«Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για εσάς;» είχαν ρωτήσει την Αρίθα Φράνκλιν σε μια τηλεοπτική συνέντευξη. «Η μεγαλύτερη πρόκληση…» άρχισε εκείνη να σκέφτεται φωναχτά, ξύνοντας το κεφάλι της: «Είναι τι φαγητό θα ετοιμάσω κάθε βράδυ!».
«Μη μου πείτε πως μαγειρεύετε μόνη», απόρησε ο δημοσιογράφος. «Φυσικά! Και μαγειρεύω και κάνω την μπουγάδα μου και σιδερώνω, όλα τα κάνω!» απάντησε η βασίλισσα της soul. Τα λόγια της επιβεβαίωναν πως όσο κι αν προσπαθούμε να χτίσουμε μύθους γύρω από τους ανθρώπους – ειδικά όταν αυτοί λάμπουν πάνω σε σκηνές, σε εξώφυλλα και κινηματογραφικές ή τηλεοπτικές οθόνες –, εκείνοι εξακολουθούν να ζουν με ταπεινές, μικρές έγνοιες. Ιδιες με τις δικές μας. Ισως τελικά εκεί κρύβεται η μεγαλύτερη πρόκληση: όχι στο να κατακτήσεις την όποια κορυφή, αλλά στο να διατηρήσεις το ουσιαστικά ταπεινό μέσα σου σε όλη αυτή τη γιορτή της επιτυχίας.
Η Φράνκλιν δεν μίλησε για κάποιο υπερβατικό δίλημμα τύπου «ποιο είναι το επόμενο καλλιτεχνικό μου όραμα». Την ίδια ώρα που εκατομμύρια άνθρωποι θεωρούσαν πιθανώς πως ζούσε καθισμένη σε έναν χρυσελεφάντινο θρόνο με υπηρέτριες και θεραπαινίδες να τρέχουν για να ικανοποιήσουν κάθε επιθυμία της, εκείνη αναρωτιόταν αν θα έφτιαχνε κοτόπουλο στον φούρνο ή mac ‘n’ cheese. Είχε τον νου της στην κουζίνα της. Γιατί καμία δισκογραφική δεν αποψύχει το μοσχαράκι, κανένα χρυσό συμβόλαιο δεν περιέχει συνταγές, και κανένας θρύλος δεν χάνει τη λάμψη του αν απλώσει την μπουγάδα. Διασκέδασα με τη χαριτωμένη εξομολόγησή της, την εξέλαβα όμως και ως μία μικρή, παράδοξη παρηγοριά.
Οτι η απλότητα δεν είναι έλλειψη φιλοδοξίας, αλλά μπορεί να είναι βασικό συστατικό της. Οτι και οι άνθρωποι που μεγαλουργούν δεν χρειάζονται στρατιές βοηθών για να τους ανοίξουν ένα πακέτο μακαρόνια και να τους τα ταΐσουν στο στόμα. Μπορούν να το κάνουν μόνοι τους. Σε έναν κόσμο που λατρεύει τον θόρυβο, την υπερβολή και τις κορόνες, η απλότητα μοιάζει όλο και περισσότερο με πράξη αντίστασης.
Μακάρι να μπορούσαν να τα σκεφτούν για λίγο αυτά οι έλληνες (και όχι μόνο) influencers που ποζάρουν με μεγαλύτερη έπαρση από όση θα μπορούσαν να έχουν η Φράνκλιν, η Σερ, η Μαντόνα και η Lady Gaga μαζί. Παρακολουθώ τις αναρτήσεις τους και αναρωτιέμαι αν τα τελευταία χρόνια έχουν μπει έστω μία φορά στην κουζίνα τους χωρίς φωτογράφο, αν έχουν πιάσει τη σφουγγαρίστρα όχι για να παραγάγουν διαφημιστικό περιεχόμενο αλλά επειδή χύθηκε ο καφές στο πάτωμα, αν έχουν σταθεί μπροστά στο ανοιχτό ψυγείο με εκείνη τη γνωστή αμηχανία τού «τι στο καλό τρώμε σήμερα;».
Κάθε τους κίνηση είναι τόσο επιμελημένη που ξεχνάς πως πίσω από τα φίλτρα υπάρχουν πεινασμένοι άνθρωποι, κουρασμένα πόδια, άπλυτα πιάτα και ξεφτισμένες πιτζάμες. Οι influencers που θα έπρεπε να είναι ο καθρέφτης μιας γενιάς, καταλήγουν να παραμυθιάζουν τον κόσμο, παρασύροντάς τον σε μια Disneyland με εκπτωτικούς κωδικούς, με ιεροτελεστίες skincare, με ανούσιες διασκεδάσεις και επιφανειακές σχέσεις.
Ευτυχώς που υπήρξαν (και υπάρχουν) σταρ όπως η Αρίθα για να μας θυμίζουν πως η αληθινή ζωή δεν βρίσκεται στα εξωραϊστικά φίλτρα, αλλά στην καθημερινή απλότητα. Και πως, ακόμα και αν είσαι η Αρίθα, το να ζεις σαν κανονικός άνθρωπος (και να το δείχνεις) δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη.
