Η όλο και πιο ενεργή εμπλοκή στην πολιτική της Μαρίας Καρυστιανού με οδήγησε σε κάποιες σκέψεις, που ίσως φαίνονται αντιφατικές. Πολλές φορές όμως ισχύουν ταυτόχρονα διάφορα φαινομενικά ασύμβατα πράγματα. Π.χ., κάποια μπορεί και να κάνει δίκαιο αγώνα για να μάθει πώς πέθανε το παιδί της και να έχει οπισθοδρομικές απόψεις για τα έμφυλα ζητήματα. Ή μπορεί κάποια και να βιώνει ένα βαρύ τραύμα και να έχει διάθεση να πολιτευτεί. Ή να μη μας αρέσει ο τρόπος με τον οποίο πολιτεύεται, αλλά να της αναγνωρίζουμε το δικαίωμα να το κάνει. Τι να κάνεις, το σύμπαν είναι όντως γεμάτο αντιφάσεις.
«Καλοπροαίρετα»
Αλλά αφού τα ‘φερε έτσι η ζωή, ας ξαναμιλήσουμε για τα δικαιώματα των γυναικών. Κατ’ αρχάς, ας αναγνωρίσουμε ότι μπορεί να μη γίνονται όλα τα σχόλια που μας θορυβούν εκ του πονηρού. Κάποιοι μπορεί να έχουν τις αντιρρήσεις τους για την τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης όχι επειδή εχθρεύονται τις γυναίκες, αλλά επειδή τη θεωρούν κάποιο είδος προσβολής προς τους ανθρώπους που είτε προσπαθούν μάταια να τεκνοποιήσουν ή το αναβάλλουν λόγω οικονομικών δυσχερειών. Μια απάντηση σε αυτό είναι ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι και δεν θέλουν όλοι τα ίδια πράγματα. Επίσης, ίσως κάποιες που επέλεξαν την άμβλωση να το μετανιώσουν – όπως μπορεί να μετανιώσουν κάθε είδους επιλογή που κάνουν στη ζωή, μικρή ή μεγάλη. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να επιλέγει άλλος για αυτές.
Οσον αφορά αυτούς που προβάλλουν το δημογραφικό, επειδή κόπτονται για την πατρίδα και τη γήρανσή της, υπάρχει λύση. Ας στρέψουν την έγνοια τους στο πώς θα υποστηρίξουν τα γεννημένα παιδιά και τις γυναίκες που θέλουν να γίνουν μάνες, αλλά τις εμποδίζει η οικονομική, στεγαστική, επαγγελματική ανασφάλεια. Και λίγο υλικό για σκέψη προς όσους θεωρούν τα έμβρυα «ανθρώπινη ζωή που δολοφονείται» κατά την έκτρωση. Κατά τη διαδικασία της εξωσωματικής γονιμοποίησης γίνεται επιλογή εμβρύων, που σημαίνει ότι σημαντικός αριθμός γονιμοποιημένων ωραρίων απορρίπτονται, ως έχοντα λιγότερες πιθανότητες για μια επιτυχή κύηση. Δεν είναι ακριβώς δολοφονία, ε;
Αλλά αυτά αφορούν τους – ας πούμε – καλοπροαίρετους πολέμιους των αμβλώσεων. Διότι σημασία έχει και η διαβάθμιση της διαφωνίας. Αλλο είναι να μη μας «αρέσει» η ιδέα, κι άλλο να ανοίγουμε την πόρτα ώστε να ποινικοποιηθούν εκ νέου. Δηλαδή να ξαναγίνονται παράνομες χειρουργικές επεμβάσεις, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, επιστρέφοντας σε όσα ίσχυαν προτού μια σειρά φεμινιστικών αγώνων πριν από 40 χρόνια οδηγήσει στη νομιμοποίηση των αμβλώσεων και στην Ελλάδα.
Είναι μια χρήσιμη υπενθύμιση, πάντως, ότι τα δικαιώματα των γυναικών είναι ανθρώπινα δικαιώματα και τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπαίνουν σε διαβούλευση. Το να ορίζεις το ίδιο σου το σώμα φαντάζει αυτονόητο, αλλά είναι; Σκέψου να ήσουν γυναίκα στα τέλη της δεκαετίας του 1970 (όχι ακριβώς στην Πλειστόκαινο εποχή). Αν ήσουν Ελληνίδα, το κράτος δεν σου επέτρεπε νόμιμη έκτρωση, κι αν ήσουν Γροιλανδή το δανικό κράτος – που συχνά θεωρείται πρότυπο – σου έκανε υποχρεωτική στείρωση. Κοινώς, ένα κράτος ήθελε να σε κάνει με το στανιό μάνα, ένα άλλο να σε εμποδίσει πάση θυσία. Να αποφασίσεις εσύ η ίδια δεν τους περνούσε από το μυαλό. Τέτοια δικαιώματα!
Α-βεβαιότητες
Πού θέλω να καταλήξω με όλες αυτές τις ζοφερές αναφορές, εν μέσω μιας ακόμη ζοφερότερης παγκόσμιας συγκυρίας; Στο ότι αυξάνονται τα σημάδια ότι πρέπει να ξεχάσουμε τις βεβαιότητες και τα αυτονόητα. Θυμάστε πόσο γρήγορα ξηλώθηκαν εργατικά δικαιώματα με τα μνημόνια στην Ελλάδα; Θυμάστε πώς από τη μια στιγμή στην άλλη το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ κατάργησε το ομοσπονδιακό δικαίωμα στην άμβλωση μετά από 50 χρόνια; Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να εφησυχάζουμε. Καμία νίκη δεν είναι τελεσίδικη. Μείνετε ξύπνιες!
