθεί την ανιψιά της στην εντατική και εκείνος δεν αρνήθηκε. Την επόμενη Κυριακή η Τιμσύστεμ έπαιζε στην Μπολόνια, η Γκαμπριέλα είχε βγει από το νοσοκομείο και πήγε στο γήπεδο, όπου μετά τη λήξη του αγώνα την περίμενε ένα ακόμη δώρο: εκτός από τους 26 πόντους που είχε πετύχει ο Μάιερς, της χάρισε τη φανέλα του με το νούμερο 10 (που είναι και το αγαπημένο του) επάνω στην οποία υπήρχε και η υπογραφή του. Ολοι τότε υπέθεσαν ότι κάποια… μάγισσα είχε αγγίξει με το μαγικό ραβδί τον αγγλοϊταλό παίκτη και τον είχε κάνει… αρνάκι. Τρεις μήνες μετά, ήρθε το επεισόδιο με τον φίλαθλο, οπότε ακόμη και τα μικρά παιδιά έπαψαν να… πιστεύουν ότι υπάρχουν μάγισσες!
Το γεγονός πάντως που άφησε άφωνους τους πάντες διαδραματίστηκε στην αρχή της περιόδου. Η Τιμσύστεμ κυκλοφόρησε το καθιερωμένο επίσημο «Year Book», στο οποίο ερωτηθείς ο Μάιερς τι θα ήταν αν δεν έπαιζε μπάσκετ απάντησε ευθαρσώς «ζιγκολό»! Πάλι καλά δηλαδή που τον «τράβηξε» το μπάσκετ και δεν έπαθε κανένα… έμφραγμα ο πατέρας του, άγγλος τζαζίστας, παντρεμένος με μια Ιταλίδα, τη Ζοζέ, με την οποία έφεραν στη ζωή τον Κάρλτον στο Λονδίνο.
Το 1982, όταν ήταν 11 χρόνων, όλη η οικογένεια μετακόμισε στην Ιταλία, στην πόλη Ρίμινι, όπου ο «μικρός» έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα στο μπάσκετ και στο φλάουτο, αφού ο πατέρας του τον πήγαινε σε ωδείο, εις μάτην όμως αφού ο ακριβός υιός του δεν έγινε ποτέ μουσικός. Αντιθέτως, στα 21 του χρόνια ήταν ήδη δεινός σκόρερ με τη φανέλα της Ρίμινι, με την οποία έχει πετύχει σε έναν αγώνα με την Ούντινε 87 πόντους (26.1.1995, 147-99) με 14/22 δίποντα, 9/19 τρίποντα και 32/35 βολές!
ΙΜΠΡΑΗΜ ΚΟΥΤΛΟΥΑΪ Ο αλαζόνας «Λούκι Λουκ»
Γοητευτικός σε σημείο ώστε σε κάθε δημόσια παρουσία του να προκαλεί καταστάσεις υστερίας από τον γυναικόκοσμο της Τουρκίας, όπως οι εμφανίσεις του Σάκη Ρουβά σε καλοκαιρινές συναυλίες. Ικανός σε βαθμό που ανάγκασε το περασμένο καλοκαίρι την Τόφας Μπούρσα να αφήσει μπροστά σε αυτόν και στην ομάδα του 15 εκατ. δολάρια (κάτι περισσότερο από 4,6 δισ. δρχ.) για να αποσπάσει την υπογραφή του. Και αλαζονικός τόσο ώστε να οροθετεί ως στόχους του την κατάκτηση της Ευρωλίγκας και την ανάδειξή του σε MVP του ΝΒΑ.
