Αυτή είναι η ελληνική μετάφραση του τίτλου (No health without peace) του πρώτου editorial για το 2026 της ιατρικής επιθεώρησης «The Lancet». Και αν η έκδοση αυτή, η οποία (συν)διαμορφώνει τα ιατρικά πρωτόκολλα και τις πολιτικές υγείας παγκοσμίως, προβαίνει σε μια τόσο ισχυρή κατάφαση, οφείλουμε να αφουγκραστούμε!
Οι συγγραφείς του άρθρου δεν μιλούν χωρίς στοιχεία – για τα οποία επικαλούνται το Πρόγραμμα Δεδομένων για τις Συγκρούσεις της Ουψάλα. Σύμφωνα με αυτά, «το 2024, υπήρξαν 61 διακρατικές συγκρούσεις.
Πολλές συνεχίστηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια του 2025 και θα συνεχιστούν και το 2026. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, το Σουδάν και τη Γάζα συνεχίζει να προκαλεί σοβαρές ανθρωπιστικές και υγειονομικές συνέπειες, ενώ οι παρατεταμένες (και συχνά ανεπαρκώς δημοσιοποιούμενες) κρίσεις στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, την περιοχή του Σαχέλ, την Αϊτή και τη Μιανμάρ έχουν οδηγήσει σε μαζικές εκτοπίσεις αμάχων, επισιτιστική ανασφάλεια και κατάρρευση των βασικών υπηρεσιών υγείας».
Εξειδικεύοντας ακόμη περισσότερο, στο άρθρο σημειώνονται τα εξής: «Στην Ουκρανία, από το 2022 έχουν καταγραφεί περισσότερες από 2.000 επιθέσεις σε υποδομές υγείας, οι οποίες επηρεάζουν σημαντικά τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης, τη διαχείριση χρόνιων ασθενειών και τη φροντίδα του καρκίνου, και συμβάλλουν στην εκτεταμένη επιδείνωση της σωματικής και ψυχικής υγείας του πληθυσμού. Στο Σουδάν, από το 2023 ο ΠΟΥ έχει καταγράψει περισσότερες από 200 επιθέσεις σε υποδομές υγείας και σε εργαζομένους στον τομέα της υγείας, με αποτέλεσμα σχεδόν 1.900 θανάτους μεταξύ αμάχων και υγειονομικού προσωπικού, καθώς και σοβαρό περιορισμό της πρόσβασης στην ανθρωπιστική βοήθεια. Στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, οι συνεχείς εχθροπραξίες έχουν οδηγήσει στην κατάρρευση βασικών υπηρεσιών υγείας, σε εκτεταμένη επισιτιστική ανασφάλεια και σε επανειλημμένες επιθέσεις σε παρόχους φροντίδας».
Πράγματι, όπως τονίζεται στο άρθρο, «οι εμπόλεμες συγκρούσεις αποδιαρθρώνουν τα συστήματα υγείας», ενώ οι συνέπειες αυτής της συστηματικής αποδιάρθρωσης είναι προφανείς σε όποιον παρακολουθεί, έστω και στοιχειωδώς, τη διεθνή επικαιρότητα.
Και είναι απολύτως σαφές ότι οι συνέπειες είναι βαρύτερες στα πλέον ευάλωτα άτομα του πληθυσμού, τα παιδιά. Τα οποία οφείλουμε να προστατεύσουμε ως να ήταν δικά μας. Γιατί είναι δικά μας! Είναι το μέλλον του κόσμου μας και αν όντως φιλοδοξούμε να τους προσφέρουμε έναν ισότιμο κόσμο όπου όλοι θα έχουν πρόσβαση σε βασικά αγαθά όπως η τροφή, η εκπαίδευση και η υγεία, δεν μπορούμε να μένουμε παρατηρητές των εμπόλεμων συρράξεων. Δεν έχουμε δικαίωμα να συνηθίσουμε τις εικόνες των εκτοπισμένων, υποσιτισμένων και άρρωστων παιδιών.
Και αν διερωτάσθε τι μπορούμε να κάνουμε, η απάντηση είναι απλή: να επιλέγουμε σωστά τους εκπροσώπους μας στην ελληνική Βουλή και την Ευρωβουλή. Γιατί όπως ορθά καταλήγει το άρθρο του Lancet: «Η ειρήνη δεν είναι ξέχωρη από την υγεία – είναι θεμελιώδης για την υγεία».
