Ακόμα δεν έχει γίνει συνείδηση στους πολίτες και το πολιτικό μας σύστημα ότι εγκλήματα δεν είναι μόνον εκείνα που στρέφονται κατά τη ζωής, της τιμής και της περιουσίας των ανθρώπων, αλλά και εκείνα που αφορούν το περιβάλλον, φυσικό ή οικιστικό. Αποτέλεσμα αυτής της χαμηλής ενσυναίσθησης για τον δημόσιο χώρο είναι η εικόνα της ελληνικής επικράτειας, που σε πάρα πολλές περιοχές της θυμίζει τριτοκοσμική χώρα.
Το νέο οικολογικό έγκλημα, διότι περί εγκλήματος και μάλιστα σοβαρού πρόκειται, στη Μήλο επανέφερε το βαρύ θέμα των αυθαιρεσιών στη δόμηση σε πόλεις, ύπαιθρο, νησιά, ακόμα και σε προστατευόμενες περιοχές ή εκείνες που έχουν χαρακτηριστεί ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. Η εικόνα ενός θηριώδους ξενοδοχείου σε ένα μικρό νησί, όπως είναι η Μήλος, δυστυχώς δεν είναι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας που έχει προκαλέσει ανεπανόρθωτες βλάβες στο περιβάλλον σε όλη την επικράτεια.
Η επικέντρωση μέσων ενημέρωσης στο νέο οικολογικό έγκλημα στη Μήλο, όπου δίπλα στη θάλασσα επιτράπηκε η επέκταση μιας ήδη τεράστιας για τα δεδομένα ενός νησιού ξενοδοχειακής μονάδας, προκάλεσε την αντίδραση της πολιτείας διά του αρμοδίου υπουργού Σταύρου Παπασταύρου που παρενέβη άμεσα, ενώ ακολούθησε η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για προσωρινή παύση των εργασιών. Από την πλευρά του ο ελεγχόμενος Δήμος Μήλου με μακροσκελή ανακοίνωση επιχείρησε να καταδείξει ότι έκανε ό,τι μπορούσε για να σταματήσει η βάναυση κακοποίηση της συγκεκριμένης περιοχής, η οποία είναι η δεύτερη μετά την απόπειρα πέρυσι να χτιστεί ξενοδοχείο στο μοναδικής φυσικής ομορφιάς Σαρακήνικο.
Και εδώ προκύπτουν ορισμένα πολύ σοβαρά ερωτήματα.
Οι πολεοδομίες, από τις πλέον αμαρτωλές δημόσιες υπηρεσίες, υπήχθησαν στους δήμους τα τελευταία χρόνια, μετά το όργιο παρανομιών παντού, που τις συνέδεσαν με διαφθορά και εγκληματική αναποτελεσματικότητα στην τήρηση της νομιμότητας. Στους δήμους υπήχθησαν, υποτίθεται, για καλύτερο έλεγχο των δραστηριοτήτων οικοδόμησης σε μια περιοχή. Εφυγαν, δηλαδή, από το κράτος και πήγαν στους δήμους. Στην πράξη όμως καταδείχθηκε περίτρανα ότι οι δήμοι αποδείχθηκαν χειρότεροι επόπτες και διαχειριστές από το κράτος.
Πώς λοιπόν ο δήμος, συγκεκριμένα της Μήλου, έκανε το παν για να αποτρέψει το οικολογικό έγκλημα στο νησί του, όταν η αρμόδια πολεοδομία σε αυτόν υπάγεται, αυτή έδωσε την άδεια και αυτή εποπτεύει την οικοδόμηση και την τήρηση της νομιμότητας στη συγκεκριμένη περιοχή; Αφού και οι δήμοι παταγωδώς απέτυχαν να έχουν στην εποπτεία τους τις πολεοδομίες, τι κάνει πρωτίστως η κυβέρνηση; Tι κάνουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης; Αφήνει η κυβέρνηση την παρανομία να οργιάζει, ώστε στο τέλος να μη μείνει τίποτα όρθιο σε οικιστικό και φυσικό περιβάλλον;
Τι θα γίνει με τον έλεγχο στη δόμηση, τι θα γίνει με τις πολεοδομίες, με την ατελείωτη γραφειοκρατία που μπερδεύει τις ευθύνες και συγκαλύπτει τους υπευθύνους για τα οικολογικά εγκλήματα, μικρά και μεγάλα, που καθημερινά διαπράττονται σχεδόν παντού;
Γιατί προς το παρόν η κατάσταση είναι χωρίς ουσιαστικό έλεγχο, καθώς και οι αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, που επί δεκαετίες επιχειρεί να βάλει φρένο στον τυφώνα της αυθαίρετης δόμησης και των οικολογικών εγκλημάτων, στην πράξη λίγα επιτυγχάνουν. Διότι είτε δεν εφαρμόζονται προκλητικά πάμπολλες φορές, είτε, όταν το ΣτΕ αποφασίζει, η κατάσταση έχει ήδη διαμορφωθεί και το έγκλημα είναι πλέον τετελεσμένο.
Μπορεί στο Σαρακήνικο, για παράδειγμα, να σταμάτησε η ανέγερση ξενοδοχείου, όμως τα μπετά που έπεσαν και οι σιδηρόβεργες χάσκουν εκεί ακόμα, για να θυμίζουν σε όλους μας πως το έγκλημα έγινε και δεν διορθώνεται. Το ίδιο έχει γίνει ήδη και με την επέκταση του ξενοδοχείου στον Μύτικα της Μήλου που προκάλεσε τώρα τις αντιδράσεις.
Και μετά γίνεται πολλή κουβέντα για βιώσιμη και με σύγχρονους όρους τουριστική ανάπτυξη, για την πολιτιστική και φυσική μας κληρονομιά και άλλα τέτοια…