Με τέτοια χαρακτηριστικά, εύλογο είναι ο Ιμπραήμ Κουτλουάι να αποτελεί το νέο μεγάλο είδωλο του τουρκικού μπάσκετ και στα 24 του χρόνια, με ετήσια αμοιβή 1,5 εκατ. δολάρια (περίπου 460 εκατ. δρχ.) να είναι ο πιο ακριβοπληρωμένος παίκτης στη γειτονική χώρα. Οπαδός της Φενέρμπαχτσε, και μάλιστα φανατικός, δεν αντέδρασε όταν πριν από έναν χρόνο η ομάδα του είπε «όχι» στην κολοσσιαία προσφορά της Τόφας Μπούρσα και τον κράτησε κοντά της. «Από τότε που ήμουν 12 χρόνων δεν έχανα αγώνα της Φενέρ, εντός και εκτός έδρας, ενώ πολλές φορές παρακολουθούσα και τις προπονήσεις» εξομολογήθηκε ο 24χρονος γκαρντ, ο οποίος στράφηκε στο μπάσκετ εντελώς τυχαία.
Με το ποδόσφαιρο είχε πάθος όταν ήταν πιτσιρικάς αλλά όταν πήγε να γραφτεί στη Φενέρμπαχτσε η προθεσμία είχε περάσει και θα έπρεπε να περιμένει έναν χρόνο. Από τη στενοχώρια του πήγε να πεθάνει και η μητέρα του στην προσπάθειά της να τον κάνει να αισθανθεί καλύτερα τον έπεισε να ασχοληθεί με το μπάσκετ. Η πορεία του προς την κορυφή άρχισε το καλοκαίρι του 1996, όταν αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα των Ελπίδων που έγινε στην Τουρκία (μ.ο. 22,3 π.). «Κάνω ό,τι χρειάζεται για να κερδίζω. Αν πρέπει να βάλω 50 πόντους, θα βάλω 50 και αν πρέπει να κρατήσω τον αντίπαλό μου στο μηδέν, θα τον κρατήσω» διαβεβαίωσε κάποτε και αν για το δεύτερο σκέλος δεν υπάρχουν αποδείξεις, υπάρχουν για το πρώτο. Εναντίον της Ιταλίας, στην ίδια διοργάνωση, ο επονομαζόμενος «Λούκι Λουκ», εξαιτίας της ταχύτητας με την οποία «πυροβολεί», έβαλε ολοστρόγγυλους 50 πόντους (8/10 δίπ., 7/10 τρίπ., 13/16 βολές). Σκόρερ του… δεύτερου ημιχρόνου (η στατιστική δείχνει ότι επιτυγχάνει 9,8 π. στο πρώτο μέρος και 14,6 στο δεύτερο), γιατί «ώσπου να κριθεί ο αγώνας παίζω επίσης άμυνα και πασάρω», έγινε ο πρώτος Τούρκος που αναδείχθηκε κορυφαίος σκόρερ της Ευρωλίγκας, αν και δεν είναι αποδεκτός από όλους.
Το καλοκαίρι του 1997, όταν αναπτύχθηκε ειδύλλιο με την Εφές Πίλσεν, ο προπονητής της κ. Αϊντίν Ερς έθεσε «βέτο» για να μην αποκτηθεί. Πιο ισχυρό αποδείχθηκε το ειδύλλιό του με ένα μανεκέν, την Ακαλίν, με την οποία είναι αρραβωνιασμένος εδώ και τρία χρόνια και στην οποία λέγεται ότι έκανε δώρο το σπίτι που αγόρασε για να μείνουν, αξίας περίπου 400 εκατ. δρχ.
ΤΟΝΙ ΚΟΥΚΟΤΣ «Σερβιτόρος» και λίμπερο
Από το προηγούμενο βράδυ οι φήμες που κυκλοφορούσαν είχαν φτάσει στα αφτιά του αλλά δεν ήθελε να τις πιστέψει. Είχε ήδη συμπληρώσει πέντε μήνες στο Σικάγο και η ζωή στην «πόλη των ανέμων», δίπλα στον κορυφαίο αθλητή του κόσμου, έμοιαζε με ταξίδι στο όνειρο. Και επειδή δεν ήθελε το όνειρο να τελειώσει, ο Τόνι Κούκοτς, περπατώντας έξω από τα αποδυτήρια των Μπουλς, προσπαθούσε να αποφασίσει αν θα έπρεπε να μπει μέσα για να ακούσει τι έλεγε στους συμπαίκτες του ο Μάικλ Τζόρνταν ή αν θα έπρεπε να περιμένει γιατί εκείνος ήταν ακόμη ένας… ρούκι.
