Για τον Αλέξανδρο Γκιννή το χιόνι, το οποίο στην Ελλάδα αντιμετωπίζουμε και μεταχειριζόμαστε συνήθως ως πρώτη ύλη για φευγαλέα stories στο Instagram ή σαν μια ενοχλητική παρένθεση στην εθνική μας εμμονή με το ατελείωτο καλοκαίρι, δεν είναι σκηνικό.
Άλλα ένα πεδίο μιας μάχης την οποία έχει μάθει από παιδί να δίνει στις απότομες κλίσεις των βουνών και στην κόψη των δευτερολέπτων.
© Andreas Putz
Αν υπήρχε ένας αλγόριθμος που θα μπορούσε να διαβλέψει την αθλητική πορεία ενός αγοριού που μεγάλωσε ανάμεσα στη Γλυφάδα και τη Βουλιαγμένη, το πιθανότερο είναι πως θα τον τοποθετούσε επάνω σε μια ιστιοσανίδα να δαμάζει τα κύματα, ίσως στο κατάστρωμα κάποιου ιστιοπλοϊκού να αναμετράται με τους ανέμους ή έστω στην καρδιά ενός γηπέδου beach volley.
Ομως ο Αλέξανδρος Γκιννής επέλεξε τη μοναξιά της κατάβασης και την αδρεναλίνη ενός σπορ το οποίο στην πατρίδα μας παραμένει σχεδόν άγνωστο, ίσως για κάποιους ακόμα και εξεζητημένο.
Η ιστορία του 31χρονου χιονοδρόμου είναι στην πραγματικότητα μια αφήγηση για την επιμονή, την πίστη και την ανθεκτικότητα. Παιδί ακόμα, πήρε τα πρώτα του μαθήματα στο σκι από τον εκπαιδευτή πατέρα του στον Παρνασσό, στα 12 του μετοίκησε στην Αυστρία και, τέσσερα χρόνια μετά, στη γενέτειρα της μητέρας του, τις ΗΠΑ.
© Andreas Putz
Στην Αμερική πήρε πολύτιμα μαθήματα από αθλητές-θρύλους των χειμερινών σπορ και με το ταλέντο και τη σκληρή δουλειά του κατάφερε να βρει μια θέση στο ρόστερ της εθνικής ομάδας. Η τύχη δεν ήταν με το μέρος του. Μια αλληλουχία τραυματισμών τού κόστισε συμμετοχές σε παγκόσμια πρωταθλήματα και Ολυμπιακούς Αγώνες, όμως ο Γκιννής, παρά τα δέκα χειρουργεία στα οποία έχει υποβληθεί έως σήμερα, ήταν αποφασισμένος να μην πέσει αμαχητί.
Από το 2020, όταν και ξεκίνησε με δική του πρωτοβουλία να αγωνίζεται με τη σημαία της Ελλάδας, έχει πετύχει το μέχρι πρότινος ακατόρθωτο.
Στις αρχές Φεβρουαρίου του 2023 κατέκτησε τη δεύτερη θέση στο σλάλομ σε αγώνα της σειράς του Παγκόσμιου Κυπέλλου στο Σαμονί, που παραμένει η αγαπημένη του διαδρομή, ενώ λίγες ημέρες αργότερα πήρε το αργυρό μετάλλιο (στο ίδιο αγώνισμα) στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αλπικού Σκι στην Κουρσεβέλ. Εγινε, με άλλα λόγια, ο πρώτος και ο μόνος Ελληνας με διάκριση στο κορυφαίο επίπεδο των χειμερινών αθλημάτων.
Λίγες ημέρες πριν από την έναρξη των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων Μιλάνο-Κορτίνα 2026, από την Αυστρία όπου βρίσκεται για το τελικό στάδιο της προετοιμασίας του, ο σημαιοφόρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Ομάδας μάς μίλησε για τον φόβο που έγινε συνήθεια, για τη σημαία που βαραίνει περισσότερο από κάθε εξοπλισμό και για τη φράση «ποτέ μην τα παρατάς» – το προσωπικό μότο του, το οποίο επέλεξε να επιβεβαιώνει και να επαληθεύει με την ίδια του τη ζωή.
