To φιλικό απέναντι στη Μίλαν το βράδυ του Σαββάτου στην Τεργέστη είναι το τελευταίο για τον Παναθηναϊκό πριν από την έναρξη της σεζόν. Ενα φιλικό απέναντι σε ένα πολύ μεγάλο όνομα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, που φέρνει στο μυαλό παλιές χρυσές εποχές του Τριφυλλιού. Οταν αγωνιζόταν κόντρα στην ελίτ της ποδοσφαιρικής Ευρώπης και κατάφερνε πολλές φορές να κάνει υπερβάσεις. Τέτοιες υπερβάσεις πλέον αγνοούνται. Οπως αγνοείται γενικά η αίγλη του παρελθόντος. Ο σύλλογος βρίσκεται πολλά χρόνια εκτός Ευρώπης και ακόμα περισσότερα εκτός τίτλων. Σχεδόν κάθε καλοκαίρι γίνεται λόγος για επανεκκίνηση, για νέα εποχή, για μια νέα προσπάθεια που θα φέρει ξανά τον Παναθηναϊκό σε θέση διεκδίκησης τίτλων. «Κανονικός» κόουτς μετά τα… πειράματα Το ίδιο συμβαίνει και εφέτος. Μετά την περσινή καταστροφική χρονιά, με το «πείραμα» Πογιάτος και τη… λαίλαπα της εποχής Μπόλονι, που άφησε «καμένη γη» πίσω, η έλευση του Ιβάν Γιοβάνοβιτς έμοιαζε ιδανική για restart. Για την επανεκκίνηση της… επανεκκίνησης. Ενας έμπειρος προπονητής, με επιτυχίες πίσω του, που γνωρίζει καλά την ελληνική πραγματικότητα. Δουλευταράς, σοβαρός, συγκεντρωμένος στο πλάνο, χωρίς… φανφάρες και μεγάλα λόγια. Χαμηλών τόνων, μακριά από τα μεγάλα λόγια και τις υποσχέσεις. Μιλάει η δουλειά του για εκείνον. Πόσο έτοιμος, όμως, είναι ένας… κανονικός προπονητής για έναν… μη κανονικό Παναθηναϊκό; Γιατί ο Παναθηναϊκός μερικές μέρες πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος ζει περισσότερο στην γκρίνια και στην ανασφάλεια και λιγότερο στην αισιοδοξία και στη φιλοδοξία; Γιατί μάζεψε κάτι περισσότερα από 1.000 άτομα στο πρώτο ματς με κόσμο έπειτα από 1,5 χρόνο; Περιορισμένες οι αλλαγές Είναι δεδομένο πως ο σχεδιασμός που έγινε δεν έχει καταφέρει να πείσει τον κόσμο. Και δεν έχει καταφέρει να τον πείσει διότι ο κόσμος βλέπει μια ομάδα που βγήκε μόλις 5η στο ελληνικό πρωτάθλημα να μην έχει αλλάξει σχεδόν τίποτα σε σχέση με την περσινή σεζόν. Σε ένα ρόστερ που φώναζε πως απαιτούνται πολλές ενέσεις ποιότητας και πολλές αποχωρήσεις παικτών που πέρασαν κατά πολύ κάτω από τον πήχη των προσδοκιών, ο Παναθηναϊκός εμφανίστηκε στο φιλικό με τον ΑΠΟΕΛ το βράδυ της περασμένης Τρίτης με μόλις δύο νέα πρόσωπα στην ενδεκάδα του. Τον Κώτσιρα και τον Ρούμπεν. Αυτή είναι και η απάντηση της σχεδόν μηδαμινής προσέλευσης του κόσμου του στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Ο κόσμος βλέπει πως η συνταγή με τα περσινά υλικά ήταν αποτυχημένη. Βλέπει τον Γιοβάνοβιτς να παλεύει να μάθει στην ομάδα του τα βασικά στοιχεία του ποδοσφαίρου. Αλλά μέσα σε ένα καλοκαίρι δεν μπορούν να γίνουν θαύματα. Κυρίως όταν δεν έχεις τους κατάλληλους παίκτες σε κομβικές θέσεις γι’ αυτό που θέλεις να παίξεις. Ο τριπλός ρόλος του Ουζουνίδη Δεν είναι μονάχα εφετινό το φαινόμενο που εμφανίζεται στον Παναθηναϊκό αυτό το καλοκαίρι. Μοιάζει εδώ και χρόνια ως μια ομάδα που έχει ένα πρόσωπο πάνω απ’ όλα, το οποίο καλείται να… παλέψει με τα θηρία. Με τις συνθήκες να μην το ευνοούν. Ο Ουζουνίδης είδε την ομάδα του να «αδειάζει» στα τέλη του καλοκαιριού του 2017 και λίγο αργότερα άκουσε τον ιδιοκτήτη να λέει πως σταματά τη χρηματοδότηση. Με αποτέλεσμα ο σύλλογος να φτάσει μέχρι την τιμωρία του ευρωπαϊκού αποκλεισμού από την UEFA λόγω οικονομικής αδυναμίας. Ο Ουζουνίδης συμπεριφερόταν σαν προπονητής, τεχνικός διευθυντής και πρόεδρος μαζί. Και όλα αυτά σε μια σεζόν που όλοι γνώριζαν πως όταν ολοκληρωθεί θα τον βρει στην έξοδο. Ο «παιδαγωγός» που έφυγε χωρίς λόγο Ο Δώνης έπαιξε τον ρόλο του παιδαγωγού, σε ένα καλοκαίρι που δεν επιτρέπονταν οι μεταγραφές άνω των 23 ετών, χρειάστηκε να βάλει βάσεις από την αρχή, να ξεκινήσει από το μηδέν έχοντας ελάχιστα υλικά στα χέρια του. Κι όταν κατάφερε να ανεβάσει επίπεδο την ομάδα και να αφήσει ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον είδε την πόρτα της εξόδου, χωρίς πειστικό λόγο από πλευράς διοίκησης. Η… μοναξιά του Γιοβάνοβιτς Η προσωποκεντρική προσέγγιση στον Παναθηναϊκό συνεχίζεται και με τον Γιοβάνοβιτς. Σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό. Χωρίς τεχνικό διευθυντή στο πλάι του, ο Σέρβος έχει πάρει… επ’ ώμου όλα όσα αφορούν τον σχεδιασμό. Σε μεταγραφικό και αγωνιστικό επίπεδο. Μόνος του καλείται να βρει τους κατάλληλους παίκτες, σε μια περίοδο που χρειάζεται να αλλάξει το πρόσωπο μιας ομάδας που είναι εντελώς αδούλευτη. Δύο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη, με τον χρόνο να πιέζει και τον κόσμο να μην έχει υπομονή για μια ακόμα αποτυχημένη σεζόν. Ο Γιοβάνοβιτς θα πιστωθεί την επιτυχία ή θα χρεωθεί την αποτυχία. Την ετυμηγορία θα τη βγάλει το γήπεδο, που είναι ο καθρέφτης για τα πάντα στο ποδόσφαιρο.