Ο 25χρονος τότε Κροάτης προτίμησε να περιμένει και εκεί, με μάτια βουρκωμένα έξω από τα αποδυτήρια, τον είδε ο «Αιρ» καθώς αποχωρούσε. «Μη στενοχωριέσαι. Παίξε το μπάσκετ που ξέρεις και είμαι σίγουρος ότι όλα θα πάνε καλά» του είπε ο Τζόρνταν μόλις τον είδε και λίγες ημέρες αργότερα, στην συνέντευξη Τύπου που παρέθεσε για την αποχώρησή του, αποκάλυψε: «Πιο πολύ από όλα με συγκίνησε η στάση του Τόνι, ο οποίος όταν έμαθε το νέο έκλαιγε σαν μωρό παιδί». Οι φήμες είχαν αποδειχθεί λοιπόν αληθινές και η εμπειρία της ζωής χωρίς τον ηγέτη της ομάδας χαλύβδωσε τον νεαρό Κροάτη. Ούτε ο ίδιος πάντως πίστευε ότι ήταν γραφτό να διαρκέσει μόνο 17 μήνες ο εφιάλτης. Και όταν ο «αέρινος Μάικλ» κατευθύνθηκε στο προσωπικό του «λόκερ ρουμ» για να προβάρει τη φανέλα με το νούμερο 45 (και όχι το γνωστό 23) στην πλάτη, ο Κούκοτς ευχαρίστησε τον Παντοδύναμο για το αναπάντεχο δώρο.
Τα τρία πρωταθλήματα που κατέκτησε το «παιδί-θαύμα» από το Σπλιτ τον έκαναν ακόμη πιο περιζήτητο στην Ευρώπη ενώ αναδείχθηκε κορυφαίος ευρωπαίος καλαθοσφαιριστής για το 1998. Πάλι καλά δηλαδή που δεν ασχολήθηκε σοβαρά με το ποδόσφαιρο ή με το… πινγκ πονγκ. Και όμως… το ψηλόλιγνο παλικαράκι από την Κροατία, που μόλις πάτησε το πόδι του στο Σικάγο λες και «φούσκωσε» ξαφνικά, παίρνοντας απότομα επτά κιλά σε μυς, υπήρξε αριστερό εξτρέμ στην ξακουστή Χάιντουκ Σπλιτ ενώ είχε αναδειχθεί και πρωταθλητής στο πινγκ πονγκ, αλλά ευτυχώς επέλεξε την πορτοκαλιά μπάλα και όχι την ασπρόμαυρη ή τη λευκή. «Η καλύτερη θέση για μένα είναι η θέση του λίμπερο. Είμαι όπως ο Μπαρέζι» είχε… συλληφθεί να αυτοσαρκάζεται ο πιο αγαπητός «waiter» (= σερβιτόρος) στο Σικάγο (για τις ασίστ που μοίραζε και μοιράζει στους συμπαίκτες του, οι οποίοι τώρα είναι σαφώς κατώτεροι από τον ίδιο, μετά την αποχώρηση των Τζόρνταν και Πίπεν).
Στις 16 Ιουλίου του 1993 πάντως δεν υπέγραψε στη… Μίλαν, όπως ο Μπαρέζι, αλλά στους Μπουλς και τώρα, έξι χρόνια μετά, δείχνει να μην μπορεί να ξεκολλήσει εύκολα από τις ΗΠΑ, αν και θα ήθελε να επιστρέψει μια μέρα στην πατρίδα του. Να κάνει τα μπάνια του στις Δαλματικές Ακτές, να ψαρεύει, να κάνει βόλτες με το γιοτ. «Μια φορά “τόλμησα” να το πω στον γιο μου αλλά όταν του έθεσα το ερώτημα “Σπλιτ ή Σικάγο” μου απάντησε ορθά κοφτά… “Σικάγο”» παραδέχθηκε αστειευόμενος σε μια συνέντευξή του ο αστέρας των Μπουλς.