© Joerg Mitter
Κλισέ αλλά δεν μπορώ να μη ρωτήσω πώς είναι η ψυχολογία ενός πρωταθλητή στο παρά πέντε του κορυφαίου αθλητικού γεγονότος;
«Οι αθλητές τού σκι λειτουργούμε με έναν πολύ συγκεκριμένο αγωνιστικό ρυθμό. Εχουμε το Παγκόσμιο Κύπελλο με 12 αγώνες ετησίως, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κάθε δύο χρόνια και, φυσικά, τους Ολυμπιακούς κάθε τέσσερα.
Είναι ένα σπορ με πάρα πολλές μεταβλητές και το γεγονός ότι οι Ολυμπιακοί συμβαίνουν μία φορά την τετραετία προσθέτει ένα βάρος, αλλά και μια μοναδική πρόκληση.
Νιώθω τυχερός γιατί έχω μια πολύ δυνατή ομάδα μαζί μου που επενδύει χρόνο και ενέργεια σε εμένα, οπότε έχω την απαραίτητη αυτοπεποίθηση. Στα 31 μου, το άγχος είναι πλέον κάτι που διαχειρίζομαι. Είναι μέρος της δουλειάς μου και της καθημερινότητάς μου».
«Εχω χάσει τις προηγούμενες δύο διοργανώσεις λόγω τραυματισμών, οπότε για εμένα αυτοί οι Aγώνες είναι “όλα ή τίποτα”»
Βρίσκεστε στην Αυστρία. Πώς μοιάζει μια τυπική ημέρα λίγο πριν από τους Αγώνες;
«Τα τελευταία τέσσερα χρόνια η βάση μας είναι στο Ζάλφελντεν. Η ομάδα μου είναι πενταμελής και πολύ δεμένη. Η ημέρα μας ξεκινάει πολύ νωρίς, με προπόνηση στο βουνό από τις 8 το πρωί μέχρι το μεσημέρι. Μετά επιστρέφουμε, τρώμε και συνεχίζουμε με σκληρή δουλειά στο γυμναστήριο και φυσιοθεραπεία.
Οι προπονητές μου συχνά μένουν πίσω στην πίστα για να προετοιμάσουν τις συνθήκες, ενώ ο τεχνικός μας ετοιμάζει 10-12 ζευγάρια πέδιλα για την επομένη. Ολα περιστρέφονται γύρω από το σκι, αλλά δεν παραπονιέμαι. Είναι το όνειρό μου, το ζω καθημερινά και το θεωρώ τεράστιο προνόμιο».
© Andreas Putz
Γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στην Ελλάδα, αλλά η πορεία σας σάς οδήγησε στην Αυστρία και κατόπιν στις ΗΠΑ. Πώς βιώσατε αυτή την αλλαγή και πώς πήρατε τελικά την απόφαση να επιστρέψετε στην ελληνική σημαία;
«Η μητέρα μου είναι Ελληνοαμερικανίδα και στα 16 μου φύγαμε οικογενειακώς για Αμερική, όταν πήρα υποτροφία για μια ακαδημία σκι.
Εκεί έμεινα δέκα χρόνια και μπήκα στην Εθνική Ομάδα των ΗΠΑ, όπου έκανα προπόνηση με θρύλους όπως ο Μπόντι Μίλερ και ο Τεντ Λίγκετι. Ηταν το μεγαλύτερο σχολείο για εμένα.
Το 2018, όμως, μετά από κάποιους τραυματισμούς, έμεινα εκτός ομάδας. Οταν επανήλθα, αποφάσισα να μιλήσω με την Ελληνική Ομοσπονδία. Μου εξήγησαν ότι δεν υπήρχαν διαθέσιμοι πόροι, αλλά με τη στήριξη των δικών μου χορηγών καταφέραμε να δημιουργήσουμε μια ομάδα».
