Η Κυριακή περιλαμβάνει, εκτός των άλλων, και λίγη περισυλλογή, ιδίως νωρίς το πρωί που έχει πάντα γαλήνη και δροσιά. Γι’ αυτό είπα και εγώ να ξεκινήσουμε με έναν μπακαλιάρο της κατηγορίας «Μεγάλες Αλήθειες»: «Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Αρκεί να έχουμε τη δύναμη να τα αναγνωρίσουμε και να αναμετρηθούμε με αυτά. Εγώ αυτή τη μάχη την έδωσα», Αλέξιος Καραμήτρος, Καπετάνιος της ΕΛΑΣ και υποψήφιος πρωθυπουργός – το τελευταίο, κατά δήλωσή του.
Το κρίσιμο όμως στην προκειμένη περίπτωση είναι πώς ορίζεται και πού εντοπίζεται το λάθος. Αν κρίνω από την περιβόητη πρόσφατη δήλωσή του για τις τράπεζες (έπρεπε να τις είχε κλείσει από την πρώτη μέρα, είπε), τότε αυτό που αντιλαμβάνεται ως λάθος του, από το οποίο υποτίθεται ότι έμαθε, δεν απέχει πολύ από αυτό που θα ήθελε να είχε κάνει και ο Γ. Βαρουφάκης, δηλαδή τη ρήξη (έτσι την έλεγαν δημοσίως, καθώς δεν τολμούσαν να μιλήσουν ανοιχτά για Grexit).
Αυτό που έμαθε, δηλαδή, είναι ότι θα ήταν καλύτερα αν είχε προκαλέσει αμέσως τη σύγκρουση με τους δανειστές – με τη Δύση, για να μην κοροϊδευόμαστε – αντί να χασομεράει επί έξι μήνες. Μπράβο το τζιμάνι! Πουλιά στον αέρα…
Πάντως, από τα μέχρι τώρα πεπραγμένα του Καπετάν Καραμήτρου, το μόνο που αποδεικνύει εμπράκτως ότι, πράγματι, κάτι έμαθε από τα λάθη του παρελθόντος του είναι πώς να αδειάσει μεμιάς στον σκουπιδοτενεκέ όλους τους υπόλοιπους «συντρόφους» του. Αυτό είναι επίτευγμα και οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε.
Παρόμοιας έκτασης εκκαθαρίσεις του κομματικού «απαράτ» δεν μπορώ να θυμηθώ στην Ιστορία, αφότου ο Στάλιν τη δεκαετία του 1930 καθάρισε όλη την παλιά φρουρά των μπολσεβίκων, ώστε η εξέλιξη του πειράματος να μείνει στα δικά του χέρια.
Αυτό που έκανε ο Καραμήτρος (και προσωπικά το βρίσκω ιδιοφυές, ομολογώ) ήταν να διαγράψει από το κόμμα όλα τα παλαιά στελέχη, εκτός από τον εαυτό του. Και επειδή όπως το θέτω δεν μπορεί να γίνει στην πράξη, θα ήταν πέρα από τα όρια της γελοιότητας, ο Καραμήτρος το έκανε αντιστρόφως: έφυγε εκείνος και τους άφησε μόνους να τρώγονται με την ησυχία τους.
Σε αυτό το τέχνασμα, δηλαδή στην πλήρη απόσπασή του από όλα τα πρόσωπα του παρελθόντος, οφείλει τη δυναμική της επιστροφής του στην πολιτική, η οποία άλλωστε καταγράφεται στις μετρήσεις. Αυτή η απόσταση δημιουργεί την εντύπωση της ανανέωσης. Πόσο θα αντέξει η εντύπωση αυτή στην τριβή με την πραγματικότητα είναι άλλο θέμα.
Οσον αφορά τους παλιούς «συντρόφους», είναι απορίας άξιο πώς τους πήρε τόσο καιρό ώσπου να καταλάβουν ότι δεν είναι ευπρόσδεκτοι, ενώ οι προθέσεις του Καπετάνιου φανερώθηκαν αμέσως μόλις τους έθεσε υπό περιορισμό στον εξώστη, στην εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου.