ΝΕΝΑΝΤ ΜΑΡΚΟΒΙΤΣ Ο αυθεντικός εκτελεστής
Μπορεί η φυσιογνωμία του να μην αποκαλύπτει επ’ ουδενί την ηλικία του, η αλήθεια είναι όμως ότι ο Νέναντ Μάρκοβιτς εδώ και ένα χρόνο έχει περάσει τα 30 και το κυριότερο είναι ότι έχει προλάβει ήδη στην καριέρα του να γνωρίσει έξι χώρες και οκτώ ομάδες.
Καθόλου ευκαταφρόνητος απολογισμός για έναν από τους τελευταίους αυθεντικούς εκτελεστές της ηπείρου μας, ο οποίος παντρεμένος με Ισπανίδα πήρε κοινοτικό διαβατήριο και έκτοτε έγινε περιζήτητος.
Προσφάτως άλλωστε είχε και ένα φλερτ με τον Αρη, το οποίο όμως δεν απέκτησε επίσημη μορφή λόγω της αποχώρησης του κ. Δημήτρη Κοντομηνά και ίσως γιατί και ο ίδιος ο παίκτης δεν ήθελε να δεσμευθεί πριν από το «μεγάλο παζάρι» της Γαλλίας.
Γέννημα-θρέμμα της Μπόσνα Σαράγεβο στην οποία αγωνίστηκε για επί μία δεκαετία, από σέρβο πατέρα και κροάτισσα μητέρα, ο Μάρκοβιτς θεωρείται σήμερα για τη Βοσνία κάτι σαν τον Ντελίμπασιτς στη δεκαετία του ’70, τηρουμένων των αναλογιών βεβαίως γιατί κάθε άλλη σύγκριση δεν αντέχει.
Η αλήθεια είναι πάντως ότι δύο φορές σταμάτησε το κοντέρ στα 30 αντίκρυ στην Εθνική Ελλάδας, φόρτωσε με 40 πόντους το καλάθι του Ισραήλ στην προκριματική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος και σημείωσε 44 στο τελευταίο Ευρωμπάσκετ στη Βαρκελώνη εναντίον της Λετονίας (96-94) στον όμιλο της παρηγοριάς (7/11 δίποντα, 6/11 τρίποντα, 11/14 βολές).
Η πιο μεγάλη βραδιά της καριέρας του όμως ήταν ο πρώτος αγώνας που έγινε ποτέ στην ανεξάρτητη πια Βοσνία στις 30 Νοεμβρίου του 1997.
Αντίπαλος της Βοσνίας στον δρόμο για τη Γαλλία ήταν η Κροατία με όλα τα αστέρια της (Ράτζα, Κόμαζετς, Μρσιτς κ.ά.) και στο γήπεδο του Σαράγεβο, το οποίο φιλοξενούσε για πρώτη φορά αγώνα μπάσκετ μετά το τέλος του εμφυλίου, ήταν 10.000 φίλαθλοι μέσα και άλλοι 30.000 έξω.
Εκείνη τη νύχτα λοιπόν ο Μάρκοβιτς, ο οποίος σημειωτέον δεν αγωνίστηκε το 1993 στη Γερμανία γιατί δεν είχε δεχθεί να χάσει την κροατική υπηκοότητα, έκανε απίστευτα πράγματα: σημείωσε 30 πόντους και οδήγησε τη Βοσνία σε μια ιστορική νίκη 74-67.
Μια εποχή ήταν ο μοναδικός από τους 12 της Εθνικής Βοσνίας ο οποίος δεν ήταν μουσουλμάνος και κράτησε πάντα μέσα του ένα παράπονο από τον κ. Ντούσαν Ιβκοβιτς γιατί το 1990, στα 22 χρόνια του, ήταν ο τελευταίος παίκτης που κόπηκε από την αποστολή της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας πριν από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αργεντινής.
