Η νέα πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, κυρία Ρένα Δούρου, αρνήθηκε την πρόσκληση για την καθιερωμένη δεξίωση της 24ης Ιουλίου. Προτιμά, λέει, «ιστορικούς τόπους μνήμης του αντιδικτατορικού αγώνα […] εκεί που παραμένει ζωντανή η μνήμη της αντίστασης, εκεί που η συλλογική μνήμη αντιστέκεται στη λήθη και τις βολικές εξισώσεις». Τονίζει μάλιστα στη σχετική επιστολή της ότι τη στάση αυτή την υπαγορεύει «η αίσθηση ευθύνης απέναντι στους αγώνες». Σας εφιστώ την προσοχή εδώ, γιατί φαίνεται ότι η πρόεδρος, εκτός από τις πέντε αισθήσεις (όραση, ακοή, γεύση, όσφρηση, αφή), διαθέτει και μια έκτη, εκείνη της ευθύνης απέναντι στους αγώνες.
Διαπιστώνει, εξάλλου, ότι στην εκδήλωση «μετέχουν νοσταλγοί της χούντας, εκπρόσωποι της ακροδεξιάς, αναθεωρητές της σύγχρονης ιστορίας της χώρας μας». Το διαπιστώνει με μεγάλη καθυστέρηση, είναι αλήθεια, γιατί όλοι εκείνοι τους οποίους εννοεί πηγαίνουν επί δεκαετίες στη δεξίωση της Δημοκρατίας. Ισως για τον λόγο αυτόν αισθάνεται την ανάγκη να προσθέσει παρακάτω ότι η παρουσία των ενοχλητικών «βαίνει αυξανόμενη τα τελευταία χρόνια». Διευκρίνιση που μας οδηγεί στη σκέψη ότι η ανοχή της κυρίας Δούρου, τα όρια της λεγόμενης δημοκρατικής ευθιξίας της, για να θυμηθώ την ωραία φράση ενός προκατόχου της στο προεδρικό αξίωμα, ρυθμίζεται βάσει αυστηρών ποσοστώσεων, π.χ. 0,8% των παρισταμένων νοσταλγοί, 0,4% ακροδεξιοί κ.ο.κ. Ενδεχομένως να είναι μια φυσική λειτουργία του οργανισμού, που συνδέεται με την έκτη αίσθηση, η οποία νομίζω ότι, επιστημονικά, μας ήταν άγνωστη μέχρι να την αποκαλύψει η κυρία Δούρου.
Για ποιον λόγο όμως προτιμά τους συγκεκριμένους χώρους και όχι τον κήπο του Προεδρικού η πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ; Επειδή, όπως εξηγεί, «δεν προσβάλλουν τη μνήμη των θυμάτων της δικτατορίας, των βασανισμένων, των πραγματικών αντιστασιακών». Κάνει ένα λάθος όμως η κυρία Δούρου, λόγω απροσεξίας ή σύγχυσης – δικαιολογημένης, εδώ που τα λέμε, με όσα συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ, που καταγράφεται πλέον στο 1%. Φαίνεται ότι δεν έχει διαβάσει την πρόσκληση, γιατί εκεί γράφεται ευκρινώς, στη δημοτική μάλιστα, ότι η δεξίωση γίνεται «με την ευκαιρία της πεντηκοστής δεύτερης επετείου της αποκατάστασης της Δημοκρατίας». Υπάρχει λόγος για τον οποίο βολεύει να χρησιμοποιείται η συγκεκριμένη διατύπωση πάντα. Η δικτατορία έπεσε μόνη της, εξαιτίας των συνεπειών του πραξικοπήματος που είχε οργανώσει στην Κύπρο. Δεν έπεσε λόγω της λαϊκής πίεσης και των δημοκρατικών αγώνων. Μάλιστα η μόνη, η σπουδαιότερη πράξη μαζικής αντίστασης στη δικτατορία, δηλαδή η εξέγερση του Πολυτεχνείου, μπορεί να έσωσε την αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου λαού, όμως δεν οδήγησε στη φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος, αλλά στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, με τις γνωστές επιπτώσεις της εθνικής τραγωδίας στην Κύπρο.