Από αυτό και μόνο αντιλαμβανόμαστε ότι ο Καραμήτρος δεν έχασε τίποτα· απλώς ξεφορτώθηκε περιττό πολιτικό βάρος. Αλλωστε, στην πορεία, ανάλογα και με τις ανάγκες των ψηφοδελτίων, μπορεί να επιλέξει ορισμένους και αυτοί θα προστρέξουν χοροπηδώντας. Αν τους ζητήσει κιόλας να κάνουν «γουφ, γουφ» και να κουνάνε την ουρίτσα τους, θα το κάνουν. Κι ας μην έχουν ουρίτσα.
ΠΑΙΔΙΚΟΤΗΤΑ
Δεν αρκεί να μιλάς γρήγορα και να λες πολλά για να είσαι καλός στη θέση του εκπροσώπου Τύπου· πρέπει, κατ’ αρχάς, να ξέρεις και για τι μιλάς. Ωστόσο, δεν παρεξηγώ την παιδικότητα της Θεώνης Κουφονικολάκου της ΕΛΑΣ, η οποία εμμέσως απέδωσε στη διακυβέρνηση Τσίπρα, όπως έλεγαν τον Καραμήτρο τότε, την έξωση της Τουρκίας από το πρόγραμμα συμπαραγωγής των F-35 το 2017.
Βάσει αυτής της λογικής, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι και η Ρεάλ Μαδρίτης οφείλει – εν μέρει, ας μην είμαστε υπερβολικοί – τα τρία Champions League που κατέκτησε το 2016, το 2017 και το 2018 στον Καραμήτρο, επειδή ήταν τότε πρωθυπουργός στην Ελλάδα! Συνεπώς, καλύτερα να μην πάρει το Παγκόσμιο η Ισπανία, γιατί μετά κάτι θα βρεθεί να χρωστάει στον Καραμήτρο.
Παρ’ όλα αυτά, δεν παρεξηγώ την κυρία Κουφονικολάκου. Δεν ξεχνώ ότι η σημαντικότερη θέση που είχε, μέχρι να επιλεγεί από τον Καπετάνιο ως εκπρόσωπος της ΕΛΑΣ, ήταν εκείνη της αναπληρώτριας Συνηγόρου του Παιδιού…
ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ
Πέθανε απροσδόκητα από ρήξη ανευρύσματος στα 71 του ο αμερικανός γερουσιαστής Λίντσι Γκράχαμ, παρότι δεν είχε σκοπό να πεθάνει, επειδή είχε πολλές εκκρεμότητες, όπως είχε πει αστειευόμενος λίγο πριν από το μοιραίο.
Το γεγονός τάραξε τον πολιτικό κόσμο και τις συναφείς επαγγελματικές τάξεις, διότι ο Γκράχαμ ήταν και σπουδαίος και αμφιλεγόμενος. Το ενδιαφέρον όμως δεν είναι τόσο ο ίδιος ο εκλιπών όσο η ελευθερία με την οποία τα ΜΜΕ αποτιμούν τον ρόλο και την προσφορά του νεκρού. Το σοκ και η αναπόφευκτη συγκίνηση από τον αιφνίδιο θάνατο δεν εμποδίζουν τους δημοσιογράφους να έχουν απλώσει κάτω όλα τα άπλυτα του εκλιπόντος, μαζί με τα πλυμένα και σιδερωμένα.
Τίποτα δεν είναι εκτός συζήτησης, ακόμη και το ότι ο ίδιος ήταν, σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες (κάποιες μάλιστα και ένορκες), κρυφός ομοφυλόφιλος και συγχρόνως σφοδρός πολέμιος των δικαιωμάτων των LBGTQ.
Εδώ σε εμάς, αντιθέτως, η συγκίνηση θα σκέπαζε τα πάντα και θα εξόριζε αμέσως την αλήθεια. Ο πολιτισμός της συγκίνησης μόνο ύμνους και επαίνους επιτρέπει. Αν νομίζετε ότι υπερβάλλω, σας παραπέμπω στα πρόσφατα δημοσιεύματα για τον θάνατο του Βασίλη Λεβέντη. Ούτε σε ένα δεν θα βρείτε τι ήταν ο Βασίλης Λεβέντης…
