Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο στις εγχώριες αντιδράσεις μετά την απαγωγή Μαδούρο από την κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν ήταν, παραδόξως, το «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών» του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Εξάλλου, οι κυβερνητικές πρακτικές, ειδικά εντός Κοινοβουλίου, δείχνουν να μην υπάρχει, μάλλον, καμία βιασύνη για τη στιγμή που θα σχολιαστεί ή θα κριθεί η νομιμότητα ποικίλων ενεργειών, όπως στα Τέμπη, στις υποκλοπές, στον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Υμνος στη σιωπή
Δεν ήταν καν η ανάρτηση του Αδωνη Γεωργιάδη, ακριβώς για τη δήλωση του Πρωθυπουργού, που μπλέκοντας – μεταξύ άλλων – Θουκυδίδη, Ομπάμα και Σάντσεθ, κατάφερε με 1.248 λέξεις να συνθέσει έναν ύμνο για την αξία της σιωπής, που θα έλεγε και ο Χάρρυ Κλυνν. Αυτό που με εντυπωσίασε, λοιπόν, ήταν η ανάρτηση στα social media ενός άλλου μέλους της συνιστώσας του ΛΑΟΣ στη ΝΔ, του Μάκη Βορίδη.
Ο οποίος, αφού έπλεξε επίσης το εγκώμιο του Κυριάκου Μητσοτάκη, κατέληξε: «Για μία ακόμη φορά, περήφανοι για την κυβέρνησή μας. Καμία έκπληξη από τις αντιδράσεις των φίλων των Μαδούρων». Ισως φταίει ότι ως παιδί είχα μια πετριά να γίνω φιλόλογος, αλλά αυτό το «Μαδούρων» μού χτύπησε άσχημα. Και είναι βέβαιο ότι ο πρώην υπουργός δεν έκανε κατά λάθος αυτό το γραμματικό ατόπημα, ούτε θεωρεί ότι ο απαχθείς (πρώην;) πρόεδρος της Βενεζουέλας έχει ελληνική καταγωγή.
Οσοι γνωρίζουν τον κ. Βορίδη μιλούν για έναν ευφυή άνθρωπο που τα λέει (κάποτε τα έκανε κιόλας) τσεκουράτα. Θα μπορούσε, π.χ., να είχε γράψει: «Καμία έκπληξη από τις αντιδράσεις όσων υποστηρίζουν τον Μαδούρο ή και άλλους αριστερούς δικτάτορες». Ετσι, θα «άπλωνε» το μήνυμά του και θα ενοχλούσε περισσότερους αριστερούς. Θα έπιανε κι αυτούς, φέρ’ ειπείν, που αντιπαθούν τον Μαδούρο, αλλά για κάποιον λόγο συμπαθούν τον Κιμ Γιονγκ Ουν.
Αλλά όχι. Προτίμησε αυτό το «Μαδούρων» προφανώς, στα μάτια μου τουλάχιστον, ως μειωτική αναφορά σε έναν ιδεολογικό εχθρό. (Μου θύμισε λίγο τις εποχές που ο Αδωνις Γεωργιάδης αποκαλούσε «Ακενοτούμπο» τον Γιάννη Αντετοκούνμπο.)
Και, μεταξύ μας, η συγκεκριμένη αναφορά Βορίδη δεν αποτελεί και καμία έξαρση τοξικότητας. Είναι μάλλον σημείο των καιρών, μιας εποχής όπου έχει πάει περίπατο ακόμη και αυτός ο προνομιακός χώρος της Δεξιάς, η περίφημη «αστική ευγένεια». Τη διαβρώνει με ταχύτατους ρυθμούς ο μεταδοτικός λαϊκισμός του Τραμπ, η ψευδαίσθηση ότι όσο πιο δυνατά φωνάζεις τόσο πιο ισχυρός φαίνεσαι, η καθημερινότητα των social media.
Και σε αυτή τη μεσοπολεμική ατμόσφαιρα που έχει προκύψει από ένα μπαράζ κρίσεων και μια επακόλουθη έκρηξη κοινωνικών ανισοτήτων, είναι αναμενόμενη η επιστροφή σε μια πατριωτική/εθνικιστική ρητορική και φαντάζουν σχεδόν λογικά τα πισωγυρίσματα, όπως η αυστηροποίηση της μεταναστευτικής πολιτικής, η επαναφορά στο προσκήνιο συζητήσεων που αμφισβητούν κεκτημένα δεκαετιών (π.χ. το δικαίωμα στην άμβλωση).
Και λέω λογικά, γιατί όταν προκρίνεις ως πολιτικοοικονομική ηγεσία μια εξωφρενικά ανισοβαρή ανάπτυξη που επιτρέπει τον υπερβολικό πλουτισμό λίγων και εκλεκτών και έχει οδηγήσει τεράστιο μέρος του πληθυσμού να αισθάνεται «εκτός των τειχών», η εύκολη λύση (αφού δεν μπορείς ή δεν θέλεις να ρυθμίσεις ένα νεοφιλελεύθερο σύστημα που απεχθάνεται τη ρύθμιση) είναι να αποδώσεις τα προβλήματα των αδυνάμων στους ακόμη πιο αδύναμους.
Λειτουργεί;
Το 2026 είχε μια κυριολεκτικά εκρηκτική εκκίνηση. Και του μένουν ακόμη 354 ημέρες που τίποτα δεν εγγυάται ότι θα είναι φυσιολογικές, ότι κάθε φορά που θα ανοίγουμε το ραδιόφωνο δεν θα ακούμε μια είδηση που κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας θα τη θεωρούσαμε αδιανόητη. Σε αυτό το πολύπλευρα ρευστό περιβάλλον, ας ελέγξουμε, τουλάχιστον, ότι λειτουργεί ο διακόπτης που ελέγχει τον κοινωνικό αυτοματισμό μας. Είτε είμαστε «φίλοι των Μαδούρων» είται όχι…