Γι’ αυτό λοιπόν, έχει επιλεγεί να γιορτάζεται στις 24 Ιουλίου η αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Γιορτάζουμε τη στιγμή της επιστροφής, τη στιγμή που η χούντα παραδόθηκε στους πολιτικούς και αφαιρούμε από την εικόνα αυτά που έχουν προηγηθεί. Αλλωστε, χρειάστηκε δουλειά για να αποκατασταθεί η Δημοκρατία (λειτουργία κομμάτων, εκλογές, κ.λπ.), δεν ήταν στιγμιαία η μετάβαση από τη δικτατορία στο δημοκρατικό καθεστώς. Την έναρξη της αποκατάστασης γιορτάζουμε, ουσιαστικά, δηλαδή κάτι στο οποίο συμφωνούμε, αν όχι όλοι, οπωσδήποτε οι περισσότεροι. Και το κάνουμε αυτό, επειδή ακριβώς ο σκοπός της γιορτής είναι να υπενθυμίζει αυτό που μας ενώνει: το δημοκρατικό πολίτευμα, χάρη στο οποίο ασκούμε ανεμπόδιστα τις ελευθερίες μας και το δικαίωμα να επιλέγουμε κυβέρνηση. Τα επισημαίνω αυτά, παρότι εσείς που τα γνωρίζετε μάλλον βαριέστε να τα διαβάζετε, επειδή είναι αναγκαίο να τα γνωρίζει και η νέα πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ στα πρώτα βήματά της. Πέραν των άλλων και επειδή την ενοχλούν οι «αναθεωρητές της σύγχρονης ιστορίας μας»…
ΚΑΚΟ ΧΩΡΙΟ ΤΑ ΛΙΓΑ ΣΠΙΤΙΑ
Ο καημένος ο Σωκράτης Φάμελλος φαίνεται ότι είχε πάρει πολύ σοβαρά τον ρόλο του προέδρου και τώρα είναι βαθιά πληγωμένος από την εκπαραθύρωση. Το καταλαβαίνουμε από τον δημόσιο καβγά, που εκδηλώθηκε μέσω πηγών και κύκλων, μετά την ανεξαρτητοποίηση του κ. Φάμελλου, σχετικά με την τύχη της βουλευτικής έδρας του. Ο ίδιος αρνήθηκε να την παραδώσει, οι κύκλοι του επικαλέστηκαν ουσιαστικά την αυθεντία του στην ερμηνεία της λαϊκής βούλησης. Εκριναν ότι οι κατέχοντες την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ δεν εκφράζουν αυθεντικά τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο κ. Φάμελλος τους εκφράζει – le peuple c’ est lui, δηλαδή. Ισως να έχει δίκιο όμως σε αυτό, ξέρετε, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε το ένα τρίτο της δύναμής του αμέσως μετά την αλλαγή ηγεσίας: από το 1,5% έπεσε στο 1%. Και από την άλλη πλευρά, όμως, τα επιχειρήματα των κύκλων είναι θλιβερά. Καταλογίζουν στον τέως πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ πως «δεν κατάλαβε ποτέ ότι άλλη είναι η ευθύνη του βουλευτή και άλλη του προέδρου ενός κόμματος». Μα, αφού οι ίδιοι τον καθαίρεσαν από πρόεδρο σε βουλευτή, δηλαδή τον υποβίβασαν από την υψηλότερη βαθμίδα ευθύνης (την προεδρική) στη χαμηλότερη (τη βουλευτική). Του ζητούν κι από πάνω να πληρώσει τον λογαριασμό σαν να ήταν ακόμη πρόεδρος; Απορούν μετά κάποιοι γιατί ο Καραμήτρος δεν θέλει να τους βλέπει…