«Το σκι είναι το όνειρό μου. Το ζω καθημερινά και το θεωρώ τεράστιο προνόμιο»
Το σκι θεωρείται ένα από τα πιο επικίνδυνα αθλήματα και εσείς έχετε ήδη υποβληθεί σε 10 χειρουργεία. Υπήρξαν στιγμές που αισθανθήκατε ότι κινδυνέψατε πραγματικά;
«Είναι στο DNA τού σπορ ο κίνδυνος. Εχω βρεθεί πολλές φορές στο νοσοκομείο και υπήρξαν στιγμές που ήμουν πραγματικά τυχερός που δεν χτύπησα το κεφάλι μου ή δεν έπεσα σε κάποιον γκρεμό.
Πρέπει να είσαι απόλυτα εξοικειωμένος με τον φόβο και να αναζητάς την αδρεναλίνη. Χρειάζεται όμως και τρομερή σωματική δύναμη. Το σώμα σου είναι το εργαλείο σου.
Οταν έρχεται ένας τραυματισμός, η απογοήτευση είναι τεράστια, αλλά το αποδέχεσαι ως αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της ζωής. Ακόμα και όταν έχασα τη λαμπαδηδρομία στην Αθήνα λόγω της επέμβασης στον αστράγαλο, ήταν μια “σφαλιάρα”, αλλά έπρεπε να κοιτάξω μπροστά».
© Joerg Mitter
Πηγαίνετε στο Μιλάνο-Κορτίνα 2026 ως ο πρώτος Ελληνας με μετάλλιο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Ποιες είναι οι προσδοκίες σας για αυτούς τους αγώνες;
«Ο στόχος είναι ξεκάθαρα ένα μετάλλιο. Εχω χάσει τις προηγούμενες δύο διοργανώσεις λόγω τραυματισμών, οπότε για εμένα αυτοί οι αγώνες είναι “όλα ή τίποτα”. Παρ’ όλο που πρόσφατα είχα μία ακόμα περιπέτεια με τον αστράγαλό μου που με κράτησε εκτός σεζόν, η προετοιμασία μου στοχεύει στην κορυφαία απόδοση».
«Το μάθημα από την ζωή και το βουνό είναι ένα: Ποτέ μην τα παρατάς»
Παρά την απόλυτη αφοσίωσή σας στο βουνό, δηλώνετε άνθρωπος της θάλασσας. Πώς φαντάζεστε τη ζωή σας σε δέκα χρόνια από τώρα;
«Η Ελλάδα και η θάλασσα είναι η γνήσια αγάπη μου. Το σκι δεν είναι το “φυσικό” μου περιβάλλον, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται.
Τα τελευταία χρόνια, που περνώ τα καλοκαίρια μου στην Ελλάδα κάνοντας προετοιμασία, είναι τα καλύτερα της καριέρας μου. Εχω σπουδάσει Οικονομικά στο Dartmouth College του Νιου Χάμσαϊρ και έχω εργαστεί στον τραπεζικό τομέα στη Νέα Υόρκη και το Σολτ Λέικ Σίτι, οπότε γνωρίζω καλά ότι υπάρχει ζωή και έξω από το χιόνι.
© Andreas Putz
Σε δέκα χρόνια από σήμερα θα ήθελα να έχω μια ρουτίνα, να μένω στο σπίτι μου και να σταματήσω να ζω με μια βαλίτσα στο χέρι. Θα παραμείνω κοντά στο σπορ με κάποιον τρόπο, αλλά η προτεραιότητά μου θα είναι η ηρεμία».
Ποιο είναι το μάθημα που έχετε πάρει από τη ζωή σας στο βουνό;
«Το μάθημα είναι ένα: Ποτέ μην τα παρατάς. Στη ζωή μου είχα πάρα πολλά πισωγυρίσματα. Υπήρξαν στιγμές που ήθελα να εγκαταλείψω, αλλά η μητέρα μου ήταν πάντα εκεί για να μου δώσει το κουράγιο να συνεχίσω.
Είναι ζωτικής σημασίας να μπορείς να δεις τον εαυτό σου από μια άλλη οπτική γωνία στις δύσκολες στιγμές και να μην επιτρέπεις στην απογοήτευση να σε καταβάλλει. Αυτή η επιμονή είναι που με έφερε εδώ σήμερα».